Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2013

...στο τέλος του χρόνου

*ανατολή ηλίου 
από το φετινό καλοκαίρι


Τώρα που καταρρέουν τα πάντα, τώρα που οι προσπάθειες μένουν στο κενό και τα όνειρα ματαιώνονται, τώρα είναι η στιγμή που πρέπει να δώσει ο καθένας μας τον καλύτερο του εαυτό σε ότι μπορεί και από το πιο μικρό πόστο. Αυτό είναι εύκολο να το λες όταν έχεις λυμένο κάθε πρόβλημα, αποκτά αξία όταν βρίσκεσαι στο απέναντι στρατόπεδο.

Ευχή μου να βρούμε τις λύσεις ακόμη και εκεί που φαίνεται ότι δεν υπάρχουν. Το καλύτερο αντικαταθλιπτικό είναι η γνώση, η φιλοσοφία, τα βιβλία, η δημιουργικότητα. Είναι τα ουσιαστικά ενδιαφέροντα, που τόσο προσπαθούν να μας στερήσουν. Είναι να συνεχίζεις να κρατάς ανοικτούς τους ορίζοντες σου με κάθε τίμημα, όταν τα πάντα προσπαθούν να σου τους κλείσουν. Είναι να στέκεσαι όρθιος απέναντι στην τρικυμία, να κλείνεις τα αυτιά στις σειρήνες κάθε τύπου ΜΜΕ. Είναι να προσπαθείς να φιλτράρεις την κάθε είδηση που εισβάλλει στο δωμάτιο σου, στον κόσμο σου. Είναι να πασχίζεις για το δίκαιο, να υπερασπίζεσαι τον αδύναμο. Είναι να χαίρεσαι μια βόλτα στην πόλη σου, να περπατάς, να χαζεύεις τη φύση, να βλέπεις την ομορφιά εκεί που οι άλλοι την προσπερνούνε. Είναι να είσαι ερωτευμένος με τη ζωή, να αγαπάς τους ανθρώπους σου.  Όταν σου αφαιρούν το δικαίωμα στη δημιουργία, να τους κάνεις στην άκρη και να βρίσκεις διεξόδους. Είναι η έμφαση στην αληθινή παιδεία. Όχι άλλη μιζέρια, όχι άλλη μεμψιμοιρία, όχι άλλες χαμένες ώρες. Καιρός για δράση, έργα και όνειρα.

Διάβασα πρόσφατα ένα διήγημα. Σας το παραθέτω εδώ. Σε κάποιο σημείο αναφέρεται η εξής φράση... : Μην αφήσεις το όνειρό σου να μαραθεί.

Αυτή θα είναι η ευχή μου για το νέο έτος. Τα παραπάνω λόγια, τ' απευθύνω πρώτα σε μένα. 
Μην αφήσεις το όνειρο σου να μαραθεί. Όνειρα σε μια εποχή που όλα ματαιώνονται. 
Όνειρα πάνω από τα συντρίμμια και τα χαλάσματα. Ας μην αποκλείουμε ότι μπορεί πάνω στα χαλάσματα να ανθίσουν αργότερα τα ομορφότερα λουλούδια. Αρκεί να το πιστέψουμε.

Καλή χρονιά σε όλους, με υγεία.

Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2013

Αληθινές ευχές...


Πολλές ευχές από καρδιάς σε όλους σας για τις μέρες των Χριστουγέννων. Όσο δύσκολη και αν είναι η εποχή μας, ας γεμίσει ο καθένας μας με αγάπη το περίγυρο του. Είναι και στο χέρι μας να προσδώσουμε περισσότερη μαγεία στη ζωή μας. Ας γεμίσουν οι καρδιές των μικρών παιδιών και όσων έχουν ακόμη ζωντανό το παιδί μέσα τους, με αγάπη και δύναμη. Καλές γιορτές να έχετε!

Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013

άγραφο χαρτί




Πριν λίγες μέρες καθώς έκανα έναν περίπατο στην Πλάκα, είδα το παραπάνω ταμπελάκι σε ένα δέντρο. Στους Αέρηδες, απέναντι από το ρολόι του Κυρρήστου.  Σταμάτησα, το φωτογράφισα και σκεφτόμουν ποιος να το έγραψε και να το ακούμπησε εκεί... Αμέσως θυμήθηκα ένα κείμενο που είχα αναρτήσει εδώ. Ήταν χρόνια πριν, ουσιαστικά στις πρώτες μέρες δημιουργίας του ιστολογίου. Το "Απρόβλεπτη ζωή", το οποίο τελείωνε με την ίδια φράση με αυτή της ταμπέλας. Η οποία, νομίζω ότι ανήκει στον John Lennon. Ναι λοιπόν, αυτό είναι η ζωή. Οτι συμβαίνει, ενώ εσύ είσαι απασχολημένος, κάνοντας σχέδια. Μάλιστα της αρέσει πολύ, να παίζει περίεργα παιχνίδια. 


Τελευταία είναι από εκείνες τις βραδιές που το μολύβι σαν να έρχεται προς το χέρι σου. Σαν να γλιστράει απαλά και να φτάνει εκείνο σε σένα. Απαιτώντας να μοιραστείς λέξεις, γεμίζοντας το λευκό χαρτί. Και εσύ απλά δε μπορείς να τους αντισταθείς. Ανοίγεις το σημειωματάριο και αρχίζεις δίχως σταματημό να σκαρώνεις παραγράφους, να μουτζουρώνεις ιστορίες και να αλλάζεις τις σελίδες. Είναι μια περίεργη φάση, που ενώ έχεις πολλά να πεις, να δημιουργήσεις, να γράψεις, να ανταλλάξεις, έχεις πάθος και μια απίστευτη ενέργεια να "γεμίσεις" το περιβάλλον σου, το σπίτι σου, τη γειτονιά, τους φίλους, τους ανθρώπους σου με πράγματα, φιλιά, αγκαλιές και πράξεις, μένεις σε μια τυραννική σιωπή. 

Έχεις ιδέες, χιλιάδες πρωτότυπα σχέδια, το ξέρεις πως έχεις την ικανότητα να τα πετύχεις, ν' αλλάξεις τα πάντα, μα νιώθεις να στέκεσαι μέσα σε μια φυλακή. Στιγμές μπαίνει κάποιο φως μέσα στο μικρό σου χώρο, νιώθεις να σε ζεσταίνει και πιστεύεις ξανά. Δε ξέρεις όμως αν τελικά σε νικά το απροσδόκητο ή το αναμενόμενο. Καταλήγεις να παραμένεις σαν σε μια χειμερία νάρκη. Προσμένοντας και πάλι μια αχτίδα αλλαγής, ένα λαμπερό φως να σε παρακινήσει να κάνεις εκείνα για τα οποία έχεις γεννηθεί. Το ξέρεις πως παραφυλάνε μέσα σου, όχι πολύ βαθιά, λίγο μόνο θέλουν για να βγουν στην επιφάνεια και να αλλάξουν το τοπίο. Ψάχνεις την έξοδο, μα φοβάσαι μήπως τη βρεις και έπειτα χαθείς πάντα μέσα της. Το άγραφο χαρτί είναι σαν το άγραφο τοπίο μπροστά σου. Μόνο που εκείνο δεν κάνει διακρίσεις, περιμένει να χαραχτεί και να πάρει το σχήμα που μόνο εσύ θα του δώσεις.


Έπειτα ακολουθούν οι λέξεις. Σε παρακινούν, σε παραμυθιάζουν, σε εξουσιάζουν. Ακόμη και στο δρόμο, λειτουργούν ως άλλοι οδοδείκτες... "Αγάπα και κάνε ότι θες" : αυτό θα έπρεπε να ήταν το σύνθημα της εποχής... Δεν έχει υπάρχει τίποτα που να αξίζει περισσότερο. Τίποτα που να δικαιολογεί το μίσος και τη διάχυτη δουλοπρέπεια.

Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2013

«Μπάρτλεμπυ, ο γραφιάς», Από Mηχανής Θέατρο


«Θα προτιμούσα όχι, κύριε...»

Tο βράδυ της Δευτέρας βρεθήκαμε στο Από Mηχανής Θέατρο στην παράσταση «Μπάρτλεμπυ, ο γραφιάς»,  η οποία ανεβαίνει σε διασκευή και σκηνοθεσία της Σοφίας Φιλιππίδου. 

Πρόκειται για τη νουβέλα του σπουδαίου Αμερικανού συγγραφέα Χέρμαν Μέλβιλ, περισσότερο γνωστό για το κλασικό έργο «Μόμπυ Ντικ». Ένας επιτυχημένος και αξιοσέβαστος δικηγόρος της Γουόλ Στριτ προσλαμβάνει τον Μπάρτλεμπυ, έναν αινιγματικό και σιωπηλό γραφιά, ως αντιγραφέα νομικών κειμένων και συμβολαίων στο αυστηρό του γραφείο. Η συγκεκριμένη εργασία απαιτεί την απόλυτη προσοχή του υπαλλήλου, καθώς το παραμικρό του λάθος μπορεί να κοστίσει ακριβά. Ο Μπάρτλεμπυ αποδεικνύεται άψογος στην εργασία, επιμελής και απόλυτα προσεκτικός. 



«…Σαν ένας άνθρωπος λιμασμένος από καιρό γι’ αντιγραφή, έτσι κι αυτός κατάπινε λαίμαργα τα έγγραφά μου. Δεν του έμενε καιρός ούτε να χωνέψει. Νύχτα και μέρα δε σήκωνε κεφάλι, αντιγράφοντας με το φως της μέρας και κάτω από το φως των κεριών. Θα ήμουν πανευτυχής με την επίδοσή του, αν είχε δείξει κάποια σημεία ευφροσύνης με τη δουλειά του. Αντιθέτως, όμως, εκείνος συνέχιζε να γράφει σιωπηλά, άχρωμα, μηχανικά…», περιγράφει ο δικηγόρος, τον οποίο υποδύεται εξαιρετικά ο Κ.Καζανάς.

Όταν όμως, ο δικηγόρος ζητάει από τον Μπάρτλεμπυ να τον βοηθήσει στην αντιπαραβολή των αντιγράφων με τα πρωτότυπα, εκείνος αρνείται ευγενικά και ήρεμα, ξεστομίζοντας τη φράση «θα προτιμούσα όχι, κύριε». Σε κάθε νέα ανάθεση του προϊσταμένου του, ο αδύναμος και παράξενος Μπάρτλεμπυ προτάσσει επίμονα την άρνηση του επαναλαμβάνοντας την ίδια φράση: «Θα προτιμούσα όχι», οδηγώντας τον σε αδιέξοδο.  




Ο εργοδότης προσπαθεί να τον συμμεριστεί, αρχικά τον προτρέπει να πάρει κάποιες μέρες άδεια, να περπατήσει στον ήλιο, μα ο Μπάρτλεμπυ αρνείται πάντα ευγενικά.  Σταδιακά αποδεσμεύει τον εαυτό του από κάθε εργασία, ακόμη και από εκείνη του αντιγραφέα, ενώ αρνείται να εγκαταλείψει το δικηγορικό γραφείο, το οποίο έχει μετατρέψει σε σπίτι του. Παράλληλα, προκαλεί το μένος των συναδέλφων του, τριών περίεργων χαρακτήρων που εμφανίζονται με παρατσούκλια. Οι γραφιάδες Τσιμπίδας και Διάνος και ο ρομαντικός Πιπέρης, ένα παιδί για όλες τις δουλειές που ονειρεύεται να γίνει συγγραφέας. Οι τρεις θυμίζουν ήρωες του Μπέκετ, που προσπαθούν να εκφράσουν την απελπισία τους με αλλόκοτες φιγούρες και κωλοτούμπες σαν αλλοτριωμένοι, παράλυτοι κλόουν. Η παρουσία τους ενδυναμώνει το σύνολο της παράστασης. 

Πολλές σκέψεις γέννησε αυτό το έργο μέσα μου. Το πώς η σιωπή και η φαινομενική απάθεια, μπορεί να εξοργίσει με το χειρότερο τρόπο τον άλλο, οδηγώντας τον στα όρια του. Πώς το εργασιακό περιβάλλον μπορεί να σε επηρεάσει, πόσο δύσκολο είναι να αντέξεις κλεισμένος σε ένα αυστηρό γραφείο, διεκπεραιώνοντας κάποια μονότονη και ρουτινιάρικη εργασία. Και αυτή η φράση που ηχεί ακόμη στα αυτιά μου : «...δε θα μπορούσε ποτέ ένας ποιητής να δουλεύει σε ένα δικηγορικό γραφείο!».  

Αδύναμος, αμφίφυλος, μοναχικός. Η ταπεινή παρουσία του Μπάρτλεμπυ έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη ψυχική αντίσταση που καταβάλλει σε οτιδήποτε δεν επιθυμεί να πράξει. 
Ο Μπάρτλεμπυ θυμίζει ήρωες του Ιονέσκο. Οι στιγμές που στέκεται μπροστά στο παράθυρο και χαζεύει το ισχνό φως του ήλιου, καθώς τρυπώνει μέσα στο γκρίζο γραφείο, δίνουν την εικόνα μιας ιδιότυπης φυλακής. Ο ήρωας του Μέλβιλ, καταλήγει φυλακισμένος, εφόσον η απραξία και η μη προσαρμογή του στις συμβάσεις τον οδηγούν στον κοινωνικό αποκλεισμό και στο περιθώριο. 

Το κείμενο μπορεί να συσχετιστεί με τις ιδέες της πολιτικής ανυπακοής που εξέφρασε ο Χένρυ Θορώ.  Με όσα συμβαίνουν στη δική μας εποχή, αναρωτιέμαι πόσοι θα είχαμε τη δύναμη ν' απαντήσουμε με αυτή την απλή φράση (που περικλείει όμως τόση δύναμη και ειλικρίνεια) «θα προτιμούσα όχι» απέναντι σε όσα δε θέλουμε να πράξουμε και καταδυναστεύουν τις ζωές μας. Σε κάθε περίπτωση το συγκεκριμένο έργο είναι σαν να «κλείνει» το μάτι στο θεατή. Καθώς τον φέρνει αντιμέτωπο με τις δικές του προσωπικές αντιστάσεις, γι' αυτό ίσως θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε βαθιά πολιτικό.

Η Σοφία Φιλιππίδου διασκευάζει, σκηνοθετεί το έργο και ερμηνεύει εξαιρετικά τον ιδιαίτερο, σιωπηλό Μπάρτλεμπυ. Ο Κώστας Καζανάς υποδύεται άψογα το δικηγόρο, παρασέρνοντας τους θεατές μαζί του. Ιδιαίτερες είναι οι ερμηνείες των τριών υπαλλήλων, Σήφη Πολυζωίδη, Άκη Λύρη και Ορέστη Μαυρόπουλο

Το παρακάτω τραγούδι ακούγεται στην παράσταση... 



Η Ταυτότητα της Παράστασης

Mετάφραση: Μένης Κουμανταρέας
Θεατρική διασκευή – Σκηνοθεσία: Σοφία Φιλιππίδου
Παίζουν οι: Αλέξανδρος Ιορδανίδης, Κώστας Καζανάς, Άκης Λυρής, Σήφης Πολυζωίδης, Ορέστης Μαυρόπουλος, Σοφία Φιλιππίδου
Μια συμπαραγωγή της Εταιρείας Θεάτρου Συν-Επί (+,Χ) με τη Λυκόφως

Πληροφορίες
Από Μηχανής θέατρο: Ακαδήμου 13, Μεταξουργείο - Αθήνα, τηλέφωνο: 210 5231131. Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Δευτέρα και Τρίτη: 21.30, Τετάρτη: 19.00. 

Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2013

Σκέψου όπως ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι



O Λεονάρντο Ντα Βίτσι είναι σίγουρα ένας μύθος. Έχει χαρακτηριστεί ως η προσωποποίηση του "Αναγεννησιακού" ανθρώπου. Όχι άδικα. Υπήρξε μια πολύπλευρη προσωπικότητα. Ζωγράφος, γλύπτης, εφευρέτης, αρχιτέκτονας, μηχανικός, επιστήμονας. Σπάνιος ως άνθρωπος, ιδιοφυία. 

Σύμφωνα με το συγγραφέα του "Σκέψου όπως ο Λεονάρντο Ντα Βίτσι", η διάνοια γίνεται, δε γεννιέται. Οι άνθρωποι είναι προικισμένοι με απεριόριστες δυνατότητες μάθησης και δημιουργικότητας. Ο συγγραφέας παρουσιάζει πώς μπορεί ο κάθε άνθρωπος να φέρει στην επιφάνεια τις δικές του κρυμμένες επιδεξιότητες, ακολουθώντας το παράδειγμα της μεγαλύτερης διάνοιας όλων των εποχών: του Λεονάρντο ντα Βίντσι. 

Ο Γκελμπ πιστεύει ακράδαντα ότι η μεγαλοφυία του Ντα Βίντσι δε βρίσκεται μόνο σε όσα δημιούργησε, αλλά και σε οσα μπορεί να μας εμπνεύσει να δημιουργήσουμε. Χρησιμοποιώντας ως πηγές τα τετράδια, τις εφευρέσεις και τα θρυλικά έργα τέχνης του Ντα Βίντσι, ο Γκελμπ παρουσιάζει τις Εφτά Αρχές Ντα Βίντσι -τα βασικά στοιχεία της διάνοιας-, από την curiosita, την ακόρεστη δίψα για μάθηση έως την connessione, την εκτίμηση του αλληλένδετου όλων των πραγμάτων.



Οι επτά αρχές του Λεονάρντο Ντα Βίντσι, όπως παρουσιάζονται στο βιβλίο, είναι :

Curiosita – Η ακόρεστη περιέργεια στην προσέγγιση της ζωής και αδιάκοπη αναζήτηση της συνεχούς μάθησης
Dimostrazione – Η δέσμευση να δοκιμάζουμε τη γνώση μέσα από την εμπειρία, την επιμονή, η διάθεση να μαθαίνουμε πάντα από τα λάθη μας.
SensazioneH συνεχής βελτίωση των αισθήσεων, ιδιαίτερα της όρασης, ως μέσου αναζωογόνησης της εμπειρίας.
SfumatoH διάθεση να προσεγγίσουμε την ασάφεια, το παράδοξο και την αβεβαιότητα. 
(Ο όρος αυτός σημαίνει στην κυριολεξία «ανεβαίνοντας όπως ο καπνός»).
Art/Scienza – Η ανάπτυξη της ισορροπίας μεταξύ της επιστήμης και της τέχνης, της λογικής και της φαντασίας. Η σκέψη και με τα δυο ημισφαίρια του εγκεφάλου (αριστερό και δεξιό).
Corporalita – Η καλλιέργεια της χάρης, της αμφιδεξιότητας, της φυσικής κατάστασης και της ισορροπίας. (Μας θυμίζει το ρητό «νους υγιής εν σώματι υγιεί»).
Connessione – Η εκτίμηση ότι όλα τα πράγματα και τα φαινόμενα συνδέονται μεταξύ τους. Η συστηματική σκέψη.

Το συγκεκριμένο βιβλίο λειτουργεί ως ένας πρωτότυπος πρακτικός οδηγός που επιδιώκει, όχι μόνο να οξύνει τις νοητικές ικανότητες του αναγνώστη, αλλά και να επιτύχει τη ψυχική και πνευματική του πληρότητα, δημιουργική σκέψη, αυτοέκφραση και την επίλυση προβλημάτων του. Με συμβουλές και ιδέες για βελτίωση της ζωής, πληροφορίες για τους χάρτες εγκεφάλου, για τη σχεδιαγράφηση του μυαλού, τη βελτίωση των αισθήσεων, τη διατροφή, οραματισμό κτλ.

Από το 1998, που κυκλοφόρησε το "Σκέψου όπως ο Λεονάρντο ντα Βίντσι", έχει ήδη μεταφραστεί σε τουλάχιστον 18 γλώσσες. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε το 2007 από τις εκδόσεις Κέδρος. Ένα βιβλίο που έχει βασιστεί σε μια αρκετά σοβαρή και εμπεριστατωμένη έρευνα και σίγουρα μπορεί να προσφέρει σημαντική βοήθεια σε κάθε άνθρωπο, ανεξαρτήτως ηλικίας, μορφωτικού επιπέδου. 

Μαικλ Τζ. Γκελμπι, Σκέψου όπως ο Λεονάρντο ντα Βίντσι. Τα μυστικά μιας μεγαλοφυίας, μτφ. Άννα Σπέρτου, Εκδ. Κέδρος.

Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2013

«Το Γεύμα», Μίνως Ευσταθιάδης & Κάτριν Λίγκμαν


Οπου το σώμα, εκεί και οι αετοί επισυναχθήσονται


Όποιος παρακολουθεί καιρό το blog, θα έχει αντιληφθεί την αγάπη μου για την τέχνη του θεάτρου. Είχα ακούσει για τη παράσταση "Το Γεύμα" του Μίνου Ευσταθιάδη και της Κατρίν Λίγκμαν, αλλά δεν είχα μπορέσει να τη δω. Όταν έφτασε στα χέρια μου το βιβλίο με το κείμενο της παράστασης, ξεκίνησα να το διαβάζω αμέσως. Το έργο ανέβηκε για πρώτη φορά σε θεατρική παράσταση στο θέατρο "Άρτι" στην Αθήνα, το Δεκέμβριο του 2011.

Η υπόθεση του έργου εξελίσσεται σε ένα εστιατόριο, το οποίο βρίσκεται στα πρόθυρα της οικονομικής κατάρρευσης. Η πελατεία είναι ελάχιστη και οι δυσκολίες έχουν οδηγήσει τους συνεργάτες σε καθημερινές κόντρες. Τα τέσσερα πρόσωπα του έργου, ο μάγειρας, η σερβιτόρα, ο χασάπης και μια κοπέλα διανοητικά καθυστερημένη, βρίσκονται σε άθλια οικονομική και ψυχολογική κάτασταση. Κάποια στιγμή χτυπάει το τηλέφωνο του μαγαζιού και γίνεται κράτηση από μια μεγάλη παρέα. Αυτό το "γεύμα" ίσως μπορέσει να τους σώσει από την οικονομική καταστροφή, αλλά πώς θα μπορέσουν να σταθούν αντάξιοι στους πελάτες; Τι θα τους προσφέρουν ως επιδόρπιο, ποιο θα είναι το κυρίως πιάτο; Τόσο η εξέλιξη, όσο και το απρόσμενο τέλος του έργου, οδηγούν το θεατή σε αλληλουχίες με τη σημερινή ανταγωνιστική κοινωνία. Όσο παύουν να ικανοποιούνται οι ανάγκες, όσο μεγαλώνει η ανέχεια και η απελπίσια, τόσο ο ένας θα θέλει να φάει τη σάρκα του άλλου... 

--

Σ : Ξέρεις τι είναι το πιο αξιολύπητο απ’ όλα; Μπορείς να φανταστείς;

Σιωπή

Σ : Η ελπίδα.

Μ : Νόμιζα πως η σωστή απάντηση ήταν… η πραγματικότητα.

--

Το έκανα... για να δεις. Γιατί άλλο πράγμα είναι να σου λένε κι άλλο να βλέπεις με τα μάτια σου. Δεν μπορείς να τα κρατάς άλλο κλειστά. Ούτε εδώ... ούτε πουθενά αλλού. Ξέρω βέβαια ότι σου αρέσει να κρύβεσαι. Περιφέρεις την αινιγματική σου παρουσία καλυμμένος πίσω από πέπλα μυστήριου. Όχι, όχι. Απόψε είσαι εδώ, είσαι προσκεκλημένος. Δικός μου προσκεκλημένος. Και βάζω στοίχημα πως για μια φορά θα ανοίξεις τα βλέφαρά σου. Θα τ' ανοίξεις σιγά σιγά... και θα δεις κι εσύ αυτό που όλοι εμείς οι υπόλοιποι ονομάζουμε... "πραγματικότητα".

--

Το έργο απέσπασε το πρώτο βραβείο στο Διαγωνισμό Συγγραφής Πρωτότυπου Θεατρικού έργου της Καλλιτεχνικής Εταιρείας "Θέατρο-Εργαστήριο" για το έτος 2011.  
Χαίρομαι πραγματικά, κάθε φορά που έρχονται στα χέρια μου αξιόλογα κείμενα νέων Ελλήνων δημιουργών, μακάρι να υπήρχαν περισσότεροι θεατρικοί διαγωνισμοί, περισσότερες ευκαιρίες για να βλέπουμε καλό σύγχρονο θέατρο. 


Μίνως Ευσταθιάδης & Κάτριν Λίγκμαν, Το γεύμα, δήγμα/θέατρο, Εκδόσεις Ευρασία

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2013

Βιβλία καλλιτεχνών της συλλογής Tériade στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο


Είσαι φανατικός βιβλιόφιλος; Σου αρέσουν τα καλλιτεχνικά εξώφυλλα των βιβλίων; Αγαπάς το Παρίσι, μα κυρίως θέλεις να επισκεφτείς μουσεία ξένων χωρών και να χαζέψεις έργα γνωστών αγαπημένων καλλιτεχνών; Είσαι δύσκολο να ταξιδέψεις στο εξωτερικό; 
Μπορείς να πας μέχρι το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο στην έκθεση «Βιβλία καλλιτεχνών της συλλογής Tériade»!...


Στο ανακαινισμένο κτίριο του Βυζαντινού Μουσείου φιλοξενούνται 350 περίπου έργα από τα βιβλία καλλιτεχνών της συλλογής του Στρατή Ελευθεριάδη-Tériade (1897-1983). Ουσιαστικά στην έκθεση αποτυπώνονται οι σημαντικότερες καλλιτεχνικές τάσεις του 20ού αιώνα, μέσα από έργα που φιλοτέχνησαν οι Πικάσο, Mατίς, Λεζέρ, Σαγκάλ, Λε Κορμπυζιέ, Τζιακομέτι, Μιρό, Μπονάρ, Λορένς, Γκρομαίρ κ.α.


Ο Στρατής Ελευθεριάδης (Tériade), επέλεξε να συνεργαστεί με σπουδαίους καλλιτέχνες, αρχιτέκτονες, ζωγράφους και γλύπτες του 20ού αιώνα, προτείνοντάς τους να δημιουργήσουν εκδόσεις. Δεν τους ζητούσε απλώς να τις εικονογραφήσουν, αλλά να ασχοληθούν με τα πάντα: να επιλέξουν κείμενο, εξώφυλλο, τυπογραφικά στοιχεία, τεχνικές εκτύπωσης και είδος χαρτιού. 


Έτσι κάθε έκδοση αποτελεί και ένα ολοκληρωμένο έργο τέχνης με πρόδηλες τις επιλογές του δημιουργού του. Ο Τεριάντ συνεισέφερε ενεργά σε αυτή τη διαδικασία, αφού συχνά πρότεινε ή ανέθετε στους καλλιτέχνες κείμενα για εικονογράφηση και θέματα για συγγραφή ενώ, ταυτόχρονα αναζητούσε τα τεχνικά μέσα που θα ολοκλήρωναν και θα απογείωναν την έκδοση.


Το αποτέλεσμα δικαίωσε απόλυτα τον Tériade. Μάλιστα στα πλαίσια αυτού του πρωτοποριακού εκδοτικού εγχειρήματος, διαφορετικές καλλιτεχνικές φυσιογνωμίες παρέδωσαν θαυμάσια κείμενα και κορυφαίες εικαστικές δημιουργίες αντιπροσωπευτικές των καλλιτεχνικών ρευμάτων του 20ού αιώνα.


Στην έκθεση φιλοξενούνται εξαιρετικά εξώφυλλα, πανέμορφες σελίδες βιβλίων, όλες δημιουργήματα μερικών από των σημαντικότερων καλλιτεχνών του αιώνα μας.


O Τεριάντ μπόρεσε να συγκεντρώσει σπάνιο πνευματικό και καλλιτεχνικό πλούτο. Ήταν άριστος γνώστης της σημασίας της σύγχρονης τέχνης και συμπαραστάθηκε στο πλευρό των καλλιτεχνών, των συγγραφέων και τους συνέδεσε δημιουργικά. 


Το πνεύμα συνεργασίας και δημιουργίας που ενέπνευσε σε εικαστικούς και σε συγγραφείς, είχε ως αποτέλεσμα την παραγωγή κάποιων μοναδικών εκδόσεων...


Παρατηρείς τα έργα, χάνεσαι στα σχέδια των καλλιτεχνών,
από καθένα σαν να ξεπετιέται μια ξεχωριστή ιστορία...


Παράλληλα διαβάζεις πληροφορίες για τους καλλιτέχνες
και τις αντίστοιχες εκδόσεις...


Δεκάδες υπέροχα βιβλία μπροστά στα μάτια του επισκέπτη...


Μια έκθεση που δεν πρέπει να χάσουν τόσο οι λάτρεις των εικαστικών τεχνών, όσο οι βιβλιόφιλοι...


* Ανάρτηση αφιερωμένη στον Θεόφιλο Κεφαλά - Χατζημιχαήλ, ο οποίος αναδείκτηκε χάρη στον Στρατή Ελευθεριάδη-Τεριάντ.

Διεύθυνση: Βασ. Σοφίας 22, 106 75 Αθήνα
Ώρες Λειτουργίας: Τρίτη-Κυριακή: 08:30-16:00 
Εισιτήρια: Γεν. είσοδος: 4 € // Μειωμένο: 2 € 

Σχετικά links :

Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα, Εθνικό Θέατρο


Είχα δει τη συγκεκριμένη παράσταση την περσινή χρονιά. Φαίνεται όμως ότι μια φορά δεν ήταν αρκετή. Έτσι βρέθηκα ξανά στο Εθνικό Θέατρο, όπου είδαμε την παράσταση "Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα" του Γιουτζήν Ο’Νηλ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά.  Αν έπρεπε να επιλέξω μια παράσταση που άξιζε να μη τη χάσω, τότε θα ήταν αυτή.

Μια ματιά στο έργο. Αμέσως μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου στις ΗΠΑ, ο στρατηγός Έζρα Μάννον επιστρέφει στο σπίτι του, στη Νέα Αγγλία. Όμως στην οικία των Μάννον, με το σκοτεινό παρελθόν και τη νοσηρή σχέση με τη ζωή, υπάρχουν πολλές ανοιχτές πληγές. Η παθολογική αγάπη της γυναίκας του Έζρα, Κριστίν Μάννον, για τον γιο της Όριν, η προβληματική της συμβίωση με την κόρη της Λαβίνια, και η παρεμβολή ενός τρίτου προσώπου στη ζωή τους διευρύνουν τον κύκλο μίσους, εκδίκησης και καταστροφικού έρωτα, που ήδη εμποτίζει το παρελθόν της οικογένειας και θα ολοκληρωθεί μόνο με την τιμωρία όσων εμπλέκονται σε αυτόν. 

Η πρωτότυπη και αρκετά ευρηματική χρήση των βίντεο, 
που απογειώνουν την παράσταση.

Ο Γιουτζήν Ο’Νηλ, επεξεργάζεται τον μύθο της Ορέστειας και τον μεταγράφει σε μια σύγχρονη τριλογία, αποκαλύπτοντας τη διαβρωμένη εικόνα της αστικής τάξης που κρύβεται πίσω από ένα άψογο προσωπείο. Το οικοδόμημα που συντηρείται από τον πουριτανισμό και μια άκαμπτη ηθική στάση ζωής κλονίζεται σταδιακά και συμπαρασύρει όσους παγιδεύονται μέσα σ' αυτό. Οι ήρωες νευρωτικοί, απελπισμένοι και εν τέλει αδικαίωτοι, καταδικάζονται στη λήθη και τη σιωπή. Το πληθωρικό αυτό υλικό της τριλογίας επεξεργάστηκε και συμπύκνωσε σε ενιαία παράσταση ο  Γιάννης Χουβαρδάς. Παρουσιάζεται στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου.


Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη ως Κριστίν και η Μαρία Πρωτόπαππα ως Λαβίνια Μάννον, δίνουν ρεσιτάλ ερμηνείας και σε παρασέρνουν στα πάθη, στους φόβους, στις αγάπες και στα μίση τους.  Ο Χρήστος Λούλης ερμηνεύει εξαιρετικά τον Όριν Μάννον. Καθηλωτικός είναι  ο Ακύλλας Καραζήσης ως Στρατηγός Έζρα. 


Θεωρώ πως η εμφάνιση των "θεατών" (/του χορού) επί σκηνής ήταν καθοριστική, καθώς με τις παρεμβάσεις και τους σχολιασμούς ελάφρυναν το δράμα και έδωσαν ιδιαίτερο χρώμα στην παράσταση. Η ξεχωριστή Μάγια Λυμπεροπούλου, με τις υπέροχες παρεμβάσεις της Θέμις Μπαζάκα, του Γιώργου Κοτανίδη και του Χάρη Τζιτσάκη.  Άψογος ως επιστάτης ο Χρήστος Στέργιογλου.


Μια παράσταση με εξαιρετική σκηνοθεσία, ερμηνείες, μελετημένες κινήσεις, υπέροχα κουστούμια και σκηνογραφία.  Υψηλή αισθητική, που σε κάνει ν' αγαπάς περισσότερο το θέατρο. 

Με το πέσιμο της αυλαίας, αναρωτιόμουν τι μπορεί να πρωτοπεί κάποιος για αυτό το έργο... Ένα από τα σημαντικότερα έργα του 20ού αιώνα, σε μοναδική σκηνοθετική ματιά από τον Γιάννη Χουβαρδά. Η απουσία του θα είναι μεγάλη απώλεια για το Εθνικό. Πρόκειται για μια παράσταση ότι θα μείνει κλασσική στην ιστορία του νέου ελληνικού θεάτρου. 

Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα, του Γιουτζήν Ο’Νηλ
ΚΤΙΡΙΟ ΤΣΙΛΛΕΡ - ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Έχω μάθει κάποια πράγματα απ’ τη ζωή



Έχω μάθει κάποια πράγματα απ’ τη ζωή:
Αν είσαι ζωντανός, ζήσε κάτι με όλη σου τη δύναμη
Η αγαπημένη σου πρέπει εξαντλείται απ' τα φιλιά σου
Κι εσύ να πέφτεις κατάκοπος μυρίζοντας ένα λουλούδι

Ο άνθρωπος μπορεί να κοιτάζει με τις ώρες τον ουρανό
Να κοιτάζει για ώρες ένα πουλί, ένα παιδί, τη θάλασσα
Ζω στην γη θα πει γίνομαι μέρος της
Ρίχνω ρίζες που δε ξεριζώνονται

Αν είναι να κρατηθείς από κάτι, κράτα σφιχτά έναν φίλο
Αγωνίσου για κάτι με κάθε σου μυ, με όλο σου το σώμα, με όλο σου το πάθος,
Κι όταν ξαπλώνεις για λίγο στη ζεστή αμμουδιά
Ν' αναπαύεσαι σαν ένας κόκκος άμμου, σαν ένα φύλλο, σαν μια πέτρα

Στο μέγιστο σου, άκου κάθε όμορφο τραγούδι
Σα να ξεχειλίζει όλο σου το είναι με ήχους και μελωδίες
Ένας άνθρωπος πρέπει να βουτάει με το κεφάλι στην ζωή
Όπως θα πηδούσε από ένα βράχο στη σμαραγδένια θάλασσα

Να σε μαγνητίζουν οι μακρινοί τόποι, οι άνθρωποι που δεν γνωρίζεις
Να καίγεσαι να διαβάσεις κάθε βιβλίο, να γνωρίσεις τις ζωές άλλων ανθρώπων
Δεν θα ‘πρεπε ν' αλλάξεις με τίποτα τη χαρά που δίνει ένα ποτήρι νερό
Όση κι αν είναι η χαρά, η ζωή σου πρέπει να ξεχειλίζει λαχτάρα

Πρέπει να γνωρίσεις τη λύπη, έντιμα, μ' όλο σου το είναι
Γιατί οι πόνοι, όπως κι οι χαρές, μεστώνουν τον άνθρωπο
Το αίμα σου πρέπει ν' ανακατευτεί στη μεγάλη κυκλοφορία της ζωής
Και στις δικές σου φλέβες να τρέξει το φρέσκο, αστείρευτο αίμα της ζωής

Έχω μάθει κάποια πράγματα απ’ τη ζωή:
Αν είσαι ζωντανός, ζήσε έντονα, ανακατεύσου με τους ποταμούς, τους ουρανούς, με το σύμπαν
Γιατί αυτό που λέμε βιος, είν' ένα δώρο που δίνουμε στη ζωή
Κι η ζωή είν' ένα δώρο στον άνθρωπο

Ataol Behramoğlu.

Η μετάφραση του υπέροχου αυτού ποιήματος ανήκει στο Δημοσθένη Σπυρίδη.
Ο τίτλος του ποιήματος στα τούρκικα είναι "Yasadiklarimdan Ogrendigim Bir Sey Var" και στ' αγγλικά "I've learned some things". Πηγή : cs.rpi.edu.

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

Sleeping On Strangers On The Subway



Έφτασε στο email μου, μου άρεσε και σκέφτηκα να το μοιραστούμε εδώ. Συμβαίνει συχνά, κάποιος επιβάτης στο μετρό ή στο τρένο να αποκοιμιέται και να γέρνει στο πλάι. Μια φωτογραφία που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο από άντρα που τον πήρε ο ύπνος πάνω στον ώμο αγνώστου, ο οποίος όμως δεν τραβήχτηκε, έγινε αφορμή για ένα κοινωνικό πείραμα. 

Φιλανθρωπική, ακτιβιστική οργάνωση έβαλε έναν άντρα «να αποκοιμιέται» στον ώμο του διπλανού του στο μετρό της Νέας Υόρκης και κατέγραψε τις αντιδράσεις του κόσμου...

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2013

Αδριανού Απομνημονεύματα, Marguerite Yourcenar

Λατρευτικό άγαλμα του Αντίνοου, του διάσημου για την ομορφιά του νέου από τη Βιθυνία και αγαπημένου συντρόφου του αυτοκράτορα Αδριανού. Όταν ο Αντίνοος πνίγηκε, σχεδόν έφηβος, στο Νείλο, ηρωοποιήθηκε και λατρεύτηκε με εντολή του αυτοκράτορα ως ημίθεος σε πολλά μέρη της αυτοκρατορίας. Στους Δελφούς στήθηκε μέσα στο ιερό ένα από τα ωραιότερα αγάλματα του, που βρέθηκε στην ανασκαφή πολύ καλά διατηρημένο. Στα μαλλιά του σώζονται οι τρύπες για τη στερέωση χάλκινου δάφνικου στεφανιού. Αντιπροσωπευτικό έργο της κλασικιστικής τέχνης της εποχής του φιλέλληνα αυτοκράτορα Αδριανού (117-138 μ.Χ.), βρίσκεται στο Μουσείο Δελφών - διάβασε εδώ πρόσφατη ανάρτηση - με ξενάγηση στο Μουσείο Δελφών


Το "Αδριανού Απομνημονεύματα" της Marguerite Yourcenar ήταν ένα από τα πρώτα βιβλία που επέλεξα για να διαβάσω το φετινό καλοκαίρι.  Πρόκειται για ένα μάλλον δύσκολο ιστορικό μυθιστόρημα, που απαιτεί την απόλυτη προσοχή του αναγνώστη. Ένα βιβλίο στο οποίο επιστρέφεις συχνά μετά από την πρώτη ανάγνωση του. Αντιλαμβάνεσαι τη βαθιά και ουσιαστική έρευνα της δημιουργού. Η συγγραφέας αναφέρει στο σημειωμάταριο που παρατίθεται στο τέλος του βιβλίου :  «Αυτό το βιβλίο το συνέλαβα, επειδή το έγραφα, στο σύνολο του ή τμηματικά και κάτω από διαφορετικές μορφές, ανάμεσα στο 1924 και το 1926, μεταξύ του εικοστού και του εικοστού τρίτου χρόνου της ηλικίας μου. Όλα εκείνα τα χειρόγραφα καταστράφηκαν και έπρεπε να είχαν καταστραφεί.» (σ. 347)

 «Ξανάρχισα να δουλεύω το 1934. Μακρόχρονες έρευνες. Καμμιά δεκαπενταριά σελίδες που γράφτηκαν και κρίθηκαν οριστικές. Το σχέδιο ξανάρχισε, και πάλι εγκαταλείφθηκε πολλές φορές ανάμεσα στο 1934 και στο 1937». (σ. 347)

Το βιβλίο αποτελεί μια βαθιά, ουσιαστική μελέτη στην ανθρώπινη φύση και στην πολιτική σκέψη. Κάθε παράγραφος σε γεμίζει με ιδέες και προβληματισμούς. Ένα βιβλίο που θα έπρεπε να διάβαζαν όσοι εμπλέκονται με την πολιτική, για να αντιληφθούν τι σημαίνει παιδεία, απονομή του δικαίου και ενδιαφέρον για τον τόπο. Παρακάτω μια επιλογή αποσπασμάτων, μόνο κάποια απ'όσα μου άρεσαν, νομίζω ότι αξίζουν την προσοχή σας. Αξίζει να το αναζητήσετε και να προστεθεί στη βιβλιοθήκη σας.


«...το ανθρώπινο πνεύμα μισεί να δεχθεί πως βρίσκεται στα χέρια της τύχης, πως δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα περαστικό προϊόν συμπτώσεων που δεν κυβερνάει κανένας Θεός, που προπαντός δεν κυβερνάει το ίδιο. Κάθε ζωή, ακόμα και η πιο ταπεινή, περνάει ένα μέρος της αναζητώντας τους λόγους της ύπαρξης της, τα σημεία απ’ όπου ξεκίνησε, τις πηγές. Ήταν η αδυναμία μου να τις ανακαλύψω που μ’ έκανε μερικές φορές να στραφώ προς μαγικές ερμηνείες, που με έκανε να ψάξω μέσα στα παραληρήματα του απόκρυφου για να βρω αυτό που δε μου έδινε η ανθρώπινη αίσθηση. Όταν όλοι οι πολύπλοκοι υπολογισμοί αποδεικνύονται ψεύτικοι, όταν οι ίδιοι οι φιλόσοφοι δεν έχουν τίποτα να μας πούνε πια, είναι νόμιμο να στρεφόμαστε προς την άσκοπη φλυαρία των πουλιών ή προς το μακρινό αντίβαρο των άστρων.» (σ. 37)

 «Πραγματικός τόπος γέννησης μας είναι εκείνος στον οποίο βλέπουμε για πρώτη φορά με καθαρό μάτι τον εαυτό μας. Πρώτες μου πατρίδες ήτανε τα βιβλία. Σ’ ένα μικρότερο βαθμό, τα σχολεία.» (σ. 45)

 «Το μεγάλο λάθος μας είναι πώς προσπαθούμε να αποσπάσουμε από τον καθένα αρετές που δεν έχει, παραμελώντας να του καλλιεργήσουμε εκείνες που έχει.» (σ. 54)

 «Η ζωή ήταν ένα άλογο που παντρεύεσαι τις κινήσεις του, αφού όμως πρώτα το προπονήσεις όσο μπορείς καλύτερα.» (σ.55)

 «Ορισμένα πλάσματα μετατοπίζουνε τα όρια του πεπρωμένου, αλλάζουν την ιστορία» (σ.105)

«Δεχόμουνα τον πόλεμο σαν ένα μέσο που θα έφερνε την ειρήνη, αν οι διαπραγματεύσεις δεν αρκούσαν γι’ αυτό, ακριβώς όπως ένας γιατρός παίρνει την απόφαση να καυτηριάσει αφού πρώτα δοκιμάσει όλα τα βότανα. Είναι τόσο περίπλοκα τα ανθρώπινα, που η ειρηνική ηγεμονία μου θα είχε, κι αυτή, τις πολεμικές περιόδους της, όμοια με τη ζωή ενός μεγάλου καπετάνιου, που θέλει δε θέλει, έχει κι αυτή τα ειρηνικά της διαλείμματα.» (σ.120)

...υπογραμμίσεις και σημειώσεις σε κάθε σελίδα...

«Η εξαιρετική ευγένεια μου, στην οποία τα χυδαία πνεύματα διέκριναν μια μορφή αδυναμίας, δειλίας ίσως, φαινόταν τώρα σαν το λείο και στιλπνό θηκάρι της δύναμης. Με εξεθείαζαν που δεχόμουνα τόσο υπομονετικά τις αιτήσεις, που επισκεπτόμουν συχνά τα στρατιωτικά νοσοκομεία, που είχα μια φιλική οικειότητα με τους συνταξιούχους απόμαχους. Τίποτα απ’ όλ’ αυτά δε διέφερε από τον τρόπο με τον οποίο μεταχειρίστηκα σ’ όλη μου τη ζωή τους δούλους μου και τους γεωργούς του κτήματος μου. Καθένας από εμάς έχει περισσότερες αρετές απ’ όσες νομίζουμε, αλλά μόνο η επιτυχία τις φέρνει στο φως, ίσως γιατί τότε περιμένουν να μας δουν να παύουμε να τις εξασκούμε. Όταν τα ανθρώπινα πλάσματα παραξενεύονται που κάποιος κοσμοκράτορας δεν είναι ανόητα άπονος, φαντασμένος ή σκληρός, ομολογούν τη χειρότερη αδυναμία τους.» (σ. 126-127)

«Όλοι οι λαοί που χάθηκαν ως τα σήμερα, χάθηκαν από μιαν έλλειψη γενναιοδωρίας. Η Σπάρτη θα επιζούσε πολύ περισσότερο, αν είχε κάνει τους είλωτες να ενδιαφερθούν για την επιβίωσή της. (…) Επιμένω: το πιο απόκληρο από τα πλάσματα, ο σκλάβος που καθαρίζει το βόρβορο των πόλεων, ο λιμασμένος βάρβαρος που περιτριγυρίζει τα σύνορα, πρέπει να έχουν το συμφέρον να δουν τη Ρώμη να διαρκεί. Αμφιβάλλω αν ολόκληρη η φιλοσοφία του κόσμου θα φτάσει ποτέ να καταργήσει τη δουλεία. Θα της αλλάξουν το πολύ πολύ όνομα. Μπορώ να φανταστώ μορφές δουλείας, χειρότερες από τη δική μας, γιατί θα είναι πιο δόλιες. Θα καταφέρουν είτε να μεταμορφώσουν τον άνθρωπο σε μια ηλίθια ικανοποιημένη από τον εαυτό της μηχανή, που θα πιστεύεται ελεύθερη τη στιγμή ακριβώς που θα υποτάσσεται, είτε θα του αναπτύξουν, αποκλειστικά με την άνεση και την ηδονή, μια τόσο παράφρονη κλίση προς την εργασία, όσο είναι και το πάθος των βαρβάρων για τον πόλεμο. Απ’ αυτή τη δουλεία του πνεύματος ή της φαντασίας του ανθρώπου, εξακολουθώ να προτιμώ την πραγματική δουλεία μας.» (σ.140)


...παρέα στην καλοκαιρινή ραστώνη...

«Μερικοί άλλοι άνθρωποι είχαν διασχίσει τη γη πριν από μένα. Ο Πυθαγόρας, ο Πλάτωνας, καμιά δωδεκαριά σοφοί και αρκετοί τυχοδιώκτες. Ήταν η πρώτη φορά όμως που ο ταξιδιώτης ήταν ταυτόχρονα και αφέντης, απόλυτα ελεύθερος να δει, να μεταρρυθμίσει, να δημιουργήσει. Ήταν η τύχη μου, και αντιλαμβανόμουνα πώς θα μπορούσαν να περάσουν αιώνες προτού να ξανασυμπέσει να ταιριάξουν τόσο ευτυχισμένα ένα λειτούργημα, μια ιδιοσυγκρασία, ένας κόσμος. Και τότε κατάλαβα πόσο προνομιούχος είναι ένας άνθρωπος που είναι νέος, που είναι μόνος, πολύ λίγο παντρεμένος, δίχως παιδιά, δίχως σχεδόν προγόνους, ο Οδυσσέας χωρίς άλλη Ιθάκη από εκείνη που έχει μέσα του. Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να σου κάνω μιαν ομολογία που δεν την έχω κάνει σε κανέναν. Ποτέ μου δεν είχα το συναίσθημα ότι ανήκω απόλυτα σε κάποιο μέρος, ούτε και σε αυτή την πολυαγαπημένη μου Αθήνα, ούτε στη Ρώμη καν. Ξένος παντού, δεν ένιωθα ιδιαίτερα αποξενωμένος από κανέναν τόπο.» (σ.149)

«Η αφοσίωση του σε μια και μοναδική σκέψη, προίκιζε εκείνο το αγόρι των δεκαοχτώ χρονών με μια δύναμη αδιαφορίας που λείπει από τους σοφότερους.» (σ. 203)

«Ο θάνατος είναι αποτρόπαιος. Αλλά και η ζωή είναι. Τα πάντα μορφάζουνε.» (σ. 242)

«Κατάληγα να το βρίσκω φυσικό, αν όχι δίκαιο, ότι έπρεπε να χαθούμε. Τα γράμματα μας εξασθενούνε. Οι τέχνες μας αποκοιμιούνται. Ο Παγκράτης δεν είναι Όμηρος. Ο Αρριανός δεν είναι Ξενοφώντας. Όταν προσπάθησα ν’ αποθανατίσω στην πέτρα τη μορφή του Αντίνοου, δε βρήκα Πραξιτέλη. Οι επιστήμες μας βαδίζουνε σημειωτόν από την εποχή του Αριστοτέλη και του Αρχιμήδη. Η πρόοδος της τεχνολογίας μας δε θ’ αντέξει στις φθορές ενός μακροχρόνιου πολέμου. Η φιληδονία μας μάς κάνει ν’ αηδιάζουμε την ευτυχία. Τα ημερότερα ήθη, οι πιο προοδευτικές ιδέες αυτού του τελευταίου αιώνα, είναι έργα μιας ελάχιστης μειοψηφίας ωραίων πνευμάτων. Η μάζα, παραμένει αγράμματη, άγρια όταν μπορεί, οπωσδήποτε εγωίστρια και στενόμυαλη, και όλα δείχνουνε πως θα μείνει πάντα τέτοια. Πάρα πολλοί αχόρταγοι έμποροι και τελώνες, πάρα πολλοί δύσπιστοι συγκλητικοί πάρα πολλοί κτηνώδεις κεντυριώνες έχουν εκθέσει προκαταβολικά το έργο μας.» (σ. 284)

«Ένας από τους καλύτερους τρόπους να πλάσουμε ξανά τη σκέψη ενός ανθρώπου, είναι να ανασυγκροτήσουμε τη βιβλιοθήκη του

Marguerite Yourcenar, Αδριανού Απομνημονεύματα, μτφ. Χατζηνικολή Ιωάννα, Εκδ. Χατζηνικολή, 8η έκδοση.

* Αξίζει να διαβάσετε τις παρακάτω δυο εξαιρετικές αναρτήσεις του Ναυτίλου, αφιερωμένες στο συγκεκριμένο βιβλίο, αλλά επίσης και τα σχόλια τους :

** Επίσης, επισκεφτείτε και μια σχετική ανάρτηση του QwfwqN.

Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2013

ψηλά τείχη




Είχαμε μια συζήτηση προχτές με ένα φίλο μου. Η κουβέντα έφτασε στο πόσο σπάνιο πράγμα είναι η ανωτερότητα. Το ν' αναγνωρίζεις την προσπάθεια και την επιμονή που προϋποθέτει η υπεροχή. Σπάνιο γιατί υποδηλώνει αυτογνωσία και εμπιστοσύνη στις δικές σου δυνάμεις. Πως αισθάνεσαι ικανοποίηση για όσα εσύ έχεις καταφέρει. Θα πεις ειδικά σε μια εποχή έκδηλου μίσους, αυτά θα μοιάζουν μακρινά από τη γενικότερη νοοτροπία. 

Προσωπικά χαίρομαι να γνωρίζω ενδιαφέροντες ανθρώπους. Άτομα να ανταλλάξουμε ιδέες και σχέδια. Δεν αισθάνομαι απειλή, αντίθετα θέλω να θαυμάζω όσους έχω δίπλα μου. Ένα θαυμασμό για ότι φαίνεται ενδιαφέρον, πρωτοποριακό, όμορφο στα δικά μου μάτια, που επιμένουν να αντικρίζουν τον κόσμο με μια άλλη οπτική.

Δυστυχώς όμως, ο καθένας σταθερά ζωσμένος με τις ανασφάλειες και το θανατερό εγωισμό του, έτοιμος να βρει αρνητικά στον άλλο, μήπως και έτσι εξυψωθεί τάχα, μειώνοντας τον απέναντι. Κι εκεί ακριβώς βρίσκεσαι αντιμέτωπος με έναν τοίχο που χτίζεται μπροστά σου. Πρέπει να βρεις τη δύναμη είτε να τον σπάσεις, είτε να υψώσεις εσύ κάποιο δικό σου απέναντι του. Στο ίδιο ύψος, να προστατευτείς εσωτερικά. Η γέφυρα δε μπορεί να διαπεράσει την πέτρα, θα πρέπει να σπαστεί. Και οι ανθρώπινες σχέσεις - εκείνες που ριζώνουν, φέροντας καρπούς, σοδειές - χρειάζονται κυρίως ανοικτές καρδιές.

Τα παλιά χρόνια έχτιζαν ψηλά προστατευτικά τείχη ως άμυνα προς τους κλέφτες, τους εισβολείς, τους πειρατές. Σήμερα, αντίστοιχα ο καθένας χτίζει πελώριους τοίχους είτε διαβάλλοντας τον απέναντι του, είτε κλείνοντας τις διόδους επικοινωνίας του. Προστατευόμενος πίσω από την κρυστάλλινη οθόνη του υπολογιστή. Σαν σ' έναν άλλο κρυστάλλινο πύργο, θωρακισμένος εσωτερικά και εξωτερικά. Εικονικά θωρακισμένος.  Μακάρι να είχαμε υψωμένες τις ασπίδες μας για να υπερασπιστούμε τα όνειρα και τους στόχους μας. Να τις στρέφαμε για να υπερασπιστούμε την αδικία προς το διπλανό μας, όχι για να του προκαλέσουμε μεγαλύτερη. 

Μα αυτά είναι για τον κόσμο των παραμυθιών. Ο φθόνος τελικά υπερέχει. Η ζήλια, η μοχθηρία, η ανάγκη για προβολή και δημοφιλία, είναι τα αναμενόμενα, για αυτό και μάλλον δεν πρέπει να επιτρέπεις να σε ενοχλούν. Καλύτερα να στρέφεις την προσοχή σου, σε όλα όσα αγαπάς, σε όσα στοχεύεις. Να μην αφεθείς να σε διαβάλλει η κακεντρέχεια. Γιατί όπως σωστά έχει ειπωθεί : "ο φθόνος είναι συντετριμμένος θαυμασμός". Μην καταλάβουν πως είσαι καλύτερος, διαφορετικός, δε θα στο συγχωρέσουν αυτό, ποτέ.

Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013

31ος Κλασικός Μαραθώνιος Αθήνας ~ στιγμιότυπα



Έπειτα από προτροπή ενός φίλου βολτάραμε χτες στο Παναθηναικό Στάδιο, όπου έγινε ο τερματισμός των αγώνων του 31ου Κλασικού Μαραθωνίου Αθήνας. Σκέφτηκα να σας μεταφέρω φωτογραφίες και στιγμιότυπα από τη χτεσινή μέρα. 


Τα συναισθήματα που ένιωσα ήταν περίεργα,
μα ας αφήσω τις εικόνες να μιλήσουν αντί για μένα.



,







  








Είχα πολύ καιρό να δω τόσα χαμογελαστά πρόσωπα, ανθρώπους με πάθος, περηφάνια και την ικανοποίηση για την εκπλήρωση ενός στόχου σχηματισμένη στο πρόσωπο τους. Χαμόγελα σ' έναν αγώνα μεγάλης αντοχής, σε μια εποχή που από μόνη της είναι ένας μαραθώνιος μάλλον για τους περισσότερους από εμάς.

Λέξεις που μου έμειναν από τη χτεσινή μέρα: "υποστήριξη", "στόχος", "χαμόγελο", "πάθος", "ομορφιά", "αγώνας". Καθήσαμε στο πέταλο του Παναθηναικού Σταδίου. Ο ορίζοντας καθαρός, το βλέμμα ακουμπούσε απέναντι το Λυκαβηττό και απλωνόταν μέχρι την Ακρόπολη... Στην επιστροφή προς το σπίτι σκεφτόμουν ότι αυτή η χώρα υπήρξε τόσο απλώχερα προικισμένη από το παρελθόν της, έχει τόσα σημαντικά κληρονομήσει, που απλώς μόνο ηλίθιοι δε θα μπορούσαν να τα εκμεταλλευτούν και να την αφήσουν να φτάσει στη χρεοκοπία. Μπαίνοντας στο σπίτι διάβασα από μηνύματα φίλων στο facebook τη συγκεκριμένη δήλωση ενός παραολυμπιονίκη, δυστυχώς επιβεβαιώθηκα. Υπάρχουν άνθρωποι με πάθος, αντοχές, δύναμη και ήθος εκεί έξω. Δυστυχώς όμως, υπάρχουν και πολλοί που απλά δε θα έπρεπε να ζούσαν εδώ, ούτε να έβγαιναν από τα σπίτια τους. Κάνουν κακό. 
Related Posts with Thumbnails