14 Δεκεμβρίου 2012

«Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου» της Άλκης Ζέη στο Μετρό





Οι Σταθερές Συγκοινωνίες Α.Ε. (ΣΤΑ.ΣΥ. Α.Ε.) και το Εθνικό Θέατρο προσκαλούν τους επιβάτες των μέσων σταθερής τροχιάς σε ένα δρώμενο για μικρά αλλά και μεγάλα παιδιά! Οι συντελεστές της παράστασης «Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου» της Άλκης Ζέη, θα παρουσιάσουν στους επιβάτες ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα το Σάββατο 15 Δεκεμβρίου και ώρα 14:00 στο σταθμό «ΣΥΝΤΑΓΜΑ» στο χώρο επικύρωσης εισιτηρίων. Πρόκειται για μια ακόμα κοινή δράση από τη ΣΤΑ.ΣΥ. Α.Ε. και το Εθνικό Θέατρο, που στόχο έχει να δώσει μια εύθυμη νότα στην καθημερινότητα των πολιτών, αλλά και να φέρει τον πολιτισμό μέσω του θεάτρου πιο κοντά στη ζωή της πόλης.



«Ο Μεγάλος περίπατος του Πέτρου», ένα από τα σπουδαιότερα σύγχρονα ελληνικά παιδικά μυθιστορήματα της Άλκης Ζέη, επαναλαμβάνεται για δεύτερη επιτυχημένη χρονιά στην Παιδική Σκηνή του Εθνικού θεάτρου σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά!

Η πορεία ενός εννιάχρονου αγοριού του Πέτρου, γεμάτη θαυμαστές περιπέτειες και οι δυσκολίες, στην Αθήνα της κατοχής αλλά και το θάρρος και η επινοητικότητά του, συναρπάζουν τους μικρούς θεατές, καθώς στη σκηνή ζωντανεύει ένα έργο, που έχει αγαπηθεί όσο λίγα από μικρούς και μεγάλους!



Οι Σταθερές Συγκοινωνίες και το Εθνικό Θέατρο επιφυλάσσουν μια ακόμη έκπληξη για τους επιβάτες των μέσων σταθερής τροχιάς. Πριν αλλά και κατά τη διάρκεια του δρώμενου οι επιβάτες θα μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή (σημείο: έξω από το γραφείο του Υπευθύνου Σταθμού) στην κλήρωση, που θα αναδείξει 20 τυχερούς, οι οποίοι θα κερδίσουν από μια διπλή πρόσκληση για την παράσταση «Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου». Τα ονόματα των νικητών θα ανακοινωθούν μετά το πέρας της εκδήλωσης.

Αξίζει να παρακολουθήσουν τη συγκεκριμένη παράσταση μικροί και μεγάλοι στο : Εθνικό Θέατρο.

Πηγή

10 Δεκεμβρίου 2012

Ελιά

"Το μάζεμα της Ελιάς" του Θεόφιλου Χατζημιχαήλ



Πριν λίγους μήνες, είχα μοιραστεί μαζί σας φωτογραφίες από το μάζεμα σταφυλιών
Αυτή είναι η περίοδος του μαζέματος της ελιάς.  Πρόκειται για μια διαδικασία που κάνουμε χρόνια οικογενειακώς. Έχω σχετικές αναμνήσεις από όταν ήμουν αρκετά μικρή. 



Το μάζεμα της ελιάς δεν είναι μια εύκολη διαδικασία, απαιτεί πολύ κόπο και κούραση. 

Μεγαλώνοντας, όσο συνειδητοποιώ τη ζωή και τα βιώματα μου, τόσο αισθάνομαι βαθύτερα, πιο ουσιαστικά τον αγώνα των γονιών μου, όπως ίσως είναι δύσκολο να σας εξηγήσω.


Άξιοι γιατί έχουνε παλέψει για το παραμικρό στη ζωή τους. Με τα χέρια, τη ψυχή και πολύ αγώνα δημιούργησαν οτιδήποτε, κάτι που είναι σπουδαίο να το αναγνωρίζεις στη σημερινή εποχή  ισοπέδωσης, σήψης και παρακμής. Τίμια, αθόρυβα και παρά τις δυσκολίες, πάντα με σεβασμό στον οποιονδήποτε άλλο. 


Πάντα τους θυμάμαι να αγωνίζονται σκληρά. 
Όπως συνεχίζουν και σήμερα, ενώ εξαναγκάζονται να βιώνουν όλη αυτή την κατάσταση τριγύρω τους. Άνθρωποι από τους λίγους. Συνειδητοποιώ ότι αυτό είναι το σπουδαιότερο μάθημα που μπόρεσαν να μου δώσουν.


Βλέποντας αυτούς τους καρπούς, σκεφτόμουν πόσο σημαντικό είναι να μην παρατάς ότι σου άφησαν οι πρόγονοι. Να μαθαίνεις τη διαδικασία, να κουράζεσαι, να μαζεύεις τους καρπούς της γης και να την αξιοποιείς. 

Είναι κρίμα να μένουν αμάζευτοι καρποί, αν γνωρίζετε κάποιον που δε μπορεί να τις μαζέψει, τότε βοηθήστε τον. Αν βλέπετε ελιές παρατημένες, εννοείται προσπαθήστε εσείς να τις αξιοποιήσετε.


Οτιδήποτε κερδίζεται με κόπο, είναι όμορφο.


Κοιτάζοντας τα γεμάτα με καρπούς δέντρα, 
μπερδεύοντας τα κλαδιά, με τον ουρανό...


...ενώ δούλευες, 
το μυαλό έπλαθε ιστορίες και ξέφευγε.


Στη σκέψη ότι αυτά τα χώματα τα είχανε πατήσει, δουλέψει 
πριν πολλά χρόνια οι πρόγονοι μου, αισθάνθηκα συγκίνηση. 
Δεν είναι φοβερό απλά και μόνο αυτό, αν το σκεφτείς;
Η αξία της συνέχειας.


Το πρόσεξα | κάτω από μια ελιά | 
...στο χώμα | πάνω σε κάποια τριφύλλια | 
κάνε μια ευχή > φύσηξε :)


Ελιά / Πολιτισμός - μύθοι - συμβολισμοί
(σχετικά βίντεο) :

6 Δεκεμβρίου 2012

«Κάθε Πέμπτη κύριε Γκριν», θέατρο Άνεσις



Μετά από δεκατρία χρόνια, η παράσταση-θρύλος, που είχε σαρώσει όλα τα θεατρικά βραβεία (έργου, παράστασης, σκηνοθεσίας, ερμηνείας, σκηνικού, φωτιστικού σχεδιασμού), ανεβαίνει στο θέατρο Άνεσις. Ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος ερμηνεύει ξανά το ρόλο σταθμό στην πλούσια καριέρα του, τον ιδιόρρυθμο κύριο Γκριν. Στην τωρινή διανομή, το ρόλο του Ρος Γκάρντινερ επωμίζεται ο Τάσος Ιορδανίδης.


Το «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκριν» («Visiting Μr. Green») είναι το πρώτο έργο του συγγραφέα Τζεφ Μπάρον. Ανέβηκε πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη και από τότε έχει παρουσιαστεί σε σαράντα χώρες με παραπάνω από τετρακόσια θεατρικά ανεβάσματα, ενώ έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Ο συγγραφέας και το έργο του έχουν διακριθεί με πολλά βραβεία στην Ελλάδα, τη Γερμανία, το Μεξικό, την Τουρκία, το Ισραήλ, τη Χιλή και την Ουρουγουάη.


Πρόκειται για μία τρυφερή ανθρώπινη ιστορία, η οποία έχει ως θέμα τη μοναξιά και την ανθρώπινη σχέση που μπορεί να αναπτυχθεί σε δύο διαφορετικές γενιές ανθρώπων. 

Ένας μοναχικός ηλικιωμένος δέχεται κάθε Πέμπτη την αναγκαστική επίσκεψη ενός νεαρού άνδρα, ο οποίος τον είχε χτυπήσει ελαφρά με το αυτοκίνητο του. Η ποινή που επιβάλλεται στον Ρος για την επικίνδυνη οδήγηση, είναι να επισκέπτεται μια φορά τη βδομάδα επί ένα εξάμηνο το παρ’ ολίγον θύμα του. Η αρχικά κωμική αναγκαστική συνύπαρξη των δυο ανδρών, που μετά βίας αντέχει ο ένας τον άλλον, μετατρέπεται προοδευτικά σε ένα τρυφερό δράμα, καθώς η σχέση των δυο εμπλεκομένων βαθαίνει και οι πληγές τους ανοίγουν. Μέσα από τις τακτικές επισκέψεις αναδεικνύονται οι αντιθέσεις, οι διαφορετικές αντιλήψεις και οπτικές προς τη ζωή.

Οι συγκρούσεις είναι αναπόφευκτες. Όμως σταδιακά, μέσα από όσα μοιράζονται, αναπτύσσεται μεταξύ τους μια δυνατή φιλία. Ο κύριος Γκριν, τον οποίο υποδύεται εξαιρετικά ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος, είναι ένας παράξενος, μονόχνοτος, στενόμυαλος, μοναχικός ηλικιωμένος άντρας. Ο Ρος είναι νέος, φιλόδοξος, πολυάσχολο στέλεχος εταιρίας, που όμως βιώνει τον κοινωνικό ρατσισμό και αποκλεισμό λόγω της ομοφυλοφιλίας του. Οι δυο αυτοί άνθρωποι θα έρθουν κοντά και θα βοηθήσουν τελικά ουσιαστικά ο ένας τον άλλο. Η ερμηνεία του κυρίου Ιορδανίδη με εξέπληξε, αξίζουν και στους δυο συγχαρητήρια. 

Το έργο είναι ανθρώπινο, ευαίσθητο, ένα μάθημα κατά των κοινωνικών διακρίσεων, γραμμένο με χιούμορ και ωραίες εναλλαγές συναισθημάτων. Μια ωραία θεατρική παράσταση που αξίζει να δείτε!


ΑΝΕΣΙΣ (θεατρική σκηνή Ανδρέας Βουτσινάς), Κηφισίας 14, Αμπελόκηποι
Τηλ.: 210 7488881

Συγγραφέας
Τζεφ Μπάρον
Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές
Σκηνοθεσία: Γιώργος Μιχαλακόπουλος 
Σκηνικά-κοστούμια: Απόστολος Βέττας. Φωτ. σχεδιασμός: Νίκος Καβουκίδης.
Παίζουν οι : Γιώργος Μιχαλακόπουλος, Τάσος Ιορδανίδης.

3 Δεκεμβρίου 2012

Η άνοδος της ασημαντότητας, Κορνήλιος Καστοριάδης

*στο άλσος Νέας Σμύρνης*

Το βιβλίο του Κορνήλιου Καστοριάδη «Η άνοδος της ασημαντότητας» εκδόθηκε τον Ιούλιο του 1995 και αποτελεί μια συλλογή από κείμενα του, με το στοχασμό του για τη σύγχρονη πραγματικότητα, την κοινωνία και την πολιτική. Μονάχα κάποια από τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται είναι η κρίση των δυτικών κοινωνιών, τα κινήματα της δεκαετίας του εξήντα, η αποσάθρωση της δύσης, η άνοδος της ασημαντότητας, το κενό της εποχής, η δημοκρατία ως διαδικασία και ως καθεστώς. 

Ζούμε σε μια εποχή που όλοι μας - ή τουλάχιστον θα έπρεπε όλοι - αναζητούμε απαντήσεις στα αδιέξοδα. Ο Καστοριάδης, αρκετά χρόνια πριν, ανέλυε τα σημερινά μας προβλήματα.  Το συγκεκριμένο βιβλίο περιλαμβάνει απίστευτα προφητικές και επίκαιρες αναλύσεις για όσα βιώνουμε. Είναι ένα βιβλίο που αξίζει να μελετηθεί, σας παροτρύνω να το αναζητήσετε...


Σας παραθέτω δύο από τα αποσπάσματα που ξεχώρισα : 

«Από εκεί και πέρα, αν εξετάσουμε τη σημερινή κατάσταση, κατάσταση αποσύνθεσης και όχι κρίσης, κατάσταση αποσάθρωσης των δυτικών κοινωνιών, διαπιστώνουμε μια αντινομία πρώτου μεγέθους: Το απαιτούμενο είναι κολοσσιαίο, πάει πολύ μακριά –και οι άνθρωποι, τέτοιοι που είναι και τέτοιοι που αναπαράγονται συνεχώς από τις δυτικές κοινωνίες μα και από τις άλλες, βρίσκονται σε κολοσσιαία απόσταση από αυτό. Τι είναι το απαιτούμενο; 

Με δεδομένη την οικολογική κρίση, την ακραία ανισότητα της κατανομής των πόρων μεταξύ πλουσίων και φτωχών χωρών, την απόλυτη σχεδόν αδυναμία να συνεχίσει το σύστημα τη σημερινή του πορεία, το απαιτούμενο είναι μια νέα φαντασιακή δημιουργία που η σημασία της δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα ανάλογο στο παρελθόν, μια δημιουργία που θα έβαζε στο κέντρο της ζωής του ανθρώπου σημασίες άλλες από την αύξηση της παραγωγής και της κατανάλωσης, που θα έθετε στόχους ζωής διαφορετικούς, για τους οποίους οι άνθρωποι θα μπορούσαν να πουν πως αξίζουν τον κόποΑυτό θα απαιτούσε φυσικά μια αποδιοργάνωση των κοινωνικών θεσμών, των σχέσεων εργασίας, των οικονομικών, πολιτικών, πολιτιστικών σχέσεων. 

Αυτός όμως ο προσανατολισμός απέχει απίστευτα από τα όσα σκέφτονται, και ίσως από τα όσα ποθούν οι άνθρωποι σήμερα. Αυτή είναι η κολοσσιαία δυσκολία που πρέπει ν’αντιμετωπίσουμε. Θα έπρεπε να θέλουμε μια κοινωνία στην οποία οι οικονομικές αξίες θα έχουν πάψει να κατέχουν κεντρική (ή μοναδική) θέση, όπου η οικονομία θα έχει ξαναμπεί στη θέση της, δηλαδή θα έχει γίνει ένα απλό μέσο του ανθρώπινου βίου και όχι ύστατος σκοπός, στην οποία επομένως θα έχουμε παραιτηθεί από την τρελή κούρσα προς μια συνεχώς αυξανόμενη κατανάλωση. Αυτό δεν είναι απλώς αναγκαίο για να αποφύγουμε την τελεσίδικη καταστροφή του γήινου περιβάλλοντος. Είναι αναγκαίο κυρίως για να βγούμε από τη ψυχική και ηθική εξαθλίωση των σύγχρονων ανθρώπων. 

Θα έπρεπε λοιπόν από εδώ και πέρα οι άνθρωποι (μιλάω τώρα για τις πλούσιες χώρες) να δεχτούν ένα αξιοπρεπές αλλά λιτό βιοτικό επίπεδο και να παραιτηθούν από την ιδέα ότι ο κεντρικός σκοπός της ζωής τους είναι να αυξάνεται η κατανάλωση τους κατά 2 με 3% το χρόνο. Για να το δεχθούν αυτό, θα έπρεπε κάτι άλλο να δίνει νόημα στη ζωή τους. Ξέρουμε, ξέρω ποιο είναι αυτό το κάτι άλλο – τι ωφελεί όμως, από τη στιγμή που η μεγάλη πλειονότητα του κόσμου δεν το δέχεται και δεν κάνει αυτό που πρέπει ώστε να γίνει πραγματικότητα; Αυτό το άλλο είναι η ανάπτυξη των ανθρώπων, αντί για την ανάπτυξη των σκουπιδοπροιόντων. Κάτι τέτοιο θα απαιτούσε μιαν άλλη οργάνωση της εργασίας, η οποία θα έπρεπε να πάψει να είναι αγγαρεία και να γίνει πεδίο προβολής των ικανοτήτων του ανθρώπου. Άλλο πολιτικό σύστημα, μιαν αληθινή δημοκρατία που θα συνεπαγόταν τη συμμετοχή όλων στη λήψη των αποφάσεων. Μιαν άλλη οργάνωση της παιδείας, ώστε να διαπλάθονται πολίτες ικανοί να ασκούν και να άρχονται, σύμφωνα με τη θαυμάσια έκφραση του Αριστοτέλη- και ούτω καθ’ εξής. 

Εννοείται ότι όλα αυτά θέτουν θεμελιώδη προβλήματα: για παράδειγμα, με ποιον τρόπο θα μπορούσε να λειτουργήσει μια αληθινή, μια άμεση δημοκρατία, όχι πια με 30.000 πολίτες, όπως στην Αθήνα της κλασσικής εποχής, μα με 40 εκατομμύρια πολίτες, όπως στη Γαλλία, ή ακόμα και με πολλά δισεκατομμύρια άτομα στην κλίμακα του πλανήτη; Προβλήματα κολοσσιαίας δυσκολίας, που όμως κατά τη γνώμη μου μπορούν να λυθούν –με την προϋπόθεση ότι η πλειονότητα των ανθρώπων και των ικανοτήτων τους θα κινητοποιηθεί για τη δημιουργία λύσεων, αντί να προβληματίζεται για το πότε θα μπορέσει να αποκτήσει τρισδιάστατη τηλεόραση.

Αυτά είναι τα καθήκοντα που έχουμε μπροστά μας – και η τραγωδία της εποχής μας είναι ότι η δυική ανθρωπότητα κάθε άλλο παρά νοιάζεται για αυτά. Πόσον καιρό ακόμα η ανθρωπότητα θα κατατρύχεται από τις ματαιότητες και τις ψευδαισθήσεις που ονομάζουμε εμπορεύματα; Μια καταστροφή οποιουδήποτε είδους – οικολογική, για παράδειγμα – θα προκαλέσει άραγε μια βίαιη αφύπνιση, ή μήπως την εμφάνιση αυταρχικών ή ολοκληρωτικών καθεστώτων; Κανείς δε μπορεί να απαντήσει σε τέτοιου είδους ερωτήματα. Εκείνο που μπορούμε να πούμε, είναι ότι όλοι όσοι έχουν συνείδηση του φοβερά σοβαρού χαρακτήρα των ζητημάτων πρέπει να προσπαθήσουν να μιλήσουν, να ασκήσουν κριτική σε αυτή την ξέφρενη πορεία προς την άβυσσο, να ξυπνήσουν την συνείδηση των συμπολιτών τους.»  (σελ. 128-131)


«(…) η αποσύνθεση γίνεται φανερή κυρίως μέσα από την εξαφάνιση των σημασιών και το σχεδόν απόλυτο ξεθώριασμα των αξιών. Και αυτό απειλεί μακροπρόθεσμα την επιβίωση του ίδιου του συστήματος. Όταν δηλώνεται ανοιχτά, όπως γίνεται τώρα στις δυτικές κοινωνίες, ότι η μοναδική αξία είναι το χρήμα, το κέρδος, ότι το υπέρτατο ιδεώδες του κοινωνικού βίου είναι το «πλουτίστε» (και η δόξα της δήλωσης αυτής ανήκει, σ’ ότι αφορά τη Γαλλία, στους σοσιαλιστές, οι οποίοι την έκαναν με έναν τρόπο που η Δεξιά δεν είχε τολμήσει να την κάνει), μπορεί να διερωτηθεί κανείς αν είναι ποτέ δυνατόν μια κοινωνία να συνεχίσει να λειτουργεί και να αναπαράγεται μονάχα σ’ αυτή τη βάση. 


Αν τα πράγματα είχαν έτσι, τότε οι δημόσιοι υπάλληλοι θα πρέπει να ζητούν και να δέχονται μπαξίσια για να κάνουν τη δουλειά τους, οι δικαστές να βγάζουν τις δικαστικές αποφάσεις στη δημοπρασία, οι εκπαιδευτικοί να βάζουν καλούς βαθμούς στα παιδιά των οποίων οι γονείς του έδωσαν μια επιταγή κλπ. Πριν από δεκαπέντε σχεδόν χρόνια έγραφα πως ο μόνος φραγμός για τους ανθρώπους σήμερα είναι ο φόβος των ποινικών κυρώσεων. Κατά ποια λογική όμως αυτοί που εισβάλλουν τις κυρώσεις θα είναι οι ίδιοι αδιάφθοροι; Ποιος θα φυλάει τους φύλακες; Η γενικευμένοι διαφθορά που παρατηρούμε στο σύγχρονο πολιτικοοικονικό σύστημα δεν είναι περιφερειακό ή ανεκδοτολογικό φαινόμενο αλλά έχει γίνει δομικό χαρακτηριστικό, ενδογενές στο σύστημα της κοινωνίας στην οποία ζούμε. 

Αγγίζουμε έτσι εδώ έναν θεμελιώδη παράγοντα, γνωστό στους μεγάλους πολιτικούς στοχαστές του παρελθόντος και παντελώς άγνωστο στους σημερινούς δήθεν πολιτικούς φιλοσόφους, κακούς κοινωνιολόγους και άθλιους θεωρητικούς: τη στενή συνάφεια ανάμεσα σ’ ένα κοινωνικό καθεστώς και στον ανθρωπολογικό τύπο (ή το φάσμα τέτοιων τύπων) που είναι αναγκαίος για να λειτουργήσει αυτό το καθεστώς. Τους περισσότερους απ’ αυτούς τους ανθρωπολογικούς τύπους ο καπιταλισμός τους κληρονόμησε από τις προγενέστερους ιστορικές περιόδους: τον αδιάφθορο δικαστή, τον βεμπεριανό δημόσιο υπάλληλο, τον αφοσιωμένο στο καθήκον του εκπαιδευτικό, τον εργάτη για τον οποίον η δουλειά του ήταν, παρ’ όλες τις συνθήκες, πηγή περηφάνιας. Τέτοιου είδους πρόσωπα γίνονται αδιανόητα στη σύγχρονη εποχή: αναρωτιέται κανείς για ποιο λόγο θα αναπαράγονταν, ποιος θα τα αναπαρήγε, στο όνομα τίνος πράγματος θα λειτουργούσαν. Ακόμη και ο ανθρωπολογικός τύπος που αποτελεί δημιούργημα του ίδιου του καπιταλισμού, ο σουμπετερικός επιχειρηματίας –που συνδυάζει την τεχνική επινοητικότητα, την ικανότητα να συγκεντρώνει κεφάλαια, να οργανώνει μια επιχείρηση, να διερευνά, να διεισδύει, να δημιουργεί αγορές -, είναι υπό εξαφάνιση. Αντικαθίσταται από διευθυντικές γραφειοκρατίες και από κερδοσκόπους. 

Κι εδώ πάλι, όλοι οι παράγοντες συγκλίνουν σε αυτό το αποτέλεσμα. Γιατί να πασχίζει κανείς να παραγάγει και να πουλήσει, τη στιγμή που μια σωστή κίνηση με τα επιτόκια στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης ή αλλού μπορεί να αποφέρει μέσα σε μερικά λεπτά 500 εκατομμύρια δολάρια; Τα ποσά που διακυβεύονται στην κερδοσκοπία κάθε εβδομάδα είναι της τάξης του ετήσιου ΑΕΠ των ΗΠΑ. Το αποτέλεσμα είναι η διοχέτευση των πιο «επιχειρηματικών» στοιχείων προς αυτού του τύπου τις δραστηριότητες, οι οποίες είναι εντελώς παρασιτικές, από τη σκοπιά του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος. 

Αν αθροίσουμε όλους αυτούς τους παράγοντες και λάβουμε επιπλέον υπόψη την ανεπανόρθωτη καταστροφή του γήινου περιβάλλοντος που επιφέρει αναγκαστικά η καπιταλιστική «μεγέθυνση» (αναγκαίος όρος, η ίδια, της «κοινωνικής ειρήνης»), μπορούμε και οφείλουμε να αναρωτηθούμε για πόσον καιρό ακόμα θα μπορεί να λειτουργεί το σύστημα». (σελ. 123-124)

Κ. Καστοριάδης, Η άνοδος της ασημαντότητας, μτφ Κ.Κουρεμένος, Υψιλον, 2000
Related Posts with Thumbnails