22 Ιανουαρίου 2020

Ανδρόγυνο, στο θέατρο Vault



Το βράδυ της Παρασκευής βρεθήκαμε στο Vault όπου παρακολουθήσαμε το «Ανδρόγυνο», τη νέα παραγωγή της Life After Death Theatre Company. Το 2016 είχαμε παρακολουθήσει την παράσταση «Γύρισε πίσω» από την ίδια ομάδα, για την οποία μπορείς να διαβάσεις σχετικά περισσότερα εδώ

Το «Ανδρόγυνο» συνδυάζει τις τεχνικές του αυτοσχεδιασμού, του σωματικού θεάτρου, του stand up και της παντομίμας.  Η Βίκυ Αδάμου και η Χριστίνα Σαμπανίκου μας παρουσιάζουν μια παράσταση που χαρακτηρίζεται ως μια στερεοτυπική φάρσα με κουρασμένες λέξεις. Μα αν δεις τη ζωή και την πλειονότητα των σχέσεων από μια απόσταση ως ένας τρίτος αμέτοχος παρατηρητής, πραγματικά μοιάζουν με φάρσα που τη γεμίζουμε ανά τους αιώνες με τις ίδιες λέξεις.


Η παράσταση ξεκινάει από το φουαγιέ με την Επιστημονική Κοινότητα –την οποία υποδύεται η Χριστίνα Σαμπανίκου– να υποδέχεται το κοινό απευθύνοντας του ερωτήματα για τις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων, καλώντας το να κλείσει τα μάτια και να πάρει ανάσες προτού εισέλθει στην αίθουσα του θεάτρου! Έπιασα τον εαυτό μου να ξεκαρδίζεται και μόνο από το ύφος της! Ένα επιτηδευμένο ύφος, όπως αρμόζει σε μια αυθεντία, μια τρανή εκπρόσωπο της επιστήμης και της αδιαπραγμάτευτα μοναδικής της αλήθειας.


Η Χριστίνα Σαμπανίκου αφού προετοιμάσει το κοινό, θα το οδηγήσει στην θεατρική αίθουσα του Vault, ώστε να του αποδείξει τους ισχυρισμούς της. Εκεί μέσα σε ένα κουτί, την περιμένουν το Αρσενικό (Ελισσαίος Βλάχος, σε διπλή διανομή με τον Johnny O.) και το Θηλυκό (Βίκυ Αδάμου, σε διπλή διανομή με την Αλίκη Αβδελοπούλου) Στερεότυπο.  Τα δύο Στερεότυπα έχουν παραδώσει το σώμα τους και τον καταστροφικό τους έρωτα στην επιστήμη, η οποία πατώντας ένα κουμπί τους ζωντανεύει ή τους ακινητοποιεί, αποκαλύπτοντας στο κοινό τα αποτελέσματα ερευνών και μελέτης επί σειρά ετών πάνω στο Αρσενικό, το Θηλυκό και τη σχέση τους

Έπειτα με τη βοήθεια του κοινού επιχειρεί να δώσει απαντήσεις πάνω σε θεμελιώδη ερωτήματα: Τι ορίζεται ως Ανδρόγυνο; Είναι ο Γάμος μια κοινωνική απειλή; Μπορούν δύο ψυχές να μονιάσουν κάτω από την ίδια στέγη; Σπάνε τα στερεότυπα και αν ναι, τι ήχο κάνουν;


Ο άντρας και η γυναίκα, δύο εντελώς διαφορετικά είδη καλούνται να συμβιώσουν, να επιβιώσουν αρμονικά κάτω από την ίδια στέγη και ν' αναπτύξουν κοινούς κώδικες επικοινωνίας. Μαρτυρίες ζευγαριών που έχουν απασχολήσει τους ειδικούς με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους παίρνουν σάρκα και οστά μπροστά στους θεατές σε μια προσπάθεια κατανόησης πριν προλάβουν να καταβροχθίσουν ο ένας τον άλλο.



Τη μια στιγμή ξεκαρδίζεσαι με το κείμενο, τις έξυπνες ατάκες, τις παρεμβάσεις του κοινού που συμμετέχει ενεργά στην παράσταση και την αμέσως επόμενη προβληματίζεσαι καθώς έρχεσαι αντιμέτωπος με ερωτήματα και γεγονότα που θα έπρεπε όλους να μας βασανίζουν. Όπως το αδιανόητο γεγονός ότι 137 γυναίκες σκοτώνονται κάθε μέρα από άνδρες, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία του ΟΗΕ.  


Πρόκειται για μια παράσταση όπου θα γελάσετε πολύ, μα και στο τέλος θα πονέσετε με την αλήθεια της. Αυτό το ανατρεπτικό τέλος, δεν θα σας το αποκαλύψω, αξίζει να πάτε και να το δείτε οι ίδιοι στο Vault. Μια παράσταση που αξίζει να την παρακολουθήσουν όλοι, άντρες και γυναίκες, ελεύθεροι ή όχι. 

Πρωτότυπη ιδέα - Σκηνοθεσία: Βίκυ Αδάμου
Κείμενο: Χριστίνα Σαμπανίκου
Κίνηση: Ιωάννα Καμπυλαυκά
Σκηνικά-Κοστούμια-Φωτισμός: Lazy Boy*
Μουσική επιμέλεια: Άλκης Μπούφης
Φωτογραφίες: Φώτης Πλέγας Γ.
Γραφιστικός σχεδιασμός: Σοφία Αποστολοπούλου

Ερμηνεύουν:
Επιστημονική κοινότητα: Χριστίνα Σαμπανίκου
Θηλυκό:  Βίκυ Αδάμου
Αρσενικό: Johnny O.

Και σε διπλή διανομή οι: Αλίκη Αβδελοπούλου και Ελισσαίος Βλάχος

Μια παραγωγή της Life After Death Theatre Company
Παραστάσεις: Από 8 Νοεμβρίου κάθε Παρασκευή 21:15
Χώρος:Vault Theatre Plus, Mελενίκου 26, (Γκάζι) Βοτανικός
Κρατήσεις: 213 0356472 - 6949534889
Τιμές Εισιτηρίων: 12 ευρώ, 10 ευρώ (ειδικές κατηγορίες) 

20 Ιανουαρίου 2020

Ένας εξαίσιος «Άμλετ» στο «Αμφι-θέατρο Σπύρου Α. Ευαγγελάτου»


Να ζεις. Να μη ζεις. Αυτή είναι η ερώτηση.
Τι συμφέρει στον άνθρωπο
Να πάσχει να αντέχει 
σωπαίνοντας τις πληγές από μια μοίρα 
πού τον ταπεινώνει χωρίς κανένα έλεος
Ή να επαναστατεί. Να αντισταθεί 
στην ατέλειωτη παλίρροια των λυπημένων κόπων
Να πεθάνεις. Να κοιμηθείς. Αυτό είναι όλο.


Ο «Άμλετ» στο «Αμφι-θέατρο Σπύρου Α. Ευαγγελάτου» είναι η πρώτη θεατρική παράσταση που παρακολούθησα εφέτος! Επιστρέφοντας σπίτι μοιράστηκα κάποιες σύντομες εντυπώσεις στους λογαριασμούς του blog στα social media   (Instagram, Twitter, Facebook). Και όμως ακόμη η σκέψη μου είναι σε στιγμές της.  Γνωρίζοντας ότι οι δημοσιεύσεις στα social media χάνονται μετά από ένα διάστημα, ενώ αντίθετα οι δημοσιεύσεις εδώ θα μείνουν και μετά από πολλά χρόνια όπου θα μπορώ να ανατρέξω εγώ και όποιος περαστικός αναγνώστης του διαδικτύου, θέλησα να ξεκινήσει η χρονιά με μια μικρή αναφορά στον «Άμλετ» και από εδώ.


Η παράσταση ανεβαίνει στο «Αμφι-θέατρο» οκτώ χρόνια μετά το κλείσιμό του αλλά και 28 χρόνια μετά την παράσταση του «Άμλετ» σε σκηνοθεσία Σπύρου Α. Ευαγγελάτου. Πρόκειται για μια ευφυέστατη, ευρηματική παράσταση. Με ενθουσίασε και με συγκίνησε πολύ. Βλέποντας αρκετές παραστάσεις, ομολογώ ότι είχα πολύ καιρό να γεμίσω από τόσα συναισθήματα. Η παράσταση τόσο στην αρχή, όσο και στο τέλος συνομιλεί με το παρελθόν καθώς είναι άμεσα συνδεδεμένη με την παράσταση του 1991, όπως είχε παρουσιαστεί στο ίδιο θέατρο! 


Να σημειωθεί ότι το 2020 είναι επετειακό έτος για το «Αμφι-Θέατρο», αφού συμπληρώνονται 45 χρόνια από την ίδρυσή του. Το «Αμφι-Θέατρο» του Σπύρου Α. Ευαγγελάτου, μία από τις σημαντικότερες σκηνές της χώρας, σφράγισε τη θεατρική ιστορία του τόπου από την μεταπολίτευση και για 36 έτη. Ιδρύθηκε το 1975 και ανέστειλε τη λειτουργία του το 2011. Στην οδό Αδριανού 111 στην Πλάκα στεγάστηκε από το 1985 έως το 2011 και αποτέλεσε σταθερό σημείο για το θεατρόφιλο κοινό.

Η σκηνοθέτις, είκοσι εννιά χρόνια μετά το ανέβασμα του Άμλετ, σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου, στον ίδιο χώρο, αποφάσισε να αποδώσει ένα φόρο τιμής στην παράσταση και στους προγόνους της, που όπως αναφέρει και η ίδια στο εισαγωγικό σημείωμα της, την σημάδεψε.  Επιτρέψτε μου να πω ότι αυτό το πετυχαίνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.


Ενώνοντας αυτές τις δύο παραστάσεις δημιουργεί μια μυσταγωγική ατμόσφαιρα, επιλέγοντας την εξαιρετική μετάφραση του Γιώργου Χειμωνά (1988), που σε βυθίζει στην λυρικότητα του Σαίξπηρ με καταλυτικό τρόπο. Καθώς άκουγα τα λόγια, με έπιανα να μονολογώ «μα τι κείμενο, μα τι κείμενο»! Όσες φορές και αν διαβάσεις τον «Άμλετ», θα ανατριχιάζεις κάθε φορά με τα θεμελιώδη και πανανθρώπινα ερωτήματα του.
 

Ο Οδυσσέας Παπασπηλιώπουλος στον ρόλο του Άμλετ, τόσο εύθραυστος μα και τόσο δυναμικός, είναι κάτι περισσότερο από συγκλονιστικός. Ο Νίκος Ψαράς, απόλυτα ταυτισμένος με το ρόλο του αδελφοκτόνου Κλαύδιου. Η Άννα Μάσχα έξοχη στο ρόλο της Γερτρούδη. Ο Δημήτρης Παπανικολάου (ως Πολώνιος) είναι πραγματικά απολαυστικός. Μα και οι υπόλοιποι ηθοποιοί έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό. Η μουσική του Σταύρου Γασπαράτου εύστοχη, η κινησιολογία της Πατρίσια Απέργη καθηλωτική. Μα και τι να πει κανείς για το σκηνικό που δημιούργησε η Θάλεια Μελίσσα...


Εν κατακλείδι, ο Άμλετ του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου είναι μια παράσταση - θεατρικό γεγονός, που θα μείνει κλασική, μια παράσταση που αξίζει να μην τη χάσει ένας θεατρόφιλος! Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές για τη μαγική συγκίνηση που μας μετέδωσαν!

[Όταν έκλεινε το θέατρο, είχε γίνει ένα παζάρι όπου είχα πάει και είχα επιστρέψει σπίτι με αρκετά προγράμματα και άλλα πράγματα που είχα τότε πάρει, ας το θυμηθούμε περισσότερα εδώ.]


Η Κατερίνα Ευαγγελάτου επιστρέφει στο «σπίτι» της με μια ομάδα εκλεκτών συντελεστών.

Μετάφραση: Γιώργος Χειμωνάς
Δραματουργία-σκηνοθεσία: Κατερίνα Ευαγγελάτου
Σκηνικό: Θάλεια Μέλισσα
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Κίνηση: Πατρίσια Απέργη
Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος
Φωτισμοί-Βίντεο-Φωτογραφίες: Σίμος Σαρκετζής
Φωτογραφίες παράστασης: Βάσια Αναγνωστοπούλου
Artwork αφίσας: Ιφιγένεια Βασιλείου - Σταύρος Μπιλιώνης
Διεύθυνση Παραγωγής: Όλγα Μαυροειδή 

«ΑΜΛΕΤ»
σε σκηνοθεσία ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ

«ΑΜΦΙ-ΘΕΑΤΡΟ ΣΠΥΡΟΥ Α.ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ»
Αγγελικής Χατζημιχάλη 15 (και Αδριανού 111) - Πλάκα, τηλ. 211-2131301

26 Δεκεμβρίου 2019

πάντα να ξαναρχίζεις




Αυτές οι μέρες ανήκουν στο κέντρο της Αθήνας. 
Πάμε να σας προτείνω κάποια υπέροχα σημεία της.

Βιβλιοπωλείο "Πλειάδες" στο Παγκράτι

Βόλτες σε αγαπημένα βιβλιοπωλεία -αγορά βιβλίων για μένα και άλλους- θέατρα, σινεμά.


Η βιτρίνα του βιβλιοπωλείου Πλειάδες στο Παγκράτι έχει κολλημένη στην πόρτα του μια από τις όμορφες φράσεις του Charles Dickens. Να τιμάμε την ουσία των Χριστουγέννων στην καρδιά μας και να την κρατάμε ζωντανή για όλο το χρόνο.

"Book & life" Διόπτρα

Στο εσωτερικό του βιβλιοπωλείου των Εκδόσεων Διόπτρα δεσπόζει ένα εντυπωσιακά υπέροχο βιβλιόδεντρο. 


"Πρέπει να ήταν δύσκολο να το φτιάξετε;" ρώτησα την πωλήτρια. "Πολύ!" απάντησε και στάθηκα να το φωτογραφίσω, αφού πρώτα είχα πάρει το δώρο μου. 

Βιβλιοπωλείο "Λεξικοπωλείο" στη Παγκράτι

Ένα ακόμη υπέροχο βιβλιοπωλείο, το Λεξικοπωλείο στο Παγκράτι. 


Κουβέντα με τον ιδιοκτήτη, θαυμασμός για το υπέροχο εσωτερικό του, αλλά και τις επιλογές των τίτλων. Πάμπολλες ιδέες για δώρα.


Καλά μαντέψατε... φεύγοντας δε μπόρεσα να μην αγοράσω κάτι επίσης. 


Στο Public του Συντάγματος υπέροχα χριστουγεννιάτικα βιβλία για 
μικρούς αλλά και μεγάλους. 


Βγαίνοντας, αντικρίζεις την Πλατεία, επιτέλους εφέτος πιο όμορφα στολισμένη σε σχέση με προηγούμενες χρονιές.


Το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος έχει αφήσει το στίγμα του στην Αθήνα με τον πιο ξεχωριστό τρόπο. Ό,τι και να λέμε, αυτό είναι το ωραιότερο σημείο στην πόλη για να περπατήσεις, να χαλαρώσεις, να κάνεις ποδήλατο, να διαβάσεις, να παρακολουθήσεις δεκάδες εκδηλώσεις, να μπεις στο κλίμα των φετινών εορτών. 


Ο στολισμός του είναι ο πιο όμορφος, απλός και ομοιόμορφος 
από κάθε άλλο σημείο στην πόλη. 


Τα φώτα στο κανάλι χορεύουν ρυθμικά με μουσικές και χαρίζουν μια μυσταγωγία. 


Αν δεν έχετε πάει, βάλτε το άμεσα στο πρόγραμμα και αφεθείτε στην ομορφιά του.


Εδώ βλέπετε τον γάτο της γειτονιάς που μέχρι και εκείνος έβαλε τα γιορτινά του.
Βάλτε τα και εσείς, γυρίστε έξω στην πόλη! 



Φίλοι μου, στο τέλος αυτής της χρονιάς και της δεκαετίας, σας εύχομαι ό,τι πιο όμορφο στο καθένα ξεχωριστά. Να διαβάζουμε ωραία βιβλία, αυτά που μας χαρίζουν έμπνευση. Να κάνουμε παρέα με ωραίους ανθρώπους, αυτούς που θέλουν να μας ανεβάζουν ψηλότερα. Που είναι δημιουργικοί, που χαίρονται με τις επιτυχίες και τα όνειρα μας - δεν είναι αφελείς να νιώθουν απειλή. Να επιτρέπουμε στη ζωή να μας εκπλήσσει. Να ψάχνουμε την ομορφιά τριγύρω μας και να την αφήσουμε να γεμίσει το μέσα μας. Να είμαστε πιστοί στο όραμα και στα όνειρα μας. Να μην ξεπουλάμε τις αξίες. Να μην τσιγκουνευόμαστε τις αγκαλιές, τα καλά λόγια, τα φιλιά και τα σ' αγαπώ. Να είμαστε έντιμοι, σοβαροί αλλά και να χαρίζουμε αληθινά χαμόγελα. Να είμαστε οι άνθρωποι που μπορούν οι άλλοι να βασιστούν πάνω μας, επαγγελματικά, συναισθηματικά και ανθρώπινα. 


Σύνθημα κάθε χρονιάς: Πάντα να ξαναρχίζεις! Καλή χρονιά! Χρόνια πολλά!

10 Δεκεμβρίου 2019

Αλμπέρ Καμύ: η ομιλία του στην τελετή παραλαβής του Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας στις 10 Δεκεμβρίου 1957



Ήταν 10 Δεκεμβρίου 1957, όταν ο Αλμπέρ Καμύ, τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του. Αυτή είναι η ομιλία του στην τελετή παραλαβής του βραβείου:

«Παραλαμβάνοντας τη διάκριση με την οποία θέλησε να με τιμήσει η ανεξάρτητη Ακαδημία σας, η ευγνωμοσύνη μου γίνεται ακόμη πιο βαθιά αναλογιζόμενος σε ποιο βαθμό η εν λόγω επιβράβευση υπερβαίνει την προσωπική μου αξία. Κάθε άνθρωπος και, ιδιαιτέρως, κάθε καλλιτέχνης επιθυμεί την αναγνώριση. Και εγώ την επιθυμώ. Αλλά στάθηκε αδύνατον να πληροφορηθώ την απόφασή σας χωρίς να παραβάλω τον αντίκτυπό της με ό,τι πραγματικά είμαι. Πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος –μάλλον νέος, με μοναδική περιουσία τις αμφιβολίες του κι ένα έργο ακόμη στα σκαριά, συνηθισμένος να ζει στην απομόνωση της δουλειάς ή στο καταφύγιο της φιλίας– να μάθει, χωρίς να κυριευθεί από ένα είδος πανικού, μιαν απόφαση που τον τοποθετεί διαμιάς, μόνο και απογυμνωμένο, κάτω από ένα δυνατό προβολέα; Με τί καρδιά μπορεί, εξάλλου, να αποδεχθεί αυτή την τιμή τη στιγμή που άλλοι συγγραφείς, από τους πλέον σημαντικούς στην Ευρώπη, καταδικάζονται στη σιωπή και, συγχρόνως, ο γενέθλιος τόπος του ζει μιαν ατέρμονη δυστυχία;



Αυτή την αναστάτωση και την εσωτερική ταραχή ένιωσα. Για να ξαναβρώ τη γαλήνη μου, χρειάστηκε να συμφιλιωθώ, εν τέλει, με μια πολύ γενναιόδωρη μοίρα. Και, εφόσον αδυνατούσα να εξισωθώ μαζί της βασιζόμενος μόνο στην προσωπική μου αξία, το μόνο που βρήκα να με βοηθήσει είναι ό,τι με στήριξε στις πιο αντιφατικές περιστάσεις κατά τη διάρκεια της ζωής μου: η άποψή μου για την τέχνη και τον ρόλο του συγγραφέα. Επιτρέψτε μου μόνο να σας εκθέσω, ορμώμενος από αίσθημα ευγνωμοσύνης και φιλίας, την άποψή μου αυτή όσο πιο απλά μπορώ.


Δεξίωση στη Στοκχόλμη για την απονομή του Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας (1957). 


Προσωπικά, μου είναι αδύνατον να ζήσω χωρίς την τέχνη μου. Αλλά ουδέποτε την έβαλα πάνω απ’ όλα. Αντιθέτως, μου είναι απαραίτητη γιατί συνυπάρχει με τον καθένα και μου επιτρέπει να ζω, έτσι όπως είμαι, στο ίδιο επίπεδο με όλους. Η τέχνη δεν είναι για μένα μια απόλαυση μοναχική. Είναι ένα μέσο για να αγγίζω τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ανθρώπων, προσφέροντάς τους μια προνομιακή εικόνα για τους κοινούς πόνους και τις χαρές. Εξαναγκάζει, λοιπόν, τον καλλιτέχνη να μην απομονωθεί και του επιβάλλει την πιο ταπεινή και οικουμενική αλήθεια. Και αυτός που συχνά επιλέγει τη μοίρα του καλλιτέχνη επειδή αισθάνεται διαφορετικός, πολύ γρήγορα αντιλαμβάνεται ότι δεν θα τονώσει την τέχνη και τη διαφορετικότητά του παρά μόνον αποδεχόμενος την ομοιότητά του με όλο τον κόσμο. Ο καλλιτέχνης διαπλάθεται μέσα σ’ ένα αδιάκοπο πηγαινέλα από το εγώ του στους άλλους, στο μεταίχμιο μεταξύ της αναγκαίας γι’ αυτόν ομορφιάς και της κοινότητας από την οποία αδυνατεί να αποσπαστεί. Γι’ αυτό τον λόγο οι αληθινοί καλλιτέχνες δεν περιφρονούν τίποτε και υποχρεώνουν εαυτούς να κατανοούν αντί να κρίνουν. Κι αν πρέπει να πάρουν το μέρος κάποιου σε αυτόν τον κόσμο, δεν μπορούν παρά να ταχθούν υπέρ μιας κοινωνίας όπου, σύμφωνα με την ιστορική ρήση του Νίτσε, δεν θα κυριαρχεί πλέον ο κριτής αλλά ο δημιουργός, είτε είναι εργάτης είτε διανοούμενος.



Κατά τον ίδιο τρόπο, ο ρόλος του συγγραφέα συνδέεται μ’ ένα δύσκολο καθήκον. Εξ ορισμού, ο συγγραφέας δεν μπορεί να ταχθεί σήμερα στην υπηρεσία όσων φτιάχνουν την Ιστορία· υπηρετεί αυτούς που την υφίστανται. Διαφορετικά, θα βρεθεί μόνος και χωρίς την τέχνη του. Όλες οι στρατιές των τυράννων με τις χιλιάδες άνδρες τους δεν θα τον αποσπάσουν ποτέ από τη μοναξιά του, ακόμη και εάν –κυρίως τότε– δεχτεί να συμπορευτεί. Αρκεί, όμως, η σιωπή ενός άγνωστου φυλακισμένου, εγκαταλελειμμένου, που ταπεινώνεται στην άλλη άκρη της γης, για να ανασύρει τον συγγραφέα από την εξορία του, κάθε φορά που καταφέρνει, τουλάχιστον, να μη λησμονήσει αυτή τη σιωπή μες στα προνόμια της δικής του ελευθερίας και να την κάνει να αντηχήσει μέσω της τέχνης του.


Κανείς από εμάς δεν είναι αρκετά σπουδαίος για μια παρόμοια αποστολή. Αλλά σε όλες τις περιστάσεις της ζωής –είτε είναι άσημος είτε προσωρινά διάσημος, είτε τον έχουν ρίξει στα δεσμά της τυραννίας είτε παραμένει για ένα διάστημα ελεύθερος να εκφραστεί– ο συγγραφέας μπορεί να ξαναβρεί το αίσθημα μιας ζωντανής κοινωνίας που θα τον δικαιώσει με μόνη προϋπόθεση να αποδεχτεί, όσο του είναι δυνατόν, τη διπλή υποχρέωση που προσδίδει αξία στο έργο του: να ταχθεί στην υπηρεσία της αλήθειας και της ελευθερίας. Εφόσον, προορισμός του είναι να συνενώσει τον μεγαλύτερο δυνατόν αριθμό ανθρώπων, αδυνατεί να συμβιβαστεί με το ψεύδος και τη δουλεία που, όπου βασιλεύουν, πολλαπλασιάζουν τη μοναξιά. Όποιες κι αν είναι οι προσωπικές μας αναπηρίες, το μεγαλείο της δουλειάς μας θα ριζώσει μόνο αν αναλάβουμε μια δέσμευση διττή, που δύσκολα τηρείται: την άρνηση του ψεύδους για ό,τι γνωρίζουμε και την αντίσταση στην καταπίεση.



Ζώντας για περισσότερο από είκοσι χρόνια την παραφροσύνη της Ιστορίας, χαμένος χωρίς καμιά βοήθεια –όπως όλοι οι συνομήλικοί μου– σε μια πολυτάραχη εποχή, βρήκα στήριγμα στην ασαφή πεποίθηση ότι το γράψιμο συνιστά τιμητική πράξη στις μέρες μας, γιατί δεσμεύει και επιβάλλει να μην περιορίζεται κανείς μόνο στη συγγραφή. Το γράψιμο μού επέβαλε, κυρίως, να σηκώσω στους ώμους μου, ποιος είμαι και ανάλογα με τις δυνάμεις μου, τη δυστυχία και την ελπίδα που μοιραζόμουν με όλους όσοι ζούσαν την ίδια Ιστορία. Οι άνθρωποι αυτοί –που γεννήθηκαν στις αρχές του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου και ήταν είκοσι χρονών όταν άρχισε να εδραιώνεται το χιτλερικό καθεστώς και, συγχρόνως, να αποκτούν διαστάσεις οι πρώτες δίκες της Επανάστασης, που, για να τελειοποιήσουν την εκπαίδευσή τους, ήλθαν αντιμέτωποι με τον ισπανικό εμφύλιο, τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, την Ευρώπη των βασανιστηρίων και των φυλακών–, οι άνθρωποι αυτοί είναι αναγκασμένοι σήμερα να αναθρέψουν τα παιδιά τους και να στήσουν το έργο τους σ’ ένα κόσμο που απειλείται από πυρηνική καταστροφή. Κανείς, υποθέτω, δεν μπορεί να τους ζητήσει να είναι αισιόδοξοι. Και, μάλιστα, πιστεύω ότι οφείλουμε να κατανοήσουμε –χωρίς να πάψουμε να αντιμαχόμαστε– την πλάνη όσων, υπερθεματίζοντας μες στην απελπισία τους, διεκδίκησαν το δικαίωμα στην ασέβεια και ασπάστηκαν διάφορες μηδενιστικές τάσεις της εποχής. Πλην όμως, οι περισσότεροι ανάμεσά μας, στη χώρα μου και στην Ευρώπη, αρνήθηκαν αυτόν τον μηδενισμό και αναζήτησαν μια νομιμότητα. Χρειάστηκε να σφυρηλατήσουν μια τέχνη επιβίωσης σε καιρούς ολέθρου για να ξαναγεννηθούν και, εν συνεχεία, να παλέψουν ανοιχτά το ένστικτο θανάτου που κινεί την Ιστορία μας.



Βεβαίως, κάθε γενιά νομίζει ότι είναι προορισμένη να ξαναφτιάξει τον κόσμο. Η δική μου γενιά, όμως, ξέρει ότι δεν θα τον ξαναφτιάξει. Αλλά η αποστολή της είναι, ίσως, πιο σπουδαία. Πρέπει να εμποδίσει τον κόσμο να χαλάσει. Κληρονόμος μιας διεφθαρμένης Ιστορίας όπου αναμειγνύονται ξεπεσμένες επαναστάσεις, τεχνικές που απέβησαν τρελές, νεκροί θεοί και έκπτωτες ιδεολογίες, όπου καθεστώτα μετρίων δύνανται σήμερα να καταστρέψουν τα πάντα, αλλά αδυνατούν πλέον να πείσουν, όπου η νόηση έχει καταντήσει να υπηρετεί το μίσος και την καταπίεση – αυτή η γενιά χρειάστηκε να αποκαταστήσει μέσα της και γύρω της κάτι από την αξιοπρέπεια της ζωής και του θανάτου, ορμώμενη από τα «όχι» της και μόνον. Ενώπιον ενός κόσμου που απειλείται με διάσπαση, όπου οι μεγάλοι Ιεροεξεταστές μας κινδυνεύουν να εδραιώσουν για πάντα τα βασίλεια του θανάτου, αυτή η γενιά ξέρει ότι οφείλει να αποκαταστήσει –σ’ ένα είδος τρελής κούρσας κόντρα στο χρόνο– μια ειρήνη ανάμεσα στα έθνη που να μην είναι απότοκο δουλείας, να συμφιλιώσει εκ νέου τη μόρφωση με την εργασία και να ξαναφτιάξει με όλους τους ανθρώπους μια Κιβωτό της Διαθήκης.3 Δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα φέρει εις πέρας αυτό το τεράστιο έργο· αυτό που είναι σίγουρο, όμως, είναι ότι παντού στον κόσμο τηρεί ήδη το διπλό στοίχημα για αλήθεια και ελευθερία και, στην ανάγκη, ξέρει να πεθαίνει χωρίς μίσος για τον κόσμο. Σ’ αυτή τη γενιά αξίζει να απευθύνουμε χαιρετισμό και να την εμψυχώσουμε παντού όπου βρίσκεται και, κυρίως, όπου θυσιάζεται. Σ’ αυτή τη γενιά θα ήθελα, πάντως, να αποδώσω την τιμή που μου κάνετε, βέβαιος για την απόλυτη συναίνεσή σας.



Συγχρόνως, αφού εξέθεσα το μεγαλείο της δουλειάς του συγγραφέα, επιθυμώ να του αποδώσω πάλι τις πραγματικές του διαστάσεις, καθώς δεν έχει άλλους τίτλους παρά όσους μοιράζεται με τους συναγωνιστές του· ευάλωτος αλλά και πείσμων, άδικος αλλά και παθιασμένος για δικαιο­σύνη, ο συγγραφέας στήνει το έργο του ενώπιον όλων χωρίς έπαρση ούτε ντροπή, διαρκώς διχασμένος ανάμεσα στην ομορφιά και τον πόνο, προορισμένος, εν τέλει, να ανασύρει από τον διχασμένο εαυτό του τα έργα που επίμονα προσπαθεί να στήσει κόντρα στην καταστροφική πορεία της Ιστορίας. Μετά από αυτά, ποιος θα μπορούσε να περιμένει από εκείνον έτοιμες λύσεις και ωραία ηθικά διδάγματα; Η αλήθεια είναι ασύλληπτη, φευγαλέα και αποτελεί ζητούμενο πάντα. Η ελευθερία είναι επικίνδυνη, απαιτητική να βιωθεί όσο και εξυψωτική. Οφείλουμε να πορευτούμε προς αυτούς τους δύο στόχους, με κόπο αλλά με αποφασιστικότητα, βέβαιοι εκ των προτέρων για τις αποτυχίες μας σε μια τόσο μακρά πορεία. Ποιος συγγραφέας θα τολμούσε, συνεπώς, να γίνει κήρυκας της αρετής ελαφρά τη καρδία; Όσο για μένα, πρέπει να πω για άλλη μια φορά ότι δεν είμαι τίποτε από όλα αυτά. Ουδέποτε κατάφερα να απαρνηθώ το φως, τη χαρά της ζωής, την ελευθερία με την οποία μεγάλωσα. Αλλά, παρόλο που αυτή η νοσταλγία εξηγεί πολλές πλάνες και λάθη μου, σίγουρα με βοήθησε να κατανοήσω καλύτερα τη δουλειά μου κι ακόμη με βοηθάει να παραμένω στο πλευρό όλων αδιακρίτως των ανθρώπων που σιωπούν και δεν υποφέρουν τη ζωή που τους έφτιαξαν στον κόσμο, παρά μόνο μέσω της ανάμνησης ή της επιστροφής σε σύντομες και ελεύθερες στιγμές ευτυχίας.



Συνειδητοποιώντας έτσι αυτό που πραγματικά είμαι, τα όριά μου, τις οφειλές μου, καθώς και τη δυσπιστία μου, αισθάνομαι πιο ελεύθερος να σας δείξω, καταλήγοντας, το μέγεθος και τη γενναιοδωρία της διάκρισης που μόλις μου αποδώσατε, πιο ελεύθερος να σας ομολογήσω ότι θα επιθυμούσα να τη δεχθώ σαν ένα είδος τιμής σε όλους όσοι, αν και συμμετείχαν στον ίδιο αγώνα, ουδέποτε κέρδισαν κάποιο προνόμιο από αυτό, αλλά, αντιθέτως, δεν γνώρισαν παρά καταδίωξη και δυστυχία. Απομένει, λοιπόν, να σας ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου και να διατυπώσω δημοσίως, ως προσωπική μαρτυρία ευγνωμοσύνης, τον ίδιο αρχέγονο όρκο πίστεως που κάθε αληθινός καλλιτέχνης δίνει κάθε μέρα σιωπηρά στον εαυτό του.»

Το απόσπασμα είναι από το βιβλίο Ο καλλιτέχνης και η εποχή του, μτφρ: Παράσχος Λιαδής, Κώστας Παπαλιάς, Λιάνα Σαλούφα, Μαρία Σιχάντε, Τάνια Στρατάκου, εκδόσεις Καστανιώτη.





Μπορείτε να διαβάσετε αφιέρωμα που έχει δημοσιευθεί για τον Α. Καμύ εδώ:

Και για το βιβλίο:

29 Νοεμβρίου 2019

Είδαμε τη "Ρόουζ" του Martin Sherman με τη Δέσποινα Μπεμπεδέλη στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο



 Η Δέσποινα Μπεμπεδέλη μεταμορφώνεται στη Ρόουζ, την 80χρονη Ρωσοεβραία από το ομώνυμο έργο του βραβευμένου με Πούλιτζερ Martin Sherman. Είναι η τρίτη φορά που παρουσιάζεται αυτός ο μονόλογος στην Ελλάδα. Είχε προηγηθεί η ερμηνεία της Αντιγόνης Βαλάκου (2008) και της Ζωής Λάσκαρη (2012). 



Πρόκειται για ένα σπαρακτικό κείμενο. Η Ρόουζ γεννήθηκε στην Ουκρανία στις αρχές του 20ού αιώνα, σε ένα μικρό χωριό μιας εβραϊκής συνοικίας. Η ανάγκη για ένα καλύτερο αύριο, την οδηγεί στην Βαρσοβία, πόλη με περισσότερες ευκαιρίες. Εκεί όμως τη βρίσκει ο πόλεμος, όπου και βιώνει όλες τις δυσκολίες και ανατροπές που προκαλεί.

Χάνει τους ανθρώπους της -άντρα, παιδιά- και φυλακίζεται. Έρχεται αντιμέτωπη με κοινωνικές, θρησκευτικές και πολιτιστικές αλλαγές. Ο θεατής βλέπει όλη την ιστορία του 20ού αιώνα να περνά μπροστά από τα μάτια του.  


Παρακολουθήσαμε την παράσταση στην πρεμιέρα της στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο. Αυτό το έργο επιλέχτηκε για να εγκαινιάσει τη θεατρική του σκηνή, περνώντας το δικό του μήνυμα στη σημερινή πολιτική συγκυρία, όπου ο φασισμός σημειώνει άνοδο ανά την Ευρώπη.  Μοιραία σκέφτεσαι τους ανθρώπους που βασανίζονται και σήμερα. Εκείνους που χάνουν σε κάποιο πόλεμο τους δικούς τους ανθρώπους, εκείνους που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους και γίνονται πρόσφυγες. 


Η Δέσποινα Μπεμπεδέλη καταφέρνει να σε ταρακουνήσει, να σε συγκινήσει με μια σπουδαία ερμηνεία. Αξίζει να αναφερθεί είναι ότι η ηθοποιός περνάει τα μηνύματα της παράστασης, χρησιμοποιώντας ένα χιουμοριστικό λόγο. Σε κάνει να γελάς με ατάκες και εκφράσεις, ενώ μεταδίδει μηνύματα για την αξία της ζωής. Αυτή η θετική στάση πρέπει να διέσωσε τη Ρόουζ απ' όλες τις τραγικές συγκυρίες που έζησε. Το βασικό χαρακτηριστικό της προσωπικότητας της ήταν πως οτιδήποτε και αν συνέβαινε, συνέχιζε παρακάτω. Δεν τα παράτησε, έγινε σοφότερη και πάλεψε για να ζήσει. Γιατί η ζωή έχει ομορφιά ακόμη και μέσα στις πιο δύσκολες και εφιαλτικές καταστάσεις.   

Το λιτό σκηνικό με ένα παγκάκι, λίγα κεριά και video art στο backround, η σκηνοθεσία του Νίκου Καραγεώργου που ακολουθεί αυτό το μοτίβο, η μετάφραση της κυρίας Ντενίση, οι αργές κινήσεις και ο λόγος της ηθοποιού, όλα λειτουργούν άψογα και σε παρασέρνουν στην ιστορία. Το παρατεταμένο χειροκρότημα στο τέλος της παράστασης δικαίωσε τους συντελεστές για το ανέβασμα και την επιλογή του έργου. 

Σημείωμα σκηνοθέτη:
«… Σσίβα στα εβραϊκά σημαίνει το ξενύχτι του νεκρού. Μια γυναίκα γύρω στα ογδόντα, στα τέλη του περασμένου αιώνα και στις αρχές του 21ου, καθισμένη σ’ ένα παγκάκι, κάνει Σσίβα σ’ ένα πρόσωπο – έκπληξη που δε θα μάθουμε παρά μονάχα στο τέλος του έργου. Και κατά τη διάρκεια αυτής της βραδιάς, θυμάται, άλλοτε με ουσιαστική συγκίνηση κι άλλοτε με φοβερό χιούμορ την πολύπαθη ζωή της, τον ξεριζωμό από την πατρίδα της, τους έρωτές της, την οικογένεια της, τα παιδιά της… την ίδια της τη ζωή.
Θυμάται αυτή και μαζί της εμείς, ως θεατές ,γνωρίζουμε σημαντικά γεγονότα της Ιστορίας που πέρασαν από πάνω της και, παρ’ όλο που τη γονάτισαν, δεν την κατακερμάτισαν, αλλά της χάρισαν ένα μοναδικό κριτήριο κι έναν τρόπο σκέψης για την αξία της ίδιας της ζωής κι εκείνο το αίσθημα της δικαιοσύνης, που χαρακτηρίζει τους σπουδαίους, που ο πόνος τους κάνει «Ανθρώπους» και ο φόβος θαρραλέους απέναντι στις επιταγές μιας μοντέρνας εποχής, που έχει χάσει πια κάθε στόχο και κάθε πρόσημο...»
– Νίκος Καραγέωργος


Ταυτότητα παράστασης:

Μετάφραση: Μιμή Ντενίση
Σκηνοθεσία / φωτισμοί: Νίκος Καραγέωργος
Σκηνικό: Δημήτρης Δήμας
Μουσική: Νίκος Σπηλιώτης
Video: Χρήστος Καρτέρης
Βοηθός σκηνοθέτη: Γιώργος Ευθυμίου

Εισιτήρια: Προσφορά early bird 12 – 16 ευρώ

Η προπώληση εισιτηρίων γίνεται από το δίκτυο viva.gr
τηλεφωνικά στο 11876 και στο 210 9315600
Φυσικά Σημεία Προπώλησης Εισιτηρίων
Seven Spots | Reload Stores | WIND | Ευριπίδης Βιβλιοπωλεία | Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων | αθηνόραμα.gr | Viva Kiosk Σύνταγμα | Yoleni’s

ΓΥΑΛΙΝΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ
Συγγρού 143, Νέα Σμύρνη
τηλ.: 210 9315 600
www.gialino.gr

15 Νοεμβρίου 2019

...Έρχεται το Bobos Xmas Market, η πιο «παιχνιδιάρικη» χριστουγεννιάτικη αγορά της πόλης!


Bobos Xmas Market
Η πιο «παιχνιδιάρικη» χριστουγεννιάτικη αγορά από το 
Bobos Arts Festival & Events


H παιδική αγορά του Bobos Arts Festival & Events, επιστρέφει την Κυριακή 1 Δεκεμβρίου 2019 στο The HUB Events, με την χριστουγεννιάτικη εκδοχή της, για μια ημέρα αφιερωμένη στο παιδί, γεμάτη πρωτότυπες αγορές, δημιουργικές δράσεις και μια ιδιαίτερη θεατρική παράσταση.



Ένα γιορτινό market με επιλεγμένα παιδικά προϊόντα, για τις πιο ξεχωριστές χριστουγεννιάτικες αγορές: χειροποίητα παιχνίδια, πρωτότυπα παιδικά διακοσμητικά, ρούχα, αξεσουάρ, βιβλία και πολλά ακόμα, όλα επιλεγμένα με βάση την ποιότητα, την αισθητική και την καινοτομία.



Kids Corner:
Στο Bobos Xmas Market τα παιδιά θα έχουν φυσικά τη δική τους γωνιά, όπου καθ΄ όλη τη διάρκεια της ημέρας θα πραγματοποιούνται δημιουργικές δραστηριότητες και εργαστήρια: 

«Η ζωή στους πόλους και η Κλιματική Αλλαγή» από την ωκεανογράφο Κωνσταντίνα Ριζοπούλου, δημιουργικό παιχνίδι και «συνταγές για όνειρα» από τις Εκδόσεις Μάρτης, κατασκευές χριστουγεννιάτικων στολιδιών από το The Craft Room by Agapi, εργαστήρι για την έβδομη τέχνη από το Cinemathesis, δημιουργική αφήγηση από τη συγγραφέα και εικονογράφο Σοφία Παλαμήδη και πολύχρωμο facepainting από την Ελεάννα Πάσχου - Creative Interaction for kids




Θεατρική παράσταση:
Στο πλαίσιο των παράλληλων δράσεων του Market, στην αίθουσα παραστάσεων του The HUB Events, στις 13.00, θα πραγματοποιηθεί η χριστουγεννιάτικη θεατρική παράσταση «Ο Καρυοθραύστης» της βραβευμένης Ομάδας Τόπι. 

Η μαγική ιστορία της Κλάρας, όνειρο ή πραγματικότητα; Παραμονή Χριστουγέννων, προσμονή για το άνοιγμα των δώρων και ανάμεσα σε όλα ένας καρυοθραύστης. Η μάχη με τη βασίλισσα των ποντικιών, τα μάγια που λύθηκαν μετά τη μάχη, το απίστευτο ταξίδι στον κόσμο των ζαχαρωτών και χορός με τη μουσική του Τσαϊκόφσκι!  Ένα μαγικό ταξίδι βασισμένο στο κλασικό παραμύθι του Ε.Τ.Α Χόφμαν.


H παράσταση απευθύνεται σε παιδιά από 3 ετών.


ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Bobos Xmas Market & Kids Corner
Ώρες: 11.00 - 19.00
Είσοδος Ελεύθερη

Θεατρική παράσταση «Ο Καρυοθραύστης»
Ώρες: 13.00 - 14.00
Εισιτήρια: 10€ / άτομο 
Προπώληση: https://www.viva.gr/tickets/theatre/the-hub-events/o-karuothrausths/
Τηλεφωνικά στο 11876, Viva kiosk Τεχνόπολης, Seven Spots, Reload Stores, Βιβλιοπωλεία Ευριπίδης

Περισσότερες πληροφορίες: https://www.bobosartsfestival.com/news


ΧΩΡΟΣ
The HUB Events
Αλκμήνης 5, Αθήνα
Τηλ.: 210 3411009
Μετρό: Κεραμεικός 

9 Νοεμβρίου 2019

Είδαμε το TOP GIRLS της Caryl Churchill στο θέατρο Πόρτα



Το θεατρικό έργο TOP GIRLS (1982) της Caryl Churchill μόλις ξεκίνησε να παρουσιάζεται στο ΠΟΡΤΑ, σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου. Παίζουν επτά απ’ τις πιο σημαντικές Ελληνίδες ηθοποιούς της γενιάς τους: Μαρία Καβογιάννη, Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Βίκυ Βολιώτη, Αλεξία Καλτσίκη, Ευδοκία Ρουμελιώτη, Ειρήνη Μακρή και Άλκηστις Πολυχρόνη.



Κεντρική ηρωίδα του TOP GIRLS είναι η Marlene, μια φιλόδοξη γυναίκα καριέρας, υπεύθυνη ενός γραφείου ευρέσεως εργασίας για γυναίκες, μια «σιδηρά κυρία» που ανέρχεται θυσιάζοντας συνεργάτες, καθώς και τη δική της ευαίσθητη, θηλυκή και ανθρώπινη πλευρά στον βωμό της επιτυχίας. Καταφέρνει να κερδίσει την ανώτερη θέση στην εταιρεία όπου εργάζεται, εκθρονίζοντας τον άντρα συνάδελφο της. Προκαλώντας πληγή σε εκείνον, κλονίζοντας την "οικογενειακή του ευτυχία", καθώς χάνει τη θέση από μια γυναίκα, κάτι προσβλητικό. Αλλά προβληματίζοντας και κατά πόσο τελικά η ίδια είναι ευτυχισμένη παρά την επιτυχία της. 


Στην παράξενη υπόθεσή του έργου συναντιούνται πέντε γυναίκες από διαφορετικές περιόδους της ιστορίας και της λογοτεχνίας με μια γυναίκα του σήμερα, τη Marlene, για να γιορτάσουν την προαγωγή της. Το έργο ξεκινά με μια διάσημη πρώτη σκηνή, όπου ιστορικοί και διάσημοι μυθοπλαστικοί γυναικείοι χαρακτήρες καταθέτουν τις ιστορικά διαφορετικές πτυχές του ζητήματος της κοινωνικής θέσης των γυναικών. Στη συνέχεια, η δράση μεταφέρεται στον χρόνο συγγραφής του έργου, όπου με μια σειρά από συγκρούσεις ανάμεσα σε σύγχρονες γυναίκες, η συγγραφέας αναπτύσσει τους προβληματισμούς της.  



Το TOP GIRLS είναι ένα επιδραστικό έργο του ’80, σύμβολο του φεμινισμού και κραυγή ενάντια στο θατσερισμό, όμως κατά βάση είναι ένα έργο για τη γυναίκα, την πολιτική και την κοινωνική της θέση. Το TOP GIRLS εξετάζει τι σημαίνει χειραφέτηση, τι σημαίνει δικαίωμα και ταυτόχρονα ποιο είναι το τίμημα που οφείλει να πληρωθεί για να αναληφθούν οι νέοι ρόλοι σε κοινωνικό, προσωπικό και πολιτικό επίπεδο. Το TOP GIRLS έκανε πρεμιέρα στη Μεγάλη Βρετανία το 1982 απ’ το Royal Court Theatre. Αυτή την περίοδο ανεβαίνει και στο Εθνικό Θέατρο του Λονδίνου (2019).



Αν μη τι άλλο, είναι σπουδαία η επιλογή ενός τέτοιου θεατρικού κειμένου από το θέατρο Πόρτα και από τον κύριο Μοσχόπουλο που μας έχει συνηθίσει σε εξαιρετικές επιλογές. Θα λέγαμε είναι και τολμηρή, καθώς ακόμη σήμερα, η θέση της γυναίκας τόσο στην αγορά εργασίας, όσο και γενικότερα τίθεται είτε στο περιθώριο, είτε υπό αμφισβήτηση. Στην παράσταση ξεχωρίζουν η εξαιρετική Αλεξάνδρα Αϊδίνη, οι υπέροχες Μαρία Καβογιάννη και Αλεξία Καλτσίκη. 

Μας άφησε όμως την αίσθηση ότι κάπου χάνεται και απουσιάζει εκείνος ο παραπάνω παλμός που θα εξύψωνε αυτούς τους υπέροχους θεατρικούς χαρακτήρες.

Η παράσταση θα παίζεται έως και τις 30 Νοεμβρίου

Video: Πάτροκλος Σκαφίδας

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος
Κοστούμια: Κλαιρ Μπρέισγουελ
Σκηνικά: Ευαγγελία Θεριανού
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Ρωμανός Μαρούδης
Γραφιστική επιμέλεια: Μάριος Γαμπιεράκης – Χρυσούλα Κοροβέση [mavra gidia]
Διεύθυνση παραγωγής: Αναστασία Καβαλλάρη
Επικοινωνία: Ανζελίκα Καψαμπέλη – Ελεάννα Γεωργίου

Μια παραγωγή της Stefi Productions – Γιάννης Μ. Κώστας σε συμπαραγωγή με το θέατρο ΠΟΡΤΑ.

ΠΑΙΖΟΥΝ
Μαρία Καβογιάννη, Βίκυ Βολιώτη, Αλεξία Καλτσίκη, Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Ευδοκία Ρουμελιώτη, Σίσσυ Τουμάση, Ειρήνη Μακρή

Πληροφορίες:

Έναρξη: Από 2 έως 30 Νοεμβρίου 2019

Ημέρες Παράστασης:
Τετάρτη 20.00
Πέμπτη-Παρασκευή-Σάββατο: 21.00
Κυριακή: 19.00

Τιμές εισιτηρίων

Τετάρτη
17 ευρώ-Κανονικό
15 ευρώ-Φοιτητικό & άνω των 65
12 ευρώ-Ανέργων

Πέμπτη-Παρασκευή
15 ευρώ-Κανονικό
12 ευρώ-Φοιτητικό και άνω των 65
10 ευρώ-Ανέργων

Σάββατο-Κυριακή
20 ευρώ-Κανονικό
15 ευρώ-Φοιτητικό & άνω των 65
12 ευρώ-Ανέργων

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ: viva.gr, 11876, SevenSpots, Reload Stores, WIND, Βιβλιοπωλεία Ευριπίδης, Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων, Αθηνόραμα, Viva Kiosk, Yoleni’s

Θέατρο Πόρτα
Διέυθυνση: Μεσογείων 59
Περιοχή: Αθήνα
Τηλέφωνο: 210 7711333

30 Οκτωβρίου 2019

12 χρόνια Roadartist in Athens! 12 αξίες #blogging


Σαν σήμερα, στις 30 Οκτωβρίου του 2007, πριν από 12 χρόνια, γράφτηκε η πρώτη λέξη σε αυτό το blog. Ξεκίνησε αυθόρμητα, με τη σκέψη ότι θα υπάρχει για λίγες μέρες, μα τελικά μετατράπηκε σε μια σελίδα με προσωπικές γραφές αλλά και πολιτιστικά μοιράσματα. Σε αυτά τα 12 χρόνια έχουμε από εδώ μοιραστεί πολλά κείμενα, προτάσεις, παρουσιάσεις βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων, φωτογραφιών, ταξιδιών κ. α. 

Τώρα καθώς το Roadartist γίνεται δώδεκα, κοιτάζοντας προς τα πίσω μοιράζομαι σήμερα 12 αξίες που διέπουν αυτή την ενασχόληση, από την πρώτη μέρα έως σήμερα.

1. Πάθος

Αν δεν υπήρχε το πάθος για το γράψιμο, για τα πολιτιστικά και τη γνώση, αυτό το blog δε θα είχε κλείσει ούτε καν 2 μέρες. Το βέβαιο είναι ότι δημιουργήθηκε από ένα απίστευτο μεράκι που κρατά ακόμη μέχρι σήμερα, έστω και αν έχουν διαφοροποιηθεί πλέον οι καταστάσεις.

2. Γενναιοδωρία 

Το γράψιμο είναι μια διαδικασία μοναχική. Απαιτεί κόπο, φαντασία, έμπνευση. Απαιτεί να είσαι γενναιόδωρος ως προς το χρόνο, ως προς τις πηγές, ως προς τις λέξεις. Χαίρομαι για το χρόνο που αφιέρωσα σε αυτή την ενασχόληση, αλλά και ως προς την προώθηση ανθρώπων, δράσεων. Είναι τόσο εύκολο να γίνεις επικριτικός πάνω στις δημιουργίες άλλων. Όλα αυτά τα χρόνια, ακολούθησα ως αρχή όταν έβλεπα ή διάβαζα κάτι και με άφηνε αδιάφορη, να μην γινόταν καμία αναφορά εδώ, παρά να έγραφα κάτι επικριτικό ή ψεύτικο. Όσο δύσκολο και αν είναι αυτό, όταν σέβεσαι τις δημιουργίες των άλλων, την ίδια στιγμή σέβεσαι και εσένα.

3. Εστίαση στην ομορφιά όπου υπάρχει εκεί έξω

Τα θέματα που δημοσιεύονται είτε εδώ, είτε στους λογαριασμούς του blog στα social media (Facebook page, Instagram, Twitter) είναι επικεντρωμένα στην ανάδειξη της ομορφιάς της ζωής, της πόλης, των ανθρώπων. Με ενδιαφέρει να μοιράζομαι την ομορφιά, να την εντοπίζω όπου υπάρχει και να την αναδεικνύω.  Απ' όπου μπορεί ν' αντληθεί. Από μια παράσταση, ένα έργο, έναν πίνακα, ένα λουλούδι, στη φύση, σε ένα ταξίδι, σε μια συνάντηση. 

4. Επαγγελματισμός

Γυρίζω πίσω το χρόνο και με θυμάμαι να κρατάω πρόγραμμα για αναρτήσεις, ημερολόγιο με υπενθυμίσεις, ημερομηνίες με το πότε θα δω μια παράσταση που με έχουν καλέσει, πότε θα διαβάσω ένα βιβλίο, να μη ξεχάσω να κάνω αναφορά την τάδε ημερομηνία για την επέτειο μιας καλλιτεχνικής προσωπικότητας που θαυμάζω. Επαγγελματισμό και εννοείται αυτά παράλληλα με full time εργασίες και σπουδές, στο πέρασμα των χρόνων. 

4. Καλλιτεχνική έκφραση

Όταν μεταδόθηκε ένα θεατρικό μου έργο στο ΡΙΚ, το μοιράστηκα και από εδώ, που το ακούσαμε μαζί με αρκετούς από εσάς και έπειτα αρχειοθετήθηκε το αρχείο με την ηχογραφημένη παράσταση να υπάρχει κ εδώ. Όπως επίσης, κείμενα μου και φωτογραφίες ως έκφραση. 


5. Ειλικρίνεια

Καλές οι δημόσιες σχέσεις, όμως μόνο όταν βασίζονται στην ειλικρίνεια. Ακόμη και όταν παρουσιάστηκαν (ή παρουσιάζονται) από εδώ δουλειές ανθρώπων, που είχα κάποιου είδους επαφή μαζί τους (επαγγελματική, φιλική κλπ), ποτέ δεν το έκανα με τυπικότητα ή λόγω κάποιας υποχρέωσης και αυτό το γράφω ειλικρινά με το χέρι στην καρδιά. Μόνο τιμώντας το δημιουργό, αναγνωρίζοντας την αξία του. Μην προωθείτε τα πάντα. Το θέμα είναι να αναδεικνύεται αυτό που αξίζει για να ξεχωρίσει ανάμεσα σε όλα όσα συμβαίνουν. Πάντα να μοιράζεσαι με βάση την αλήθεια σου και το κριτήριο σου. 

6.  Less is more

Καλύτερα να δημοσιεύεις λίγα πράγματα μα επιλεγμένα προσεκτικά, με κόπο, με κριτήριο και ποιότητα. Πάρα άπειρα, δίχως κρίση, τόσα που πελαγώνει το κοινό σου, αλλά τελικά και εσύ. 

7. Επίμονο ψάξιμο για ό,τι μαγνητίζει το πνεύμα μου

Στόχος του να διαβάσει κάποιος εδώ αναφορές μόνο για ό,τι καλύτερο υπάρχει στην πόλη. Φυσικά μιας και όλα αυτά τα χρόνια, μόνο ένας άνθρωπος βρίσκεται πίσω από αυτή τη σελίδα και τα social media, με βάση ό,τι θα παρακολουθήσω και του διαθέσιμου χρόνου να τα μοιραστώ.

8. Μη φοβάσαι να φανείς ευαίσθητος, ιδεολόγος και διαφορετικός

...Ο φιλότεχνος και κουλτουριάρης (σε μια χώρα που λίγοι πάνε στα μουσεία), ο ...φανατικός βιβλιόφιλος και αναγνώστης βιβλίων (σε μια χώρα που ελάχιστοι διαβάζουν), ο λάτρης των αρχαιολογικών χώρων (σε μια χώρα πλούσια σε ιστορία που ελάχιστοι γνωρίζουν) κ.α. Να χαίρεσαι να είσαι εκείνη που δε βλέπει τηλεόραση, αλλά διαβάζει, κινείται, επιλέγει αυτό που οι περισσότεροι απορρίπτουν. Να έχεις το δικό σου χαρακτήρα. 

9. Ανάδειξη πραγμάτων, με έναν τρόπο θελκτικό

Στόχος πρωταρχικός: να απευθύνεσαι σε ένα ευρύ κοινό, παρουσιάζοντας μια θεματολογία που αφορά λίγους. Όχι στα κουτσομπολιά, όχι στη φτήνια. Αυτός ήταν ο οδοδείκτης από την πρώτη μέρα. Με μια γλώσσα απλή και κατανοητή, έναν τρόπο παρουσίασης παιχνιδιάρικο, με αισθητική, όμορφες εικόνες και λέξεις, να μιλάς για πράγματα που έχουν "περαστεί" στο κοινό ως ανιαρά, μα είναι τα πιο ενδιαφέροντα. Δεν υπάρχει τίποτα πιο τιμητικό από να γίνει κάποιος αναγνώστης, ή να δει μια θεατρική παράσταση, έπειτα από παρότρυνση σου. Τότε ο χρόνος σου που αφιέρωσες είχε αξία.

10. Συγχώρεσε

Όταν υπάρχεις σε μια διαδικτυακή κοινότητα, έρχεσαι σε επαφή με κόσμο. Αρκετοί θα σε πλησιάσουν μόνο για να αναδείξεις κάτι δικό τους. Θα κάνεις γνωστούς, φίλους, αλλά ίσως και εχθρούς. Στα χρόνια υπήρξε αυτή η εμπειρία. Που σε διδάσκει αφενός να είσαι πιο προσεκτικός, αφετέρου να προχωράς παρακάτω. Σε αυτά τα 12 χρόνια, προφανώς υπήρξαν άνθρωποι που θίχτηκαν ή σχολίασαν αρνητικά, ή φέρθηκαν και αχάριστα. Το καλύτερο είναι η συγχώρεση. Και έπειτα να τους αγνοείς.

11. Επιμονή και πολύ δουλειά

Όποιος υπήρξε ή είναι blogger, ξέρει ότι το να έχεις ένα τέτοιου είδους blog, ενεργό για τόσα χρόνια, σημαίνει ότι έχεις δουλέψει. Έχεις περάσει και από σχεδόν όλα τα πόστα. Έψαξες προγράμματα, γραφιστικά, έγινες διορθωτής, επιμελητής, φωτογράφος, υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων και marketing, social media manager, συγγραφέας και αρχισυντάκτης. Το κρατάς ως εκεί που θες. Εν ολίγοις, αποκτάς εμπειρία,  βρίσκεις λύσεις, ψάχνεσαι, μοχθείς. Το πιο σημαντικό είναι ότι αυτό γίνεται λόγω πάθους και το γιατί μόνο ένας blogger θα μπορέσει να στο εξηγήσει.

12. Ευγνωμοσύνη

Το διαδίκτυο είναι ένα μεγάλο δώρο. Ένας πλούτος. Στο χέρι μας είναι να το εκμεταλλευτούμε σωστά και να δημιουργήσουμε ένα όμορφο περιεχόμενο. Είμαι ευγνώμων για όσα έχω αποκομίσει από αυτό το ταξίδι. Για τους ανθρώπους που έχω γνωρίσει, κάποιους τους θεωρώ φίλους. Άνοιξε πόρτες, παρέχει μια ποιοτική ζωή και καθημερινότητα. Εξαιτίας αυτού του blog, έγινα αληθινά πιο πλούσια σε εμπειρία, σε γνώση, σε ανθρώπους, σε "παραστάσεις". Κοιτάζοντας προς τα πίσω, μπορώ να πω ότι αν δεν το είχα δημιουργήσει θα ήμουν ένας άλλος άνθρωπος. 

Ποια είναι η επόμενη φάση τώρα; Το ταξίδι δεν έχει τελειώσει, συνεχίζεται. Έχει αλλάξει, μεταμορφώνεται και ίσως σταδιακά να αναδιαμορφωθεί. Σε επόμενη φάση ίσως πάρει μια άλλη μορφή. Υπάρχουν σκέψεις, το μέλλον θα δείξει. Το μόνο βέβαιο είναι ότι αν θα παραμείνει ενεργό (κι με πιο αραιή παρουσία), θα υπάρχει με το ίδιο πάθος και την ίδια ποιότητα. Όποια μορφή και όποιο μέλλον και αν θα έχει, θα υπάρχει όπως ξεκίνησε, με αυτές τις παραπάνω αξίες.

Ευχαριστώ για την ανάγνωση, τη συμπόρευση όλα αυτά τα χρόνια. 
Είναι τιμητική για μένα.   
Related Posts with Thumbnails