Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2012

Πεθαίνω σαν χώρα



...το παρελθόν, το παρόν
και το μέλλον μιας
κοινωνίας που καταρρέει...

Μόλις επέστρεψα από το Cineθέατρο Τριανόν, όπου παρακολούθησα την παράσταση "Πεθαίνω σαν χώρα", βασισμένη στο μυθιστόρημα του Δημήτρη Δημητριάδη, από το Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών. 


Συναισθήματα και σκέψεις που συνταυτίστηκαν, άλλα τόσα γεννήθηκαν. 
Εύστοχη, σκληρή, προειδοποιητική γλώσσα. Τι εμβληματικό, μα πόσο επίκαιρο κείμενο... 
Αξίζουν συγχαρητήρια για την άψογη μεταφορά επί σκηνής ενός τόσο δύσκολου κειμένου. Ένα δυνατό χειροκρότημα στις ηθοποιούς Σοφία Σταυρακάκη, Σίσσυ Δουτσίου, Άλκηστις Πολυχρόνη, Δανάη Νικολαϊδη και στον σκηνοθέτη Τάσο Σαγρή!

Σας μεταφέρω ένα μικρό απόσπασμα από το ξεχωριστό αυτό κείμενο..., με κάποιες φωτογραφίες από την παράσταση...



Πεθαίνω σα χώρα
του Δημήτρη Δημητριάδη (1978)

« (…) “… Μισώ αυτή τη χώρα. Μου έφαγε τα σπλάχνα. Γράφω σ’ εσένα γιατί μαζί ποθήσαμε να είναι γόνιμα αυτά τα σπλάχνα, κι αυτός ο πόθος μάς ένωσε νύχτες και νύχτες… και σ’ άλλες ώρες της μέρας, όταν ξαφνικά γινόταν ένα θαύμα και ξεχνούσαμε τον τρόμο που έτρεχε στους δρόμους καθώς μες στις φλέβες μας… τα εφιαλτικά δελτία ειδήσεων που μας εμπόδιζαν ακόμα και να κοιταζόμαστε… διαβασμένα από θεότρελους εκφωνητές… τα ουρλιαχτά που σκέπαζαν ακόμα και τις σειρήνες των ασθενοφόρων… Ποτέ δε θα το πίστευα πως η ανθρώπινη φωνή μπορεί να φτάσει σε τέτοια ύψη… να είναι τόσο απύθμενη… να προκαλεί τόση αναστάτωση με την επιβολή της… Τέλος πάντων, ποτέ δε συνήθισα τους ανθρώπους αλλ’ αυτό είναι μια άλλη μου αναπηρία. Βιάζομαι τώρα να σου πω μερικά πράγματα κι αυτά τα λόγια θα είναι και τα τελευταία που θα ’χεις από μένα. Μισώ αυτή τη χώρα. Μου έφαγε τα σπλάχνα. Μου τα ’φαγε. Τη μισώ. Ναι, τη μισώ, τη μισώ. Δεν μπορεί μια γυναίκα να ζήσει με τέτοια σπλάχνα μέσα της. Όσο το σκέφτομαι, μου ’ρχεται να ξεράσω τον ίδιο τον εαυτό μου. Νιώθω σαν ξέρασμα. Μπορεί και να ’μαι. Μια γυναίκα… δεν είναι σα μια χώρα που αξιοποιεί τα ερείπιά της, τους τάφους της… που τα ξεπουλάει όλα για εθνικό συνάλλαγμα… ζώντας απ’ αυτά. Εγώ δε θέλω να ’μαι χώρα. Δεν είμαι χώρα. Δε θέλω να είμ’ αυτή η χώρα. Αυτή η χώρα είναι νεκρόφιλη, γεροντόφιλη, κοπρολάγνα, σοδομίστρια, πουτάνα, μαστροπός και φόνισσα. Εγώ θέλω να είμαι η ζωή, θέλω να ζήσω, θα ’θελα να ζήσω, θα ’θελα να μπορούσα να ζήσω, θα ’μουν ευτυχισμένη τώρα αν ήθελα να ζήσω… όμως αυτή η χώρα δε μ’ αφήνει να το θέλω, δε μ’ αφήνει να είμαι η ζωή, να δίνω τη ζωή. Έχει φάει σαν καρκίνος τα βυζιά μου, τα μυαλά μου, τα έντερά μου, έχει κατεβάσει όλες της τις πέτρες στα νεφρά μου και τα ’χει ρημάξει, έχει μαγαρίσει όλες τις πηγές απ’ όπου θα ’τρεχε το γάλα μου, έχει μαζέψει όλο της το χώμα μες στις φλέβες μου και μου ’χει σαπίσει το αίμα, έχει κάτσει όλη πάνω στην καρδιά μου και την έχει κουρελιάσει απ’ τα εμφράγματα και τις εμβολές, κάθε θεσμός της κι ένα έμφραγμα, κάθε νόμος της και μια εμβολή, τα ήθη της μου ’χουν σμπαραλιάσει τα πνευμόνια, η ιστορία της με κάνει να τρέμω συνεχώς ολόκληρη σα να έχω προσβληθεί από την πάρκινσον, ο πολιτισμός της μ’ έχει ξεπατώσει, μ’ έχει ξεθεώσει, δεν πάει άλλο, η θέση της η γεωγραφική είναι το άσθμα μου, ολόκληρο το σχήμα της άλλοτε απλώνεται πάνω στο σώμα μου σα γιγαντιαίος έρπης ζωστήρ και με τρελαίνει… κι άλλοτε παίρνει τη μορφή τσουγκράνας και μπήγεται στα μάτια μου, τεράστιας βελόνας και μου τρυπάει το κρανίο, βράχου ολόκληρου που κρέμεται από την άκρη των μαλλιών μου και με παρασέρνει σε μια θάλασσα πικρών δακρύων… κι όλο νιώθω στον τράχηλό μου το ζυγό της κι όλο δένει τη γλώσσα μου το τραύλισμά της κι όλο μου φέρνει κρύα ρίγη η χυδαιότητά της… η προσήλωσή της στα φαντάσματά της, οι υπεκφυγές της, οι αντιγραφές της, τα φρακαρισμένα της μυαλά, τα πτώματά της, τα κιβούρια της, τα εγκλήματά της… Αυτή η χώρα είναι το χτικιό μας. Θα μας πεθάνει, θα μας ξεκάνει. Πώς θα γλιτώσουμε; Μας πίνει το αίμα, μας το πίνει. Δε μ’ αφήνει πια ούτε να κοιμηθώ, μου έχει κλέψει και τον ύπνο. Πώς θα ζήσω χωρίς ύπνο; Δε θα ζήσουμε… όλο το σπέρμα όλων των αντρών της γης δε θα μπορούσε να ζωντανέψει εκείνη την κόχη του κορμιού μου απ’ όπου ξεκινάει η ανθρώπινη ζωή… Έχεις αδειάσει όλη τη ζωή σου μέσα μου αλλά μ’ έχεις αφήσει χωρίς ζωή… Κι εσύ δεν μπορείς. Μ’ έχεις σπείρει μα ο σπόρος σου δεν πρόκειται ποτέ να πιάσει, δεν μπορεί πια ο σπόρος σας να πιάσει… δε θα ξαναβγεί ποτέ πια ζωή από μέσα μας… Το παλιογύναικο. Ένα θα ’θελα, να την είχα μπροστά μου και να την έσφαζα με τα ίδια μου τα χέρια. Αχ, θε μου, να μπορούσα να τη σκοτώσω.

φωτογραφίες: Βεκόπουλος Δημήτριος

Κατάφερε οι δολοφόνοι της να φτάσουν ως τις μήτρες μας και να τις σκάψουν σαν τάφους, τα γουρούνια, τα γουρούνια, είν’ όλοι τους γουρούνια, από ποιον ν’ αρχίσω και σε ποιον να τελειώσω, όλοι τους δολοφόνοι, όλοι τους, αυτοί με κάνουν να νιώθω την ανάγκη για το πιο μεγάλο έγκλημα, για μια ατέλειωτη σφαγή, ατέλειωτη σφαγή… αχ, πώς αντέχουμε δω μέσα, πώς δε μας τρελαίνει ακόμα αυτή η παλιοσκύλα, αυτή η γκαρότα, αυτό το στραγγουλατόριουμ, σωστή αγχόνη… με τους επίσημους μαχαιροβγάλτες της που βγάζουν επίσημους λόγους σ’ επίσημες τελετές μπρος σ’ επίσημους μαχαιροβγάλτες… Ο κάθε πόρος της είναι και μια τσέτα, κάθε γωνιά της κι ένα λάζο, κάθε χιλιοστό της και μια τσάκα, είναι γεμάτη ξόβεργες θανάτου και κοφτερούς σουγιάδες, άντρο φονιάδων, απατεώνων και ηλιθίων, λημέρι άναντρων γαμιάδων κι ανίκανων σωματεμπόρων, μας πατάει το κεφάλι μέσα στα σκατά της, μας δίνει λυσσασμένες κλωτσιές στ’ αρχίδια, μας λιώνεις, μωρή, μας στραγγίζεις, μας ρημάζεις, μας διχάζεις, μας πνίγεις, μας καταδικάζεις, μας πεθαίνεις, μας πεθαίνεις, σκρόφα, ξεπουλημένη, μολυσμένη, ψειριάρα, φαρμακοδότρα, φιδομάνα, λύκαινα, γύφτισσα, αιμομίχτρα, που όλο μαϊμουδίζεις και παπαγαλίζεις, κατσικοπόδαρη, δίσεχτη, κακορίζικη, δε σε μπορώ, δεν τη μπορώ, τη δολοφόνα, την παιδοκτόνα, τη ζαβή, τη χολεριασμένη, τη στραβοκάνα, τη ζαβή, το τσόκαρο, την παλιόγρια, την παλιόγρια, που κακό χρόνο να ’χει, δεν αντέχω πια τίποτα δικό της, τίποτα, τίποτα, τη μισώ, τη μισώ, αχ, αχ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, θα πεθάνω, τέρας, και θα εξακολουθώ να σε μισώ, ναι, το μίσος βράζει μέσα μου, θέλω να γράψω τους ανάποδους ύμνους απ’ αυτούς που γράφτηκαν ως τώρα γι’ αυτήν, λέξη προς λέξη να την τουφεκίσω και να την παραχώσω σα σκυλί με τα ίδια μου τα χέρια… Δεν είμαι πια γυναίκα… Ούτε κι εσύ πια είσαι άντρας… Μας τα πήρε όλ’ αυτή… Τι θα μείνει όμως απ’ αυτήν χωρίς εμάς; Τι θα είν’ αυτή όταν δεν θα ’χει μείνει τίποτ’ από μας;… Το χώμα της έχει πάρει το σχήμα μου… Το σώμα μου έχει πια τις διαστάσεις της… Έχω μέσα μου τη μοίρα της… Πεθαίνω σα χώρα…” (…) »




σκηνοθεσία: Τάσος Σαγρής
παίζουν: Σίσσυ Δουτσίου, Σοφία Σταυρακάκη,
Άλκηστις Πολυχρόνη, Δανάη Νικολαΐδη
Μulti Μedia: Void Optical Art Laboratory
Venus Melena | A.Καφετζη | Μ. Γκουνελας
Ηχητικά Περιβάλλοντα: Γ.Κουβαράς
Μουσικά αποσπάσματα:
Mogwai, Sigur Ross, Slowdive,
God Speed You Black Emperor

9 ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ:
ΚΑΘΕ ΠΕΜΠΤΗ | ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ | ΣΑΒΒΑΤΟ
ΠΕΜ. 22 / 03 / 12 ΕΩΣ ΣΑΒ. 07 / 04 / 12
ώρα έναρξης 21.00


ΕΙΣΟΔΟΣ 10e / ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ 8e
+ δωρεάν με κάρτα ανεργίας

Περισσότερες πληροφορίες στο blog τους : the Institute [for Experimental Arts]

14 σχόλια:

mahler76 είπε...

to είχα δεί πριν 2 χρόνια στο Φεστιβάλ Αθηνών σε σκηνοθεσία Μαρμαρινού αν δεν κάνω λάθος. Ένα πραγματικά εκπληκτικό κείμενο και μια καταπληκτική παράσταση. Για αυτήν σκέφτομαι να πάω κι εγώ το Σαββάτο. Καλό ξημέρωμα.

Ελένη Λιντζαροπούλου είπε...

ΚΑ ΤΑ ΠΛΗ ΚΤΙ ΚΟ έργο

χαίρομαι που μόλις μας λες ότι έχουμε άλλη μια σπουδαία παράσταση.
Θα το δω.
Σ' ευχαριστούμε.

Τα φιλιά μου

teleytaios είπε...

Το κείμενο του έργου που παρέθεσες είναι πάρα πολύ καλό, προσπαθώ να το φανταστώ στη σκηνή, θα πρέπει πράγματι να αξίζει!

Την καλημέρα μου.

Dee Dee είπε...

καταπληκτικο κειμενο!!!!
Πολυ δυνατο. Συγχαρητηρια στον συγγραφεα! Και ειναι γραμμενο το '78!!
Σκληρη γλωσσα χωρις να νιωθεις οτι γινεται υπερβολικη.
Ευχαριστουμε για το μοιρασμα αρτιστακι μου!

καλημερα :)

Roadartist είπε...

@ mahler76 : Τόσο σκληρό κείμενο, που στιγμές σε "πατάει" κάτω, η μεταφορά σε κάποιες περιπτώσεις εξίσου σκληρή... συμβάλλει σε αυτό και η μουσική αλλά και τα βίντεο. Δεν είχα δει τη συγκεκριμένη παράσταση που αναφέρεις του Φεστιβάλ Αθηνών και δε μπορώ να συγκρίνω. Πάντως αν πας θα είσαι υποψιασμένος του τι περίπου περιμένεις. Περιμένω εντυπώσεις, ελπίζω να μη σε απογοητεύσει. Φιλιά!

Roadartist είπε...

@ Ελένη Λιντζαροπούλου : Να είσαι υποψιασμένη (αν θα πας) προς πρόκειται για ένα πολύ σκληρό κείμενο που περιγράφει το τέλος μιας εποχής, απόλυτα συμβατό δυστυχώς με τη δική μας και με το αύριο αυτού του τόπου. Τρομερό που είναι τόσο επίκαιρο αυτό το κείμενο ακόμη και σήμερα... Σε κάποιες στιγμές είναι σαν να δέχεσαι 'γροθιές' στο στομάχι...

Roadartist είπε...

@ teleytaios : Το βιβλίο αυτό είναι ένα από τα πιο εμβληματικά της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας, περιγράφει το τέλος μιας εποχής... Τόσο πολύ επίκαιρο. Πως το τέλος μιας χώρας, ο θάνατος της, επηρεάζει καθοριστικά και τις ζωές των κατοίκων της...

Roadartist είπε...

@ Dee Dee : Εκπληκτικό κείμενο. Προφητικό, σαν να σου παρουσιάζει το σήμερα και όμως γραμμένο πριν 30 χρόνια. Απίστευτα πολιτικό, με αιχμές για τα πάντα... στιγμές χτυπάει 'κέντρο', απόδειξη πως η ιστορία κάνει διαρκείς ατελείωτους κύκλους σε αυτή τη χώρα....

Υγ θα παραθέσω ένα λινκ για τον συγγραφέα, κακώς που δε το έκανα. Πάω να το προσθέσω.

kovo voltes... είπε...

Αγαπημένος συγγραφέας...
Και αυτό τον καιρό η ομάδα "Ακτίς Αελίου" παρουσιάζει στο νησί μου το έργο του "Ό,τι πιο πολύ ποθείς" εμπνευσμένο απο το "Μπουντουάρ" του ντε Σαντ. Εκεί να δεις κείμενο...Αν κατέβει προς τα κάτω μη το χάσεις/χάσετε...;)

katabran είπε...

"Α, πότε θα σταματήσει αυτό το λαχάνιασμα..."
Από τη συλλογή Κατάλογοι 1-4 (1980) του Δημήτρη Δημητριάδη...
Το μυθιστόρημα μου άρεσε πολύ.

Roadartist είπε...

@ kovo voltes...: Το πρώτο έργο του που βλέπω στο θέατρο. Επίσης δεν έχω διαβάσει κανένα δικό του βιβλίο. Ευχαριστώ για την πρόταση, αν κατέβει Αθήνα θα το δούμε :) Τι ωραία που θα ήταν μια βόλτα ως τη θεσσα/κη... !

Roadartist είπε...

@ katabran : Σε ευχαριστώ για τη φράση. Με το "νόημα" της... Την καλημέρα μου, και καλό σκ!

mahler76 είπε...

δεν με ενθουσίασε τελικά η παράσταση αν και το κείμενο είναι τόσο δυνατό που συγκλονίζει όπως και να έχει. Από ότι βλέπω παίζεται και στο θέατρο Παραμυθίας ενώ παρουσιάζεται και ως χοροθεατρική παράσταση στο θέατρο Olvio. Καθόλου σύμπτωση νομίζω που ένα τέτοιο κείμενο παρουσιάζεται ταυτόχρονα τόσες φορές αυτή την εποχή.

Roadartist είπε...

@ mahler76 : Συμφωνώ, το κείμενο είναι τόσο "δυνατό" που δε μπορεί να μη σε ταρακουνίσει. Στο τέλος δε μπορούσα να χειροκροτήσω όσο θα ήθελα, βασικά κυρίως από την ερμηνεία της κοπέλας με την οποία κλείνει η παράσταση. Θεωρώ πως ήταν μια καλή μεταφορά, βέβαια εγώ δεν είχα παρακολουθήσει ξανά το έργο, εσύ είχες στο μυαλό και μια άλλη παράσταση του Μαρμαρινού. Ναι παίζεται σε τρία θέατρα, όντως καθόλου τυχαίο. Η χοροθεατρική εκδοχή εμπεριέχει περισσότερο 'ρίσκο' ως προς τη μεταφορά.

Εχτές είδα τη Σπείρα-Σπείρα, μου άρεσε ότι σε αντίθεση με τις περισσότερες παραστάσεις αυτής της σεζόν, αυτή ήταν από τις λίγες που είχε γέλιο, ήταν πνευματώδης :)
Αυτή η τελευταία εβδομάδα για αρκετές παραστάσεις πριν κ το Πάσχα, ίσως δω κάποια ακόμη. Καληνύχτα!

Related Posts with Thumbnails