Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Περπατώντας στον Λόφο Αρδηττού...



Πρόκειται αναμφίβολα για μια από τις πιο όμορφες διαδρομές πεζοπορίας στην Αθήνα. 
Οι βόλτες στον Λόφο Αρδηττού που βρίσκεται ανατολικά του Ιλισού 
και δίπλα από το Παναθηναϊκό Στάδιο. 

Πάμε

έλα μαζί μου





Στο βάθος η Ακρόπολη.


Θαρρείς σαν σκηνή από κάποια ελαιογραφία 


Αχ αυτά τα σπίτια δίπλα στο λόφο και με θέα την Ακρόπολη...


Ο Λυκαβηττός μπροστά σου


Ξεπροβάλλει πίσω από τα πεύκα του κατάφυτου λόφου


Στην κορυφή του Καλλιμάρμαρου.




Η Ακρόπολη λουσμένη στο ηλιοβασίλεμα της.

Στην επιστροφή, μπορείς να βολτάρεις και στο Μετς, χαζεύοντας τα σπίτια με τις όμορφες αυλές και τα λουλούδια τους να κρέμονται από τα παράθυρα. 
Κάθισε μετά και στο Cafe Odeon.
 Για το Μετς θα ανέβει όμως άλλη ανάρτηση. 

Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Θα υπήρχαν ποτέ Θεοί χωρίς Ιούδες;


Πάσχα, 2017. Για πρώτη φορά στην Αθήνα. 


Όπως ο έρωτας μαθαίνει τη ζωή, έτσι την έμαθα και έτσι έζησα. Δεν είναι προδοσία η αγάπη. Ή είναι προδοσία η αγάπη. Πάντως είναι σίγουρα αγάπη. Κι σίγουρα μόνο όσοι μπορούν να προδώσουν, μπορούν να ισχυριστούν πως πολύ, πάρα πολύ αγάπησαν. Και φταίνε. Και επιμένουν. Και Πάσχα κάνουν την ευχή "τον έρωτα θυσία". Συ είπας. Ακόμα πονάει η τελευταία φράση σου. Αφού εσύ με έβαλες να σε ακολουθήσω και να σε αγαπήσω. Αφού εσύ με έβαλες να σε προδώσω. Γιατί τώρα με περιπαίζεις; Γιατί αφήνεις να με περιφρονούν; Γιατί δε λες από εκεί ψηλά που κρέμεσαι την αλήθεια; Γιατί δεν διηγείσαι την προδοσία αλλιώς; Σαν να είναι της αγάπης η απαραίτητη συνέχεια. Το διαβατήριο για να μπει κανείς στο θέρος. Σε μια ζωή που πριν καεί, ετοιμάζεται, προδίδει και μαθαίνει. Απόψε τα έπαιξα όλα για όλα. Και τη ζωή μου την τωρινή και τη μετά θάνατον. Και κυρίως αυτό που φοβόμουν πάντα: Την αγάπη. Για τριάκοντα. 


Μεγάλη Πέμπτη στη σκιά της Ακρόπολης. 
Εξαρχία Παναγίου Τάφου, Πλάκα.

Λες και θα σπάσει το στήθος σου ξυπνάς κάθε πρωί αμετανόητος Ιούδας. Λες θα ξεφύγω εφέτος. Δε θα προδώσω ούτε θα προδοθώ. Φέτος λες θα γλιτώσω. Γελιέσαι. Ετοιμάζεις το ίδιο παιχνίδι στα κρυμμένα σου δάκρυα. Σε όσα δεν ομολόγησες, σε όσα κρύβεις πίσω από βιαστικά αγκαλιάσματα. Ελπίζεις στην αγάπη. Πώς να ξεφύγεις; Σήκω. Και ετοιμάσου. Συνέχισε να αναπνέεις. Όσο είσαι ζωντανός έστω και κρεμασμένος θα ζω και εγώ. Μόλις ξεψυχήσεις θα κρεμαστώ. 

Τον Ιούδα διάλεξες φέτος να πει την ιστορία. Αυτόν που όλοι λιθοβολούν και φτύνουν. Τον μόνο που αγάπησε πραγματικά και ταπεινώθηκε όσο κανείς. Εκείνον που διάλεξε τον έρωτα σαν τον προηγούμενο του θανάτου σκαλί. Αν ήταν ένας φτηνός απατεώνας θα ζούσε ακόμα και θα χαιρόταν τα τριάκοντα. Αυτός διάλεξε να ακολουθήσει το θεό του. Γιατί δεν αντέχει ούτε στιγμή άδεια την αγκαλιά του και τη ζωή του νεκρή από παράφορα αισθήματα. Αλίμονο. Θα υπήρχαν ποτέ Θεοί χωρίς Ιούδες;

(Σκόρπια αποσπάσματα από "Το ημερολόγιο μιας αθέατης εβδομάδας - Μ.Παρασκευή” του Μενέλαου Καραμαγγιώλη)

Καλή Ανάσταση! 

Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

Φολίδες, Σοφία Πολίτου-Βερβέρη, manifesto, 2017



Φολίδες
Διαταραγμένη κανονικότητα
 ψάχνει μια θέση να αναπαυτεί, ονειροπολώντας.
Παρατηρητές σημάτων καπνού
 ρεμβάζουν το μέλλον νωχελικά
 από το αγαπημένο τους παγκάκι.
Γυμνοί, ατέρμονοι έρωτες παιχνιδίζουν
 κάτω από την ίσαλο γραμμή που μυρίζει μαστίχα, 
διαδίδουν πως είμαστε μια σταγόνα το δευτερόλεπτο.
Κύκλοι ζωής σχηματίζονται κάθε πρωί
 πάνω στο τραπεζομάντηλο της γιαγιάς.
Η εορταστική ηρεμία της Κυριακής έρχεται
 κι ευωδιάζει λεμονοθύμαρο για να θυμίζει
 τις μεσημεριανές αυλές που κρατάνε ακόμα, 
αφήνοντας μια γλύκα στο τέλος της μνήμης.
Υπήρξαν συγκεκριμένες ώρες και λεπτά που είχαν κτήτορα.

Σπουδές
Στις χαμηλές νόττες του Hanon
 τραγουδούν τα θαλάσσια κήτη.
Ο Czernh μας μαθαίνει να σχηματίζουμε
 τετράγωνα.
Ο Lemoine είναι ένας ζηλιάρης
 που εξαπατά τις κυρίες που προτιμούν τις σονάτες.
Ο Bach μπερδεύεται στα δάχτυλα των γερόντων 
που πλέκουν καλάθια.
Οι κλίμακες είναι ολίγον νευρασθενικές,
 παρηγορούνται μόνο με εκλείψεις ύφεσης.
Ο Beethoven θυμώνει που δεν γεννήθηκε
 ακόμα πιο δυνατός.
Ο Mozart απολαμβάνει τη λαμπρότητα του,
 μέχρι τώρα δεν τον νίκησε κανείς.
Ο Tchaikovsky βρήκε το κλειδί του Παραδείσου, 
μας έβαλε όλους μέσα, μα αυτός έμεινε απ’ έξω. 

------
Φυτεύω παντού νυχτολούλουδα 
σαν νυχτώνει είναι που θέλει 
περισσότερο συντροφιά ο άνθρωπος.
------

Κάθε βράδυ που ξαπλώνει 
στο κρεβάτι του 
αφήνει το ράδιο ανοιχτό 
για να επεκτείνει τη νύχτα
------


Η ποίηση ταιριάζει με την άνοιξη και με το κατανυκτικό πνεύμα των ημερών της Μεγάλης Εβδομάδας. Φέτος έτυχε να με βρουν ετούτες οι μέρες με τις λέξεις της Σοφίας Πολίτου-Βερβέρη. Μια καινούργια ποιητική συλλογή από τις εκδόσεις manifesto, από την οποία σκέφτηκα να μοιραστούμε κάποιες λέξεις. Οι "φολίδες" μια συλλογή με ποίηση για την πόλη, το "εμείς", το κενό, την ομηρία της εποχής, των ημερών μας. Μα και την ελπίδα που ευτυχώς συνεχίζει να υπάρχει, ακόμη και αν συνεχώς παλεύει. Ευαισθησία και έκφραση που σε κερδίζει. 

"Στον άσκοπο λόγο πάντα δίνουμε άφεση.
Είναι αυτή η στιγμή ανάμεσα σε δυο ζωές,
 που ορφανή, με κάτι πρέπει να γεμίσει."

Σοφία Πολίτου-Βερβερη, Φολίδες, manifesto, 2017

Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Το τουίτ στο τέλος



Μικροί ψίθυροι, μικρές αναπνοές γεμάτες αλήθεια. Η Τατιάνα Μουκάκου έγραψε ένα βιβλίο γεμάτο μικρές εκ-φράσεις που μεταφέρουν ένταση μεγάλων παραγράφων. Το διάβασα σε μια ώρα, στις διαδρομές μου στην πόλη. Με συνόδεψε στο μετρό και στο λεωφορείο. Στιγμές άφηνα το βλέμμα από τη σελίδα να στραφεί προς κάποιον συνεπιβάτη, έπειτα ξανά προς τις σελίδες και μετά στη ψυχή μου. Τα όρια μεταξύ ψηφιακής πραγματικότητας και ανθρώπινων σχέσεων. Όσο και αν ίσως κλείνεις τα μάτια σου σε αυτό, ακόμη και ένα τουίτ μπορεί να στο θυμίσει. Τα πάντα η αγάπη.


Οι γονείς κάνουν παιδιά περιμένοντας να τους κάνουν περήφανους και σημαντικούς και για να πλησιάσουν πιο κοντά στην αθανασία.
Οι εραστές αγαπούν για να αγαπηθούν κι αν δεν πάρουν πίσω αυτό που θέλουν ή αν δεν τα κάνει ο άλλος όπως επιθυμείται, χωρίζουν.
Η ανιδιοτελής αγάπη και η άνευ όρων αποδοχή είναι το μεγαλύτερο στοίχημα νομίζω.

Προτιμώ να αγαπιέμαι, παρά να έχω δίκιο.

Note to self: διάλεγε καλύτερα ποιον βάζεις σπίτι σου και σε ποιον δείχνεις την καρδιά σου

Το νου σου μη σου πέσει κάτω το εγώ σου και το πατήσεις, έτσι που τρέχεις

Ένα βιβλίο που διαβάζεται πολύ σύντομα, γεμάτο σαν με τουίτ για φανταστικούς φίλους, φανταστικους εραστές, δραματικούς σ' ένα δραματικό περιβάλλον, τραγικους σ' ένα τραγικό, αστείοι σ' ένα αστείο, γελοίοι σ' ένα γελοίο, εξαιρετικοί σ' ένα εξαιρετικό, μα πάντα, φανταστικοί. Αν δεν μου αρέσει το περιβάλλον, δεν δοκιμάζω να το αλλάξω. φεύγω.

Αφορισμοί, σκέψεις για τα όσα βασανίζουν μα και τελικά γεμίζουν τη ψυχή.  Ο έρωτας, η αγάπη, η αδυναμία, η ανασφάλεια, το τέλος, σαν ένα τουίτ πριν το τέλος.


(Κι από αγάπη;) όχι ευχαριστώ, δεν θα πάρω. Παίρνω τη θάλασσα μου και φεύγω
Η θάλασσα δεν είναι αναλώσιμη, το συναίσθημα δεν είναι στιγμιαίο.

Δεν έχω άλλο. Σας φιλώ. 
Ήθελα μόνο ν’ αγαπηθώ.

 Το τουίτ στο τέλος, Μουκάκου Τατιάνα, Momentum

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Joan of mArc, στο θέατρο Φούρνος


Έχετε παρακολουθήσει ποτέ παράσταση βωβού θεάτρου; Αν όχι, τότε η ομάδα Splish Splash είναι μια ιδανική επιλογή για να σας μυήσει σε αυτή την πραγματικά ξεχωριστή θεατρική εμπειρία.  Η συγκεκριμένη ομάδα από το 2003 επιλέγει κλασικά έργα και τα «πειράζει», προσθέτοντας ισχυρή δόση από το χιούμορ της. 


Στη φετινή τους παράσταση (Joan of mArc), που ανεβάζουν στο θέατρο Φούρνος, μας θυμίζουν την ιστορία της Ιωάννας της Λωραίνης (1412-1431) και του αγώνα της στην πιο κρίσιμη φάση του Εκατονταετούς πολέμου έπειτα από διάφορα οράματα της. Τελικά τι ήταν η συγκεκριμένη κοπέλα; 


Ήταν μια μάγισσα ή μια αγία; Έβλεπε οράματα και είχε πραγματικά υπεράνθρωπες ικανότητες ή ήταν το θύμα ενός σκληρού συστήματος που την εκμεταλλεύτηκε και τελικά την πρόδωσε; Αυτό που νομίζω ότι απομένει από την ιστορία, είναι αφενός η γενναιότητα της αλλά και αφετέρου η εκμετάλλευση της από την Εκκλησιαστική εξουσία που οδήγησε στο θάνατο της. 


Ήταν η Εκκλησία που την καταδίκασε για να καεί ζωντανή. Εικοσιπέντε χρόνια μετά, ένα καινούργιο εκκλησιαστικό δικαστήριο αναγνώρισε τελικά τη συμβολή της. Ως γνωστόν, ανακηρύχθηκε αγία από την Καθολική Εκκλησία και προστάτιδα της Γαλλίας.


Πριν δω τη συγκεκριμένη παράσταση αναρωτιόμουν το κατά πόσο είναι εύκολο να "κρατηθεί" ζωντανό το ενδιαφέρον του θεατή με την τεχνική του βωβού θεάτρου. Σίγουρα πρόκειται για ένα δύσκολο και προκλητικό εγχείρημα για τους ηθοποιούς, οι οποίοι όμως με το ταλέντο τους το μεταμορφώνουν σε εύκολο. 


Είναι σαν ένα στοίχημα από την ομάδα Splish Splash, που στηριζόμενη στην τεχνική του σωματικού θεάτρου, το κερδίζει! Βασιζόμενη στην εξαιρετική κίνηση, σε μιμήσεις που στιγμές είναι σαν να ζωντανεύει μπροστά στα μάτια σου ο Charlie Chaplin - οι λάτρεις του βωβού κινηματογράφου νομίζω θα συμφωνούσαν μαζί μου - και στην έκφραση των ηθοποιών.


Ιδιαίτερη αναφορά αξίζουν και στις εξαιρετικές βιντεοπροβολές, που παίζουν στο πίσω μέρος της σκηνής. Βοηθούν το θεατή να παρασυρθεί με τις έξυπνες ατάκες και τα καταπληκτικά κινούμενα σχέδια. Επίσης, η μουσική "ντύνει" εξαιρετικά τις στιγμές, συντελώντας στο δυνατό δεμένο σύνολο.  


Αν και η ιστορία της Ιωάννας της Λωραίνης είναι τραγική, παρόλα αυτά, η ομάδα Splish-Splash την παρουσιάζει μέσα από ένα κωμικό πρίσμα, καυτηριάζοντας την ιστορία, προκαλώντας το θεατή τόσο να γελάσει, μα όσο και να συγκινηθεί. Η δουλειά τους καλύπτει ένα κενό που υπήρχε στην αθηναϊκή σκηνή. Ήταν η πρώτη παράσταση που παρακολούθησα από την ομάδα Splish Splash, το μόνο σίγουρο είναι ότι απέκτησαν μια ακόμη ακόλουθο.  Ανακαλύψτε τους!


Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Johnny O., Ιωάννα Καμπυλαυκά
Βοηθός Σκηνοθέτη: Κυριακή Στούρου
Σενάριο: Johnny O.
Κοστούμια: Constance Puyt
Σκηνογραφία - Video προβολές - Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Οικονόμου
Επιμέλεια κίνησης: Ιωάννα Καμπυλαυκά
Φωτισμοί: Αποστόλης Τσατσάκος
Επικοινωνία: Γεωργία Σουβατζή

Παίζουν: Βασίλης Ζαϊφίδης, Ευγενία Μαραγκού, Βλάσης Πασιούδης, Γιάννης Φιλίππου, Νάνσυ Χρυσικοπούλου, Johnny O. 

Θέατρο Φούρνος, Μαυρομιχάλη 168, Αθήνα
Παραστάσεις κάθε Δευτέρα και Τρίτη, 21:15
Διάρκεια: 1 ώρα και 20 λεπτά
Εισιτήρια: 12€ (γενική είσοδος), 10€ (φοιτητικό και άνω των 65), €5 (ανέργων και ατέλειες)

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

στο Λευκό τον Πύργο...



Είναι πολλοί εκείνοι που έχουν επισκεφτεί τη Θεσσαλονίκη, μα δεν έχουν ανέβει στο Λευκό Πύργο. Εμένα πάλι ήταν το πρώτο πράγμα στο πρόγραμμα μου που έκανα μόλις επισκέφτηκα τη συμπρωτεύουσα. Είχα ανέβει ξανά πριν χρόνια.  Δε θυμόμουν πολλά πράγματα, μόνο μου είχε απομείνει η ανάμνηση της αίσθησης του ανοικτού ορίζοντα από ψηλά.


Εκείνη τη μέρα ήταν ένα παγωμένο πρωινό του Ιανουαρίου. Με έναν βροχερό καιρό που ταίριαζε απόλυτα στο συννεφιασμένο σκηνικό του βορρά.

Στην είσοδο του Λευκού Πύργου, σύμβολο της Θεσσαλονίκης, μπορείς να μάθεις πολλά για την ιστορία του. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι κτίστηκε το 15ο αι., μετά την άλωση της Θεσσαλονίκης από τους Οθωμανούς το 1430, στη θέση του υπήρχε παλαιότερος πύργος της βυζαντινής οχύρωσης της Θεσσαλονίκης, στο σημείο που το ανατολικό τείχος συναντούσε το τείχος της θάλασσας.


Στο εσωτερικού του Πύργου στεγάζεται μια πολύ ενδιαφέρουσα μόνιμη έκθεση που αφορά την ιστορία της πόλης της Θεσσαλονίκης από την εποχή της ίδρυσής της το 316/15 π.Χ. μέχρι και τις μέρες μας. Η έκθεση παρουσιάζει με συνοπτικό τρόπο όψεις της ιστορίας της. 


Ένας πολύ καλός τρόπος να μάθεις πράγματα για την μακραίωνη, 
αδιάσπαστη ιστορική παρουσία της.


Η ιστορία των πόλεων είναι πάντα άκρως γοητευτική.


Ματιές προς το εξωτερικό χώρο από τα παράθυρα.


Η θάλασσα να δεσπόζει.


Επισκέφτηκα τη Θεσσαλονίκη  και τη Βεργίνα  στα τέλη του φετινού Ιανουαρίου. Μα πραγματικά, έχω την παράξενη αίσθηση ότι έχει μεσολαβήσει τουλάχιστον ένα έτος από τότε...

Οπότε τι μένει ως δίδαγμα; Ταξιδέψτε όσο μπορείτε, όποτε μπορείτε. Ζήστε, γνωρίστε. Θα είναι το αποκούμπι σας για τα ζόρια όταν θα σας επισκεφτούν.

Check: Λευκός Πύργος Θεσσαλονίκης 

Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Σοφία Λασκαρίδου, μια αγάπη μεγάλη. Μαγική παράσταση στο Θέατρο 104.



Μια εξαιρετική παράσταση παρουσιάζεται στο Θέατρο 104, βασισμένη στα ημερολόγια της Σοφίας Λασκαρίδου. Πρόκειται για μια παράσταση εμπνευσμένη από τον μοιραίο έρωτα της ζωγράφου Σοφίας Λασκαρίδου και του συγγραφέα Περικλή Γιαννόπουλου.

Η Σοφία Λασκαρίδου

Η Σοφία Λασκαρίδου ήταν ιδιαίτερη γυναίκα, που δεν έμοιαζε με τις υπόλοιπες. Αρκετά δυναμική, αρκεί να αναφερθεί πως ήταν εκείνη που έσπασε το άβατο στη Σχολή Καλών Τεχνών, ανοίγοντας το δρόμο για τη γυναικεία παρουσία στην Ανώτατη Εκπαίδευση. Αν σήμερα οι γυναίκες μπορούν να σπουδάσουν, το οφείλουν πρώτα στο δικό της πείσμα. Καταγόταν από ευκατάστατη οικογένεια, ήταν όμορφη, είχε μια ιδιαίτερη καλλιέργεια, ένα ισχυρό κοινωνικό status, μα δεν ερωτευόταν εύκολα. Η σπάνια ιδιοσυγκρασία της δεν την άφηνε να ανοίξει εύκολα την καρδιά στον έρωτα.  


Ο Περικλής Γιαννόπουλος, ο επονομαζόμενος «αυτόχειρας του Σκαραμαγκά», ήταν ένας μοναχικός, ιδιαίτερα ευαίσθητος, δοκιμιογράφος, λογοτέχνης, πατέρας του πνευματικού κινήματος του ελληνοκεντρισμού. Υπήρξε ελληνολάτρης διανοητής, αγαπούσε την Αττική γη, λάτρευε την Ακρόπολη, ποθούσε να αγαπήσει και να αγαπηθεί βαθιά. Με τη Σοφία Λασκαρίδου έζησαν μια μοιραία αγάπη, μυθιστορηματικού χαρακτήρα. 

 Γνωρίστηκαν τυχαία περίπου στο 1895. 
«Η μεγαλύτερη ευτυχία, μα και η πιο μεγάλη δυστυχία της ζωής μου, γεννήθηκε από μια μοιραία συνάντηση. Ερχόταν αντίθετα από μένα, λίγα βήματα μας χώριζαν. 
Στάθηκε, άθελα, στάθηκα κι εγώ. Τα μάτια μας συναντήθηκαν. 
-Με συγχωρείτε, ψιθύρισε,
η ομορφιά σας με θάμπωσε.
-Κι εμένα, η δική σας.
Χαμογελάσαμε και οι δυο. Αυτό ήταν.»
Εκείνη τη στιγμή γεννήθηκε ένας έρωτας που θα διαρκούσε έως και το θάνατό τους.


Έπειτα από λίγες μέρες, ο Γιαννόπουλος πάει στο σπίτι της.  
«Την Κυριακή, ύστερα από την συνάντηση εκείνη, έγινε το απροσδόκητο. Είδα να μπαίνει ξαφνικά στο σαλόνι του σπιτιού μας ο ωραίος άγνωστος. Η καρδιά μου σταμάτησε. Προχώρησε προς το μέρος μου και συστηθήκαμε.
 – Περικλής Γιαννόπουλος 
– Ώστε γνωρίζατε ποια ήμουν; 
– Πήρα το θάρρος να έλθω. Έπρεπε να έλθω. 

Η μητέρα μου δέχθηκε τον Γιαννόπουλο με τη συνηθισμένη της καλοσύνη και μίλησαν αρκετά μαζί. Ο πατέρας μου κοίταξε τον ξανθό νέο που του παρουσίασα και χαμογέλασε. 
– Η κόρη μου είχε πάντα ωραίες φίλες και φίλους, είπε. Τα νιάτα και η ομορφιά είναι το σπουδαιότερο πράγμα στον κόσμο, φτάνει να ξέρει κανείς να τα μεταχειρίζεται».

Περικλής Γιαννόπουλος - Σοφία Λασκαρίδου
Όταν κάποιος δε μπορεί να αγαπήσει όπως το φαντάζεται, 
δε του μένει παρά να αγαπήσει την οδύνη του.

Η Σοφία Λασκαρίδου υπήρξε η πρώτη γυναίκα που σπούδασε ζωγράφος, ήταν εκείνη που έπεισε τον τότε βασιλιά Γεώργιο Α’ να καθιερώσει με νόμο την υποδοχή γυναικών στην ανώτατη εκπαίδευση, και ειδικότερα στη σχολή Καλών Τεχνών του Πολυτεχνείου Αθηνών. Απόφαση που προκάλεσε τότε έντονες αντιδράσεις. Μάλιστα ήταν το 1903 όπου η Σοφία Λασκαρίδου δεχόταν μέχρι και απειλές ότι θα την κάψουν με βιτριόλι για το κατόρθωμα της...


Οι δυο τους ερωτεύτηκαν βαθιά. Έκαναν ατελείωτους περιπάτους στον Υμηττό, στην κατάφυτη Καλλιθέα, στην Ακρόπολη και στον Φιλοπάππου. Το 1907 η Σοφία κερδίζει μια υποτροφία για 3 χρόνια στο Μόναχο. Φεύγει να ακολουθήσει το όνειρο της ως ζωγράφος. Ο Περικλής δε θα την ακολουθήσει, δεν μπορεί να ζήσει μακρυά από τη λατρεμένη του Αττική γη, αποφασίζει να μείνει κοντά στην αγαπημένη τους Ακρόπολη και να την περιμένει μέχρι να γυρίσει. Μα όσο εκείνη ήταν στο Μόναχο, εκείνος δεν άντεξε, αυτοκτόνησε: καβάλησε ένα άσπρο άλογο, μπήκε στη θάλασσα του Σκαραμαγκά και φύτεψε μια σφαίρα στον κρόταφό του. Προηγουμένως είχε κάψει πολλά ανέκδοτα έργα του, υποστηρίζοντας ότι εφόσον η Ελληνική Φύση τα ενέπνευσε στον ίδιο, θα τα ενέπνεε και σε άλλους μελλοντικά. Η Σοφία επιστρέφει στην Αθήνα, όπου παραμένει μέχρι και το θάνατο της. Έφυγε στις 13 Νοεμβρίου 1965  σε ηλικία 89 ετών στο πατρικό της σπίτι στην Καλλιθέα. Έμεινε πιστή σε εκείνη την αγάπη έως το θάνατο της...



Η ομάδα 4Frontal καταφέρνει με τις ερμηνείες, τη μουσική υπόκρουση, τα κουστούμια εποχής, τη σκηνοθετική ματιά, να μας παρουσιάσει μια μαγική παράσταση. Άκρως συγκινητική από το πρώτο ως το τελευταίο της λεπτό. Έτσι και εγώ σήμερα, σας προτείνω να μη χάσετε με τίποτα αυτή την παράσταση... Το θέατρο που αγαπάμε... "Σοφία Λασκαρίδου, μια αγάπη μεγάλη"...τρέξτε...



Ταυτότητα Παράστασης
Παράσταση βασισμένη στα ημερολόγια της Σοφίας Λασκαρίδου 
Σκηνοθεσία: Παντελής Δεντάκης
Σκηνικά-Κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Μουσική Σύνθεση: Λευτέρης Βενιάδης
Επιμέλεια φωτισμών: Νίκος Βλασόπουλος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ελένη Τσιμπρικίδου 
Φωτογραφίες:  Σταύρος Χαμπάκης

Ερμηνεύουν:  Σταύρος Γιαννουλάδης, Θανάσης Ζερίτης, Ελένη Κουτσιούμπα, Νεφέλη Μαϊστράλη, Αμαλία Νίνου, Αριστέα Σταφυλαράκη, Μαριέττα Σγουρδαίου

Περισσότερες πληροφορίες: 
www.4frontal.com & www.facebook.com/4Frontal?fref=ts


Στοιχεία Παράστασης
Προγραμματισμένη Πρεμιέρα: Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου
Ημέρες παραστάσεων: Παρασκευή και  Σάββατο στις 21.15, Κυριακή στις 19.00
Διάρκεια παράστασης : 70' (χωρίς διάλειμμα)
Τιμές Εισιτηρίων: Γενική είσοδος 12 € –  φοιτητικό/ανέργων 8 € – ατέλειες 5 €
Παρασκευή γενική είσοδος 10  

H Παράσταση κάθε Παρασκευή και Σάββατο συμμετέχει στο πρόγραμμα Cosmote deals for you, δίνοντας δύο εισιτήρια στην τιμή του ενός!

Θέατρο: Κεντρική σκηνή, Θέατρο 104 || Ευμολπιδων 41.Γκάζι  .Στάση Μετρό Κεραμεικός || Τηλέφωνο: 2103455020 – 6940290312 || www.104.gr 

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Περί βλακείας, Ρόμπερτ Μουζίλ



«Αν η βλακεία δεν έμοιαζε τόσο πολύ με την πρόοδο, το ταλέντο, την ελπίδα ή τη βελτίωση, κανείς δε θα ήθελε να είναι βλάκας», έγραφε ο Ρόμπερτ Μουζίλ το 1931 όταν έκανε την προσπάθεια να δώσει ορισμό στη βλακεία μέσα από αφοριστικά κείμενα, πριν ακόμη δώσει σ' αυτά τη μορφή δοκιμίου που προέκυψε.

«…(την εξυπνάδα) βεβαίως και την εκτιμούν στον υποτελή, αλλά μόνο στο μέτρο που συνδυάζεται με άνευ όρων αφοσίωση. Τη στιγμή που θα λείψει το εχέγγυο αυτό, τη στιγμή που καθίσταται αμφίβολο αν η εξυπνάδα είναι προς όφελος του εξουσιαστή, τότε αυτή σπάνια θα ονομαστεί εξυπνάδα, και συχνότερα αλαζονεία, θρασύτητα ή πονηριά. Δημιουργείται συχνά μια κατάσταση λες και αυτή η εξυπνάδα αντιμάχεται την τιμή και την αυθεντία του εξουσιαστή, έστω και αν δεν απειλεί πραγματικά την ασφάλεια του.» (σ.40)

«Σε καιρούς προσωπικής ανασφάλειας, θα ονομαστούν "εξυπνάδα" η πονηριά, η βία, η εγρήγορση και η σωματική δεξιοσύνη. Σε καιρούς πνευματικής και, θα μπορούσε κανείς να πει, αστικής στάσης ζωής, τη θέση όλων αυτών θα πάρει η διανοητική εργασία(σ. 58)

«Δηλώνω λοιπόν, λίγο πριν ξεπεράσω το όριο, ανίκανος να συνεχίσω. Επειδή ένα βήμα ακόμα να κάναμε πέρα από το σημείο που σταματήσαμε, θα βγαίναμε από το πεδίο της βλακείας που δεν είναι ούτε θεωρητικό ούτε πολυποίκιλο, και θα μπαίναμε στο βασίλειο της σοφίας, σε μια έρημη περιοχή που την αποφεύγουν όλοι.» (σ. 91)

Το βιβλίο «Περί βλακείας» του Ρόμπερτ Μουζίλ, υπάγεται στη σειρά "Φάροι ιδεών" από τις εκδόσεις Μίνωας. Μια σειρά με διαχρονικά έργα σημαντικών συγγραφέων που συμβάλλουν στην ενίσχυση της κριτικής σκέψης.

Ρόμπερτ Μουζίλ, Περί βλακείας, μφρ. Α. Ιωαννίδου, Μίνωας, 2017

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

ιστορίες ανθρώπων


Όσο ωραίος υπήρξε ο φετινός Ιανουάριος, τόσο δύσκολος και απρόβλεπτος αποδείκτηκε ο Φεβρουάριος. Ο δεύτερος μήνας του χρόνου έφερε απογοήτευση, αγωνία, δάκρυα, κούραση. Η ζωή με τις ανατροπές της. Όσο και αν προσπαθείς να τη βάλεις σε καλούπια, σε σταθερή τροχιά, αυτή ξεφεύγει. Τίποτα δε σταματά τη ροή της. Ένας χρόνος ακριβώς μετά, μπροστά στην ίδια θέα, πίσω από το παράθυρο του ίδιου νοσοκομείου, σε χρόνο μηδέν. Τις προηγούμενες εβδομάδες βρέθηκα να επισκέπτομαι καθημερινά νοσοκομεία, με αφορμή ένα οικογενειακό θέμα υγείας. Κάθε επαφή με ανθρώπους που μάχονται για την υγεία τους είναι ένα ηχηρό χαστούκι. Θες να τους βοηθήσεις, να προσφέρεις βοήθεια, μα νιώθεις ανήμπορος. Βλέπεις ότι υπάρχουν πράγματα τόσο ανώτερα, συνειδητοποιείς διαφορετικά σχέσεις και στιγμές. Επαναπροσδιορίζεις, επανεξετάζεις στάσεις. Πόσοι είναι μόνο για ένα καφέ; Πόσοι μένουν στα τυπικά; Πόσοι θα σταθούν κοντά με ανθρωπιά; Παράλληλα με τα δικά σου ξεκαθαρίσματα, ιστορίες ανθρώπων έρχονται να σε συναντήσουν. Λέξεις αγνώστων. Μέσα στην ατμόσφαιρα του νοσοκομείου, προσπαθούσα να ενθαρρύνω τον δικό μου άνθρωπο, να επικοινωνήσω και να προσφέρω ό,τι μπορούσα - έστω το παραμικρό - σε όσους δίπλα ήταν σε αδυναμία. Σε τέτοιες περιπτώσεις ακόμη και μια κουβέντα έχει άλλη αξία. 

Η κυρία στο απέναντι κρεβάτι του δωματίου, έζησε όλη τη ζωή της σε ένα πανέμορφο χωριό της Κρήτης. Ήταν νηπιαγωγός, είχε καθημερινή επαφή με τα παιδιά. Ταξίδεψε πολύ. Ασχολιόταν με τη γη, παρήγαγε το δικό της τσίπουρο, λάδι και κρασί. Έστηνε γιορτές και τραπεζώματα στην κατάφυτη αυλή της. Καθώς μου μιλούσε για τη ζωή της, τη φανταζόμουν νέα και υγιή. "Τρώω εδώ και ένα μήνα την ίδια σούπα. Μα έζησα χορτασμένη. Ζήσε κοπέλα μου, μ' ακούς;" Προσπαθείς να συγκρατήσεις τα δάκρυα, ενώ η καρδιά σου πάει να σπάσει. Έζησε στον καθαρό αέρα, στη φύση, στην ελευθερία. Μέχρι που της χτύπησε την πόρτα ο καρκίνος. Τα τελευταία 2,5 χρόνια παλεύει, μα η ασθένεια την γονατίζει καθημερινά. Δίπλα οι αδελφές της. "Δεν έτυχε να κάνω παιδιά. Έφτασα μέχρι τον αρραβώνα, μα κατάλαβα ότι ο συγκεκριμένος δε θα ήταν καλός πατέρας, τον χώρισα. Έμαθα ότι και οι επόμενες σχέσεις του, είχανε κακό τέλος. Δε μετάνιωσα, μα έχεις ανάγκη έναν σύντροφο κοντά, ευτυχώς οι αδελφές μου στάθηκαν τυχερές."

Η γιαγιά στο διπλανό κρεββάτι είχε δυο γιους που κρέμονταν από τα χείλη της. Στην παραμικρή κίνηση της έτρεχαν δίπλα. Δυο παλικάρια κοντά στα 40 με τις οικογένειες τους. Στέκονταν με αγάπη από πάνω της μέρα, νύχτα. Όπως και τα εγγόνια της.  Τι σπουδαίο πράγμα η αγάπη. Τι δυστυχισμένοι όσοι την φοβήθηκαν και όσοι δεν άντεξαν τις θυσίες της. Ναι σίγουρα η γιαγιά θα είχε πονέσει, θα είχε στερηθεί, μα δες την τώρα. Ανήμπορη η άλλοτε δυνατή γυναίκα, αγγίζει το θάνατο και δίπλα της έχει το πιο άξιο σύμμαχο, την αγάπη που έδωσε να την κρατά πεισματικά στη ζωή.

Πέρασμα στα επείγοντα, όπου ο μοναχικός ηλικιωμένος δεν είχε κάποιον να του φέρει νερό. Πήγα και του αγόρασα νερό με μια σπανακόπιτα. "Μήπως θα ήταν εύκολο να μου έπαιρνες ένα ξυραφάκι; Ένα μαύρο gilette." Το πήρα και του το πήγα. "Μα γιατί δε δέχεσαι τα χρήματα;" Του χαμογέλασα, προσπαθώντας να κρύψω τη συγκίνηση μου. "Αυτά τα έχουμε, αυτά τα λίγα ευτυχώς δε μας λείπουν, μη το σκέφτεσαι δεν κάνει τίποτα." "Παιδί μου, μεγαλώνουμε και μένουμε μόνοι. Επένδυσε σε ανθρώπους που θα είναι κοντά σου, μη γίνεις σαν εμένα." Πο ρε γαμώτο, τι σκληρό να είσαι στο νοσοκομείο και να μην έχεις έναν άνθρωπο να σταθεί δίπλα.

Μέσα σε όλα τα παραπάνω, ο Φεβρουάριος είχε και την κηδεία του αγαπημένου θείου μας Ηλία. Θα τον θυμάμαι πάντα με πολύ αγάπη, συγκίνηση. Μια γενιά σταδιακά φεύγει. Και αφήνει εμάς τους νεότερους πίσω. Με φτερά που όλο και κόβονται. Τι έμεινε από αυτές τις μέρες; Κούραση, σωματική και ψυχική. Στιγμές ένιωσα να φτάνω στην εξάντληση. Και συνεχίζουμε στα δύσκολα. Τι απομένει από αυτά; Πως η πιο σοφή επένδυση είναι σε ανθρώπους, πάντα μόνο προσεκτικά επιλεγμένους. Δεν υπάρχει τίποτα ιερότερο και πιο σημαντικό από την αγάπη. Αυτό το συναίσθημα σου το δίνει και σου το μαθαίνει η οικογένεια από τις πρώτες ώρες της ζωής. Στις δυσκολίες οι άνθρωποι σε εκπλήσσουν. Κάποιοι ευχάριστα, μα όμως αρκετοί δυσάρεστα. Κάπως έτσι συνειδητοποιείς και επανεκτιμάς καταστάσεις.  Καθώς περνάνε τα χρόνια, το μόνο που μένει στη ζωή είναι η αγάπη και η γνώση που απέκτησες. Ο αληθινά πλούσιος είναι εκείνος που άγγιξε ψυχές. Όποιος αισθάνεται την αγάπη ως ευθύνη, είναι καταδικασμένος να δυστυχήσει, εγκλωβισμένος στο "εγώ" του, δεν του έμαθαν πως καταστρέφει τη μόνη οδό της ευτυχίας.

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

Βεργίνα, στους Βασιλικούς Τάφους. Δέος σε αυτόν τον μυστηριακό τόπο.




Με αφορμή το ταξίδι στη Θεσσαλονίκη
επισκεφτήκαμε την Βεργίνα, την Αρχαία Νεκρόπολη Αιγών, τους Βασιλικούς τάφους.



Πρόκειται για ένα εκπληκτικό μουσείο, με μοναδικά εκθέματα. 


Δυστυχώς δεν επιτρέπονται οι φωτογραφίες από το εσωτερικό. Ήθελα πάρα πολύ να φωτογραφίσω κάποια εκθέματα, εννοείται χωρίς φλας, όπως μπορείς να κάνεις στα μεγαλύτερα μουσεία της Ελλάδας και του κόσμου. Αλλά έπρεπε να σεβαστούμε την επιλογή των υπευθύνων, έτσι και δεν έχω φωτογραφίες από το εσωτερικό. 


Δέος αισθάνεται ο επισκέπτης μόλις βρεθεί μπροστά στους τάφους και διαβάσει την ιστορία τους. Ο Ανδρόνικος άγγιξε το θαύμα, έζησε το όνειρο κάθε λάτρη της αρχαιολογίας και μπόρεσε να μας το χαρίσει σε όλους μας απλόχερα.
Υπάρχει ένα έντονο μυστήριο. Που σίγουρα απαιτεί σεβασμό.
Εδώ στην έξοδο του. Βεργίνα Ιανουάριος 2017.


Λιτή, αυστηρή, μινιμαλιστική, έντονα ατμοσφαιρική η έκθεση των Θησαυρών των Βασιλικών Τάφων των Αιγών υποβάλλει τον επισκέπτη επιβάλλοντάς μια αναγκαστική πορεία μέσα στο χώρο. Ο επισκέπτης που κατηφορίζει τον επιβλητικό πέτρινο "δρόμο", περνώντας την πόρτα του Μουσείου βρίσκεται ξαφνικά αντιμέτωπος με το σκοτάδι. Σοκαρισμένος αντικρίζει σαν σε όνειρο την εικόνα της Μεγάλης Τούμπας, του επιβλητικού μνημείου που δεν υπάρχει πια, και, ενώ σιγά-σιγά τα μάτια του συνηθίζουν, μαθαίνει την ιστορία και αποκτά μέσα από μια τρισδιάστατη μακέτα, μια συνολική εντύπωση του χώρου και των μνημείων, όπως ήταν θαμμένα μέσα στο χώμα. 


Το δέος μπροστά στο θάνατο, η αίγλη της βασιλικής λάμψης, η συγκίνηση που γεννά το τραγικό τέλος του βασιλικού οίκου των Τημενιδών, ιδέες σύμφυτες με το χώρο των βασιλικών τάφων των Αιγών. Οι ιδέες αυτές καθόρισαν το σενάριο της έκθεσης, ενώ οι βασικές αισθητικές επιλογές στηρίχτηκαν στην αντίληψη ότι σε ένα χώρο ουδέτερο και σκοτεινό πάμφωτα και θερμά πρέπει να κυριαρχούν μόνο τα αρχαία αντικείμενα. Κάτι που φυσικά πρέπει να το σεβαστούμε.

Επιστροφή προς την έξοδο.

Ο επισκέπτης που εισέρχεται στον υπόγειο χώρο των τάφων ξεκινά την περιήγησή του με την αναπαράσταση της Μεγάλης Τούμπας, του μνημείου που σημάδευε τη θέση των βασιλικών ταφών και δεν υπάρχει πια. Επιτύμβιες στήλες και ευρήματα από τάφους. Ο κατεστραμμένος τάφος του 3ου αιώνα π.Χ., το γκρεμισμένο ηρώο, τόπος νεκρικής λατρείας των βασιλιάδων, η γοητεία και η θλίψη που αποπνέει η αρπαγή της Περσεφόνης προετοιμάζουν τον επισκέπτη να προσεγγίσει το νεκρό βασιλιά. Τότε έρχεται στο προσκήνιο ο Φίλιππος. Τα λαμπρά όπλα δίνουν την αίσθηση της δύναμης. Ο σωρός των υπολειμμάτων της νεκρικής πυράς που βρέθηκαν όλα μαζί ριγμένα επάνω στον τάφο θυμίζει το τραγικό ολοκαύτωμα και συγχρόνως υπαινίσσεται το πέρασμα σε μία άλλη διάσταση. 

Φωτο: Υπ.Πο.

Ακολουθεί η χρυσή λάρνακα που περιείχε τα οστά του βασιλιά Φιλίππου Β΄ και το στεφάνι βελανιδιάς που φορούσε ο νεκρός. Η χρυσή λάρνακα που ζύγιζε 11 κιλά είναι διακοσμημένη στο κάλυμμά της με το μακεδονικό αστέρι και στις πλευρές της με φυτικά κοσμήματα και επίθετους ρόδακες. Το χρυσό στεφάνι βελανιδιάς είναι το πιο βαρύτιμο στεφάνι που σώθηκε από την ελληνική αρχαιότητα. Αποτελείται από 313 φύλλα και 68 βελανίδια. Ζυγίζει 714 γραμμάρια. 

Οι κλίνες, που ήταν χρηστικά αντικείμενα, είχαν σκελετό από ξύλο και ήταν πλούσια διακοσμημένες. Κατασκευασμένες από το χέρι σπουδαίων αρχαίων καλλιτεχνών, αποτελούν δύο μοναδικά αριστουργήματα της ελληνικής μικροτεχνίας. Στην κλίνη του θαλάμου, στη ζωφόρο της μακριάς πλευράς, υπάρχει ανάγλυφη παράσταση βασιλικού κυνηγιού, στο οποίο συμμετέχει ο ίδιος ο Φίλιππος και ο νεαρός γιός του Αλέξανδρος μαζί με Μακεδόνες αυλικούς. 

Φωτο: Υπ.Πο.

Στην τελευταία ενότητα της έκθεσης συναντά κανείς τα ευρήματα από τον τάφο ΙΙΙ, που ανήκει πιθανότατα στον Αλέξανδρο Δ΄, τον γιό του Μεγαλέξανδρου και της Ρωξάνης, που δολοφονήθηκε από τον Κάσσανδρο το 310 π.Χ. Στο επίκεντρο βρίσκεται η ασημένια τεφροδόχος με τα οστά του νεαρού νεκρού. 

Μανόλης Ανδρόνικος

Η έκθεση είναι αφιερωμένη στη μνήμη του καθηγητή Μανόλη Ανδρόνικου, του αρχαιολόγου που έφερε στο φως τους θησαυρούς και είχε τη γνώση και την εγρήγορση να τους αναγνωρίσει. 

Στο τέλος της πορείας, σε ένα χώρο ειδικά διαμορφωμένο για το σκοπό αυτό, οι επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να ακούν τον ίδιο τον ανασκαφέα να τους ξεναγεί στα μνημεία.


Ο καθηγητής Μανόλης Ανδρόνικος έκανε μια από τις σημαντικότερες ανασκαφές στην ιστορία της αρχαιολογίας και μαζί με τους συνεργάτες του κέρδισαν τον παγκόσμιο θαυμασμό. Με την ανακάλυψή τους «απέδειξαν», σε ανύποπτο χρόνο, ότι ο Φίλιππος έζησε, έδρασε στην Ελλάδα και ήταν πρόγονος των Μακεδόνων...

Από το βιβλίο επισκεπτών

Ο Μανόλης Ανδρόνικος διηγείται το χρονικό της ανακάλυψης του τάφου του Φιλίππου Β΄ στη Βεργίνα: «Πήρα το τσαπάκι της ανασκαφής, που έχω μαζί μου από το 1952, έσκυψα στο λάκκο και άρχισα να σκάβω με πείσμα και αγωνία το χώμα κάτω από το κλειδί της καμάρας. Ολόγυρα ήταν μαζεμένοι οι συνεργάτες μου. (…) Συνέχισα το σκάψιμο και σε λίγο ήμουν βέβαιος. Η πέτρα του δυτικού τοίχου ήταν στη θέση της, απείραχτη, στέρια. (…) -Είναι ασύλητος! Είναι κλειστός! Ήμουν ευτυχισμένος βαθιά. Είχα λοιπόν βρει τον πρώτο ασύλητο μακεδονικό τάφο. Εκείνη τη στιγμή δεν ενδιαφερόμουν για τίποτε άλλο. Εκείνη τη νύχτα -όπως και όλες τις επόμενες- στάθηκε αδύνατο να κοιμηθώ περισσότερο από δυο τρεις ώρες. Γύρω στις 12, τα μεσάνυχτα, πήρα το αυτοκίνητο και πήγα να βεβαιωθώ αν οι φύλακες ήταν στη θέση τους. Το ίδιο έγινε και στις 2 και στις 5 το πρωί. Οπωσδήποτε, συλλογιζόμουν, μέσα στη σαρκοφάγο πρέπει να κρύβεται μια ωραία έκπληξη. Η μόνη δυσκολία που συναντήσαμε ήταν πως την ώρα που ανασηκώναμε το κάλυμμα, είδαμε καθαρά πια το περιεχόμενο και έπρεπε να μπορέσουμε να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας και να συνεχίσουμε τη δουλειά μας, μόλο που τα μάτια μας είχαν θαμπωθεί απ’ αυτό που βλέπαμε και η καρδιά μας πήγαινε να σπάσει από συγκίνηση. Μέσα στη σαρκοφάγο υπήρχε μια ολόχρυση λάρνακα. Επάνω στο κάλυμμά της ένα επιβλητικό ανάγλυφο αστέρι με δεκάξι ακτίνες, και στο κέντρο του ένας ρόδακας. Με πολλή προσοχή και περισσότερη συγκίνηση ανασήκωσα το κάλυμμα με το αστέρι πιάνοντάς το από τις δυο γωνίες της μπροστινής πλευράς. Όλοι μας περιμέναμε να δούμε μέσα σ’ αυτήν τα καμένα οστά του νεκρού. Όμως αυτό που αντικρίσαμε στο άνοιγμά της μας έκοψε για μιαν ακόμη φορά την ανάσα, θάμπωσε τα μάτια μας και μας πλημμύρισε δέος: πραγματικά μέσα στη λάρνακα υπήρχαν τα καμένα οστά. (…) Αλλά το πιο απροσδόκητο θέαμα το έδινε ένα ολόχρυσο στεφάνι από φύλλα και καρπούς βελανιδιάς που ήταν διπλωμένο και τοποθετημένο πάνω στα οστά. Ποτέ δεν είχα φανταστεί τέτοια ασύλληπτη εικόνα. Μπορώ να φέρω στη συνείδησή μου ολοκάθαρα την αντίδραση που δοκίμασα καθώς έλεγα μέσα μου: “Αν η υποψία που έχεις, πως ο τάφος ανήκει στον Φίλιππο, είναι αληθινή -και η χρυσή λάρνακα ερχόταν να ενισχύσει την ορθότητα αυτής της υποψίας- κράτησες στα χέρια σου τη λάρνακα με τα οστά του. Είναι απίστευτη και φοβερή μια τέτοια σκέψη, που μοιάζει εντελώς εξωπραγματική”. Νομίζω πως δεν έχω δοκιμάσει ποτέ στη ζωή μου τέτοια αναστάτωση, ούτε και θα δοκιμάσω ποτέ άλλοτε»

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Μανώλη Ανδρόνικου "Το Χρονικό της Βεργίνας", ΜΙΕΤ

Αφιέρωσε λίγο χρόνο να δεις αυτό το εκπληκτικό βίντεο από τη στιγμή που ο Μανώλης Ανδρόνικος και η ομάδα του, ανακάλυψαν τον τάφο του Βασιλιά Φιλίππου: Μανώλης Ανδρόνικος ανακαλύπτει τον τάφο του Μακεδόνα βασιλιά Φιλίππου. Η συγκλονιστική μαρτυρία...

Χρησιμοποιήθηκαν πηγές από :
Υπουργείο Πολιτισμού: Μόνιμη έκθεση Μουσείου βασιλικών τάφων Αιγών
Μανώλης Ανδρόνικος ανακαλύπτει τον τάφο του Μακεδόνα βασιλιά Φιλίππου. Η συγκλονιστική μαρτυρία...


** Αν σου άρεσε αυτή η ανάρτηση μπορεί να σε ενδιαφέρει και η επίσκεψη στο εκπληκτικό Νεκρομαντείο του Αχέροντα. Κλικ εδώ.
Related Posts with Thumbnails