22 Μαρτίου 2009

Εντυπώσεις από τη χτεσινή πάρασταση στο Μουσείο Μπενάκη..


Ο τίτλος «Να είσαι ήλιος, να χαρίζεις φως» (φράση από ένα από τα καθημερινά σημειώματα που έστελνε ο ποιητής στην αδελφή του από την εξορία), ήταν ο καταλληλότερος που μπορούσε να είχε επιλεγεί για τη χτεσινή παράσταση στο Μουσείο Μπενάκη.
Υπάρχουν μερικές στιγμές που τα συναισθήματα είναι δύσκολο να αποτυπωθούν με λέξεις..
Η χτεσινή παράσταση για το Γιάννη Ρίτσο στο Μουσείο Μπενάκη από τους μαθητές-bloggers του 6ου Λυκείου Καλλιθέας και του 10ου Λυκείου Πειραιά ήταν απίστευτη!
Πριν μπούμε στο αμφιθέατρο του Μουσείου, μας υποδέχτηκαν μαθητές των δυο σχολείων προσφέροντας μας σελίδες με αποσπάσματα του έργου του Ρίτσου, σελιδοδείκτες και πρόγραμμα της παράστασης…
Πριν σβήσουν τα φώτα, ο Δημήτρης Αρβανιτάκης υπεύθυνος του Μουσείου, ανοίγει την εκδήλωση με ένα μικρό πρόλογο, ευχαριστώντας τους συντελεστές. 
Στο άκουσμα των ονομάτων των καθηγητών τα παιδιά ξεσπάνε σε χειροκροτήματα, επιβράβευση και αληθινή αναγνώριση των κόπων τους..
Αρχίζει η παράσταση με παρουσίαση των πιο σημαντικών στιγμών της ζωής του Γιάννη Ρίτσου...
Τα παιδιά απαγγέλλουν και τραγουδούν στίχους με βαθιά συγκίνηση, που ήταν αδύνατο να μη σου τη μεταδώσουν, όλοι ήταν προσηλωμένοι (ακόμη και τα παιδιά που παρακολουθούσαν την παράσταση ως θεατές)..
Μέσα από βίντεο, ντοκιμαντερ και Cd αποσπάσματα με τον ίδιο τον Ρίτσο να μιλάει για τη ζωή του. Για τα παιδικά και μαθητικά του χρόνια, για την αγαπημένη του Μονεμβασιά, για την οικογένεια του, τις σκανταλιές του, αργότερα τα χρόνια των αγώνων και των εξοριών, του έρωτα και της επανάστασης. Άπειροι παραλληλισμοί με την σημερινή εποχή…
Κατά την διάρκεια της παράστασης, οι μαθητές να ζωγραφίζουν πίνακες εμπνευσμένοι από το έργο του ποιητή, να δημιουργούν ταμπλό με στίχους, εικαστικό και φωτογραφικό υλικό, να φτιάχνουν graffity, να δείχνουν βίντεο από την εκδρομή τους στην γενέτειρα του την Μονεμβασιά.

Ξεχωριστή στιγμή της βραδιάς, όταν τα παιδιά προσκαλούν στη σκηνή τον κ.Μανώλη Γλέζο.
Ο Μανώλης Γλέζος διαβάζει το ποίημα του Ρίτσου, το γραμμένο για το Νίκο Γλέζο που 19χρονο εκτέλεσαν οι Ναζί στην Καισαριανή. Ο Γλέζος πάνω στην σκηνή, περιτριγυρισμένος από νέους μαθητές, δακρύζει από τη συγκίνηση.
Η ατμόσφαιρα γεμάτη συγκίνηση και συναίσθημα.
Τα παιδιά προσεγγίσανε με απίστευτη αγάπη, τόσο βαθιά το ποιητή..
Να βλέπεις πως η αληθινή ποίηση είναι πάντα επίκαιρη, όποια εποχή και αν γράφτηκε..
Να βλέπεις πως η ελπίδα όχι απλά δεν έχει χαθεί, αλλά ακτινοβολεί μπροστά σου..
Εισπράξαμε πολλά από τα παιδιά των δημοσίων σχολείων, εχτές το βράδυ εγώ και η παρέα μου. 
Έπειτα στο ποτό που ακολούθησε, συζητούσαμε πως έχοντας δει αρκετές παραστάσεις εφέτος από καταξιωμένους καλλιτέχνες, τέτοιο πάθος, τέτοια θέρμη στην καρδιά, σε ελάχιστες εισπράξαμε!
Εχτές γίναμε πιο πλούσιοι.. 
Σε δύσκολους καιρούς τα παιδιά αντιστάθηκαν, αφιέρωσαν χρόνο σε γνώση, μετέδωσαν ομορφιά.., διαφοροποιήθηκαν από ότι κυριαρχεί τριγύρω τους.
Μόνο μια λέξη, ειλικρινής, εγκάρδια : ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ.
Υ.Γ. Οι φωτογραφίες του post, είναι του Διονύση Μάνεση (που καταχειροκροτήθηκε εχτές από όλους τους μαθητές του..)

20 Μαρτίου 2009

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης 2009, Μουσείο Μπενάκη, Έτος Γιάννη Ρίτσου

Πρόσκληση της Εκδήλωσης

Η 21η Μαρτίου σηματοδοτεί την έναρξη της Άνοιξης (Εαρινή Ισημερία) και για το λόγο αυτό έχει οριστεί ως Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης.


Στο πλαίσιο του εορτασμού το Μουσείο Μπενάκη, ακολουθώντας μια γόνιμη πρόταση της Αγγελικής Κώττη, αποφάσισε να αφιερώσει την φετινή εκδήλωση στον Ποιητή της Ρωμιοσύνης, δεδομένου ότι το 2009 έχει ανακηρυχθεί επίσημα ως "Έτος Γιάννη Ρίτσου".

Τι καλύτερο από το να δωθεί ο λόγος, σε μια τέτοια εκδήλωση, στα παιδιά. Σε αυτά που θα θέλαμε να είναι οι πραγματικοί αναγνώστες της ποίησης

Το Μουσείο Μπενάκη απηύθυνε πρόσκληση σε δύο σχολεία που διαθέτουν blog, στο 6ο Λύκειο Καλλιθέας και το 10ο Λύκειο Πειραιά, για να αναλάβουν την φετινή εκδήλωση.. και συνάντησε θετικότατη ανταπόκριση.

Οι μαθητές και των δύο σχολείων με την βοήθεια των καθηγητών τους, επίδειξαν έντονο ενδιαφέρον, δούλεψαν με κέφι και αφιέρωσαν πολύ χρόνο για να καταλάβουν τον ποιητή, να αισθανθούν τον πολίτη, να κατανοήσουν το έργο του Γιάννη Ρίτσου και να στήσουν μία παράσταση με τίτλο «Να είσαι ήλιος, να χαρίζεις φως».

Μας προσκαλούν όλους αυτό το Σαββάτο 21 Μαρτίου, στις 19,00 στο Αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη στο Κτήριο της Πειραιώς για να παρακολουθήσουμε την παράσταση που ετοίμασαν για όλους εμάς..
..graffity των μαθητών εμπνευσμένο από τον Γ. Ρίτσο
"ελεύθερος αυτός που νοιάζεται τους άλλους"
(στίχος από τα "Μονόχορδα")

Υ.Γ. Η συγκίνηση είναι ιδιαίτερη.. Τυχαίνει τo Blog του 6ου Λυκείου Καλλιθέας να το παρακολουθώ αρκετό καιρό.., και να έχω αναπτύξει μια ξεχωριστή επαφή με τους ανθρώπους του.. Ιδιαίτερα με μια μεγάλη ψυχή, τον φιλόλογο τους Διονύση Μάνεση, που με τιμά με την φιλία του.. πλέον όχι μόνο μέσω του blog, αλλά και σε πιο προσωπικό επίπεδο. 
Διονύση ένα μεγάλο ευχαριστώ και από εδώ που...είσαι αυτός που είσαι!.. 

Οι καθηγητές και οι μαθητές των δυο σχολείων, "σέρφαραν", εκμεταλλεύτηκαν τόσο όμορφα το διαδίκτυο για να προβάλλουν πολιτισμό και ομορφιά :) 
Μάθαινα καθημερινά για το μόχθο τους, τις πρόβες, την αγωνία και το άγχος για την επιτυχία της παράστασης του Σαββάτου.

Τόσους μήνες μας συντροφεύετε διαδικτυακά με τις ξεχωριστές αναρτήσεις σας, τώρα ήρθε ο καιρός να το κάνετε και μέσω μιας παράστασης την Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης, στο Μουσείο Μπενάκη προς τιμή του Γιάννη Ρίτσου..!!!!!!!...
Συγχαρητήρια!!!!!! Καλή σας επιτυχία!!

18 Μαρτίου 2009

Οδυσσέας Ελύτης..


Ο Οδυσσέας Ελύτης πέθανε σαν σήμερα, 18 Μαρτίου του 1996.
Θυμάμαι την χρονιά εκείνη, ήμουν στο Γυμνάσιο. Η φιλόλογος, μπήκε στην αίθουσα συγκινημένη, και μας είπε : "Σήμερα έχασα τον πατέρα μου", εννοώντας τον Ελύτη, τον οποίο αισθανόταν ως πνευματικό της πατέρα, κοντινό της άνθρωπο…
Μας είπε ότι θα πήγαινε στην κηδεία του & κάποιοι την ακολουθήσαμε.
Για να είμαι ειλικρινής, τότε δεν ήμουν σε θέση να καταλάβω πως αισθανόταν, ούτε τι εννοούσε..
Στάθηκε όμως η αφορμή να παρακινηθώ για να γνωρίσω το έργο του Οδυσσέα Ελύτη, πέρα των σχολικών εγχειριδίων.
Το πρώτο έργο του που αγόρασα ήταν η "Μαρία Νεφέλη".
Από τις πρώτες κιόλας γραμμές, ένας άλλος, φωτεινός κόσμος, ξεδιπλώθηκε μπροστά μου…
Σαν κάποιος να με πήρε από το χέρι και να με ξενάγησε σε άλλους κόσμους, άλλοτε φωτεινούς, άλλοτε μελαγχολικούς, πάντα όμως γεμάτους αλήθεια, ομορφια και συναίσθημα..
Το επόμενο βιβλίο ήταν ο "Μικρός Ναυτίλος".. Σελίδες γεμάτες θάλασσα και σοφία..
Όλες οι συλλογές του, έχουνε και κάτι άλλο να δώσουν…
Από τότε, αρκετά συχνά υπάρχουν στιγμές που "επιστρέφω" στις σελίδες του, ξεφυλλίζω τα βιβλία και κάθε φορά στέκομαι σε κάποια άλλη φράση.. Είμαι σίγουρη πως αρκετοί θα αισθάνεστε όπως εγώ..
Πέρσι τέτοια μέρα είχα επιλέξει κάποια αγαπημένα αποσπάσματα από τα έργα του, καθώς νομίζω πως αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για τον θυμηθούμε, αλλά και για να τον γνωρίσουμε καλύτερα..
Έτσι και εφέτος.. λίγοι αγαπημένοι στίχοι..
Προσπάθησα να μην ταυτίζονται με τις περσινές επιλογές, τις οποίες μπορείτε να διαβάσετε όσοι θέλετε κάνοντας κλικ εδώ..
Μια μέρα που ένιωθα να μ' έχουν εγκαταλείψει όλα και μια μεγάλη θλίψη να πέφτει
αργά στην ψυχή μου,
τράβηξα, κει που περπατούσα μες στα χωράφια χωρίς σωτηρία, ένα κλωνάρι άγνωστου θάμνου.
Το 'κοψα και το 'φερα στο απάνω χείλι μου.
Ευθύς αμέσως κατάλαβα ότι ο άνθρωπος είναι αθώος.
Το διάβασα σ' αυτή τη
στυφή από αλήθεια ευωδιά τόσο έντονα που πήρα να προχωρώ το δρόμο της
μ' ελαφρύ βήμα και καρδιά ιεραποστόλου.
Ώσπου, σε μεγάλο βάθος, μου έγινε συνείδηση
πια ότι όλες οι θρησκείες λέγανε ψέματα.
Ναι, ο Παράδεισος δεν ήταν μια νοσταλγία.

Ούτε, πολύ περισσότερο, μια ανταμοιβή.
Ήταν ένα δικαίωμα.
---
T' ανώτερα μαθηματικά μου τα έκανα στο Σχολείο της θάλασσας. Iδού και μερικές πράξεις για παράδειγμα:
(1) Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.
(2) Tο γινόμενο των μυριστικών χόρτων επί την αθωότητα δίνει πάντοτε το σχήμα κάποιου Ιησού Xριστού.
(3) H ευτυχία είναι η ορθή σχέση ανάμεσα στις πράξεις (σχήματα) και στα αισθήματα (χρώματα). H ζωή μας κόβεται, και οφείλει να κόβεται, στα μέτρα που έκοψε τα χρωματιστά χαρτιά του ο Matisse.
(4) Όπου υπάρχουν συκιές υπάρχει Ελλάδα. Όπου προεξέχει το βουνό απ' τη λέξη του υπάρχει ποιητής. H ηδονή δεν είναι αφαιρετέα.
(5) Ένα δειλινό στο Αιγαίο περιλαμβάνει τη χαρά και τη λύπη σε τόσο ίσες δόσεις που δεν μένει στο τέλος παρά η αλήθεια.
(6) Κάθε πρόοδος στο ηθικό επίπεδο δεν μπορεί παρά να είναι αντιστρόφως ανάλογη προς την ικανότητα που έχουν η δύναμη κι ο αριθμός να καθορίζουν τα πεπρωμένα μας.
(7) Ένας «αναχωρητής» για τους μισούς είναι, αναγκαστικά, για τους άλλους μισούς, ένας «Ερχόμενος».

---
TΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ είναι γεμάτα καλαμιές.
Ξόδεψα πολύν άνεμο για να μεγαλώσω.
Μόνον έτσι όμως έμαθα να ξεχωρίζω τους πιο ανεπαίσθητους συριγμούς,
να ακριβολογώ μες τα μυστήρια.
Μια γλώσσα όπως η ελληνική όπου
άλλο πράγμα είναι η αγάπη και άλλο πράγμα ο έρωτας,
άλλο η επιθυμία και άλλο η λαχτάρα,
άλλο η πρίκρα και άλλο το μαράζι,
άλλο τα σπλάχνα και άλλο τα σωθικά.
Με καθαρούς τόνους, θέλω να πω,
που - αλίμονο- τους αντιλαμβάνονται ολοένα λιγότερο
αυτοί που ολοένα περισσότερο
απομακρύνονται από το νόημα ενός ουράνιου σώματος
που το φως του είναι ο αφομοιωμένος μας μόχθος,
έτσι καθώς δεν παύει να επαναστερέφεται κάθε μέρα όλος θάμβος για να μας ανταμείψει.
Θέλουμε - δε θέλουμε,
αποτελούμε το υλικό μαζί και το όργανο μιας αέναης ανταλλαγής
ανάμεσα σ΄αυτό που μας συντηρεί και
σ΄αυτό που του δίνουμε για να μας συντηρεί:
το μαύρο, που δίνουμε, για να μας αποδοθεί λευκό,
το θνησιμαίο, αείζωο.

Και χρωστάμε στη διάρκεια μιας λάμψης την πιθανή ευτυχία μας..
(Μικρός Ναυτίλος)
---------
Κι όμως ήμουν πλασμένη για χαρταετός.
Τα ύψη μου άρεσαν ακόμη και όταν
έμενα στο προσκέφαλό μου μπρούμυτα
τιμωρημένη
ώρες και ώρες.
Ένιωθα το δωμάτιό μου ανέβαινε

δεν ονειρευόμουν -ανέβαινε
φοβόμουνα και μου άρεσε.
Ήταν εκείνο που έβλεπα πως να το πω

κάτι σαν την «ανάμνηση του μέλλοντος»
όλο δέντρα που έφευγαν βουνά που άλλαζαν όψη
χωράφια γεωμετρικά με δασάκια σγουρά
---
ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΔΗΛΩΣΗ
Προσέξετε πολύ την αποσπασ-
ματικότητα της καθημερινής μου ζωής
και τη φαινομενική της ασυνέπεια.
Που αποβλέπει

και με τι σκοπούς απώτερους πάει ν αναπτυχθεί
και ν' αποκτήσει νόημα βαθύτερο.
Ζήτα ν' αποθαρρύνει τις έρευνες των επιστημόνων
προς όφελος πιστεύω της αυθεντικότητας του ανθρωπίνου δράματος.


Πάνω σ' αυτό
en las purpúreas horas
δεν δέχομαι καμιάν υποχώρηση.

Μου είναι αδύνατον να δω τον εαυτό μου
αλλιώς
παρά σαν σύνθεση αντιαφηγηματική
χωρίς ιστορική συνείδηση
χωρίς εμβάθυνση τύπου ψυχολογικού
πράγμα που θα' κανε την καθημερινή ζωή μου
ανιαρή σαν μυθιστόρημα
θνησιγενή σαν έργο του κινηματογράφου
αρνητική σαν χιουμοριστικό ανέκδοτο
αδιάφορη σαν έργο ζωγραφικής της Αναγεννήσεως
επιβλαβή σαν ενέργεια πολιτική και γενικά
δουλοπρεπή και υποταγμένη στη φυσική του κόσμου τάξη
και στα -κοινώς λεγόμενα- φιλάνθρωπα αισθήματα.
Μια νομοθεσία εντελώς άχρηστη για τις Εξουσίες
θα 'τανε αληθινή σωτηρία.

---
Όποιος μπορεί και φορτίζει την ερημιά
έχει ακόμη ανθρώπους μέσα του...

---
Χαράξου κάπου με οποιονδήποτε τρόπο και μετά πάλι
σβήσου με γενναιοδωρία...

---
Θάλασσα λανθασμένη δε γίνεται.
Την αλήθεια τη «φτιάχνει» κανείς
ακριβώς όπως φτιάχνει και το ψέμα.
---
Το «κενό» υπάρχει
όσο δεν πέφτεις μέσα του.

(Μαρία Νεφέλη)
---
Βιογραφία, Εργογραφία Ο.Ελύτη : εδώ
Κολάζ του Ο.Ελύτη : εδώ

16 Μαρτίου 2009

Αλκίνοος Ιωαννίδης, Νεροποντή (2009) / Γυάλινο Μουσικό Θέατρο

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης είναι ένας πολύ αγαπημένος μου τραγουδιστής. Απίστευτα ταλαντούχος, αλλά και σεμνός.

Από τα πιο ευχάριστα νέα είναι πως ο Αλκίνοος, έξι χρόνια μετά την τελευταία του προσωπική δισκογραφική δουλειά και δύο χρόνια μετά τις τελευταίες του εμφανίσεις σε μουσική σκηνή, επιστρέφει με καινούργιo cd, με το τίτλο «Νεροποντή», αλλά και με εμφανίσεις στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο.

Ο τίτλος «Νεροποντή» παραπέμπει στην αντίθεση ανάμεσα στην 6χρονη, φαινομενική δημιουργική του «ξηρασία» και στην καταιγιστική έμπνευσή του για τη συγγραφή τραγουδιών, αφού εν τω μεταξύ κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Πού Δύσην ως Ανατολήν» με κυπριακά παραδοσιακά τραγούδια, έγραψε μουσική για θεατρικές παραστάσεις, μπαλέτο και έκανε επιπλέον μαθήματα κλασικής μουσικής στη Ρωσία.

Στο δίσκο με τίτλο «Νεροποντή», τα καινούρια τραγούδια του Αλκίνοου δείχνουν την εξέλιξη του ύφους του.  Δίνοντας τον πρώτο λόγο στη φόρμα της κλασικής μουσικής, με τη συμμετοχή συμφωνικής ορχήστρας, φωνητικών συνόλων αλλά και με αποχρώσεις της ελληνικής παραδοσιακής και της τζαζ, καταφέρνει να δώσει έναν ήχο ιδιαίτερο.  Οι σαφείς κοινωνικοπολιτικές αναφορές του πλέκονται με την κατάθεση των εσωτερικών αναζητήσεών του, μέσα από τους στίχους.

Ωστόσο, παρά τη συμφωνική ορχήστρα, υπάρχει και ένα τραγούδι δοσμένο σε αφηγηματική μορφή με τίτλο «Πατρίδα», ενώ το τραγούδι «Παιδί» το τραγουδά μόνο με την κιθάρα του, εμπνεόμενος από το γεγονός ότι έγινε πατέρας.

Περιλαμβάνει και δύο τραγούδια με αυτοσαρκαστικό στίχο, το τετράστιχο τραγούδι «Επιτυχία!» και το «Ήταν ανάγκη;». Στο τελευταίο κομμάτι του δίσκου καταγράφεται μέχρι και ο ήχος από μια αναποδογυρισμένη άρπα.  Το cd «Νεροποντή» κυκλοφορεί στα δισκοπωλεία σήμερα Δευτέρα 16 Μαρτίου. 


Από τις 20 Μαρτίου, και κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή ο Αλκίνοος Ιωαννίδης θα εμφανίζεται στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο.

To παρακάτω τραγούδι ονομάζεται "Πατρίδα", περιλαμβάνεται στο νέο cd. Το είχε τραγουδήσει στις 19/12/08 στη συναυλία στα Προπύλαια, ενάντια στην αστυνομική βία. Προσέξτε τους στίχους..

Το τραγούδι αναφέρεται στην αιχμαλωσία της μητέρας του (εκφωνήτριας στο ΡΙΚ) από τους χουντικούς, τον βομβαρδισμό της Κύπρου και την εισβολή, τον βομβαρδισμό της Σερβίας (όπου είχε βρεθεί για λίγες μέρες), τους ορφανούς από πολέμους γονείς του, τους .....αστυνομικούς που είδε όπως δήλωσε να ρίχνουν δακρυγόνα χλευάζοντας στους πυροσβέστες που προσπαθούσαν να σώσουν ανθρώπους από φλεγόμενο κτίριο στη συμβολή Πανεπιστημίου και Ομονοίας (όπου κάποιοι κάηκαν ζωντανοί)..., την πρόταση που του έγινε να συμμετάσχει στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων και την άρνηση του, κάποιους Ελληνοκύπριους πρόσφυγες που μετά μανίας επισκέπονταν τα κατεχόμενα μετά το άνοιγμα της Πράσινης Γραμμής μόνο για να παίξουν στο καζίνο ή για να ψωνίζουν φθηνότερα, τη δική του έπαρση. Για την Ακροδεξιά, που έχει μόνο απαντήσεις. Για την βιαιότητα και τη βεβαιότητα πως είμαστε καλύτεροι. 
Απόσπασμα από συνέντευξη του, στην Καθημερινή 08/03/09.
Πληροφορίες cd από απογευματινή
Related Posts with Thumbnails