1 Ιουλίου 2019

Ζωτικός μου χώρος


Λίγο πριν το καθιερωμένο κλείσιμο του blog για το καλοκαίρι, κάθομαι αυτό το καλοκαιρινό βράδυ, το πρώτο του φετινού Ιουλίου, να μοιραστώ μια από τις τελευταίες δημοσιεύσεις αυτής της σεζόν. Η σεζόν (Σεπτέμβριος 2018 - Ιούνιος 2019) ήταν γεμάτη πολλά πράγματα. Σεμινάρια, εργασίες, γραφές, με ώρες σε γιατρούς και νοσοκομεία για οικογενειακά ζητήματα και ένα πολύ δύσκολο χειρουργείο του πιο πολύτιμου ανθρώπου μου, της μεγαλύτερης ηρωίδας του "κόσμου" μου, δηλαδή της μητέρας μου. Ένας απίστευτα θετικός και δοτικός άνθρωπος που κυριολεκτικά δικαιώνει τη λέξη "μάνα". Που μας έμαθε και μας μαθαίνει καθημερινά τις αξίες της αγάπης, της φιλίας, της δημιουργίας και του δοσίματος. Η χρονιά αυτή είχε ως τώρα στιγμές ψυχικής και σωματικής κούρασης, αγωνίας, μα και ώρες χαράς, μεγάλης ανακούφισης και ευγνωμοσύνης. 

Όταν βιώνεις το τι πολύτιμο αγαθό είναι η υγεία, όταν διακρίνεις έμπρακτα τι ήρωες είναι οι άνθρωποι σου και τη σημασία της δικής σου παρουσίας στη ζωή τους, όταν μέσα σε τόσα πολλά ζητήματα προσπαθείς και είσαι επαγγελματίας, όταν προσπερνάς ανταγωνισμούς μένοντας συγκεντρωμένη στο έργο σου, και παράλληλα κοντά στους ανθρώπους σου, όταν ανταπεξέρχεσαι σε αυτούς τους ρόλους, όταν δε σταματάς να δημιουργείς στον ελεύθερο χρόνο σου, όταν συνεχίζεις το ταξίδι της γνώσης και θέτεις στόχους, όταν δίνεις και μπορείς να κρατάς τη λογική σου σε καταστάσεις παράνοιας, τότε έχεις καταφέρει κάτι. 

Αν ξέραμε όλοι πόσες είναι οι δυνατότητες μας. Όπως και πόσοι δε μπορούν να χαρούν απλά πράγματα που θεωρούμε δεδομένα, όπως το να περπατήσεις και να χαλαρώσεις στον ήλιο, να κολυμπήσεις στη θάλασσα, να ανέβεις στην κατάπευκη πλαγιά ενός βουνού, να χαζέψεις την πόλη από ψηλά, να πιεις καθαρό νερό, να διαβάσεις ένα καλό βιβλίο, να μπεις σε ένα καράβι και να ανοιχθείς στο πέλαγο, να ταξιδέψεις, να είσαι αρτιμελής, να μπορείς να αγγίξεις, να γευθείς, να φανταστείς, να ποθείς, να ζεις.

Αν κοιτάξεις με προσοχή τις ανθρώπινες σχέσεις της εποχής μας -επαγγελματικές, διαπροσωπικές, οικογενειακές, καλλιτεχνικές- θα δεις ότι στην πλειονότητα τους είναι γεμάτες με δηλητήριο. Ανταγωνισμοί, μαχαιρώματα, κακίες, ζήλιες για τη χαρά και την επιτυχία του άλλου. Αναρωτιέμαι... Γιατί ρε παιδιά;  Αφεθείτε και χαρείτε. Πείτε "μπράβο" από καρδιάς. Δείτε τι σπουδαία είναι η ομαδική εργασία και πόσο όμορφο είναι κυρίως για σένα να μην υποτιμάς και να μην ισοπεδώνεις την αξία του άλλου. Παραδεχτείτε ότι κάποιος άλλος δημιούργησε κάτι, με τρόπο που του απέδωσε καρπούς. Γιατί τόση επίθεση και τόση καχυποψία; Γιατί να μη γεμίζουμε την καρδιά και τη ζωή μας με τη χαρά που επίσης υπάρχει εκεί έξω; 

Περνάω μέσα απ' όλα τα παραπάνω, στέκομαι, παρατηρώ, αισθάνομαι τόσο την ανάγκη να απέχω, να εξαφανιστώ ένα διάστημα, να αναζητήσω αυτό που θέλω και ξέρω ακριβώς τι είναι. Λένε όταν ξέρεις το τι ψάχνεις, το βρίσκεις. 

Χρειάζομαι να νιώθω μια στάλα περηφάνιας, κοιτάζοντας προς τα πίσω. Και αυτό γίνεται όταν θα μπορώ -μέσα στο χαλασμό- να νιώθω πόσο όμορφη είναι η ζωή. Πόσο υπέροχο πλανήτη έχουμε και πόσο λίγο τον γνωρίζουμε, τον φροντίζουμε και τον εκτιμούμε. Η σχέση μας με το περιβάλλον αντικατοπτρίζει τη σχέση μας με τον εαυτό μας και με τους άλλους. 

Η ίδια η ζωή μας είναι σαν μια σκηνή θεάτρου. Είμαστε συγγραφείς και σκηνοθέτες του έργου μας. Αναζητώ καλούς ανθρώπους που έχουν παρόμοια σκέψη, ίδια μυαλά, πόθους και ίδιους στόχους στο ζωτικό μου χώρο. Δε θέλω πια δολοπλοκίες, όσο μπορώ βγάζω αυτά τα βαμπίρ εκτός της σκηνής μου. Θέλω δημιουργία, αλήθεια, τέχνη, αγάπη, ευτυχία. Και χαρά. Πολύ χαρά. Όχι συμβιβασμούς και ψεύτικους ανθρώπους, όχι ζήλιες, όχι αυτή τη ψυχική αρρώστια που κυριαρχεί. Αναζητώ και ελπίζω να βρω αυτό το διαφορετικό που πρεσβεύω και εγώ στη ζωή. Εύχομαι το ίδιο και για εσάς. 

5 σχόλια:

thinks είπε...

Υπάρχει και η σχολή που λέει ότι "όταν ξέρεις το τι ψάχνεις, σε βρίσκει".

Νά 'σαι πάντα καλά αγαπητή μου Roadartist με ανοιχτές, καθαρές σκέψεις και προσδοκίες, όσο κι' αν αυτές αποτελούν όλο και περισσότερο μια μειονότητα. Ο κόσμος, όλο και περισσότεροι, είναι θυμωμένος και οι περιγραφές σου είναι πολύ ακριβείς, δυστυχώς. Την ειρήνη μέσα μας και τον θαυμασμό και αγάπη γι’ αυτό το υπέροχο σύμπαν δεν μπορεί κανείς να κλέψει ή να εξουδετερώσει αν δεν το επιτρέψουμε.

Roadartist είπε...

@ thinks: Σε ευχαριστώ πολύ Δημήτρη, μου έλειψε η επικοινωνία μας!

ηλιογράφος είπε...

Εύχομαι και αυτό το καλοκαίρι να βρίσκεσαι κοντά στη θάλασσα και σε όσους αγαπάς.

Roadartist είπε...

@ ηλιογράφος: Σε ευχαριστώ πολύ! Κ εγώ στο εύχομαι!

η κοπέλα με το καναρινί φόρεμα είπε...

Με όλα αυτά τα όμορφα που μας αποχαιρετάς και αυτό το καλοκαίρι, σου εύχομαι κι εγώ με τη σειρά μου να χαρείς τον ζωτικό σου χώρο! Καλό υπόλοιπο καλοκαίρι καλλιτέχνιδα του δρόμου!

Related Posts with Thumbnails